บทที่ 407 ไม่นึกว่าเขาน่าสงสัยตั้งนานแล้ว!

"ทำไมจิ้งจอกน้อยของครอบครัวเจ้าแม้แต่หินงอกหินย้อยก็กินด้วยอย่างนั้นหรือ?"

เสวียนหยวนป๋ายมองเห็นจิ้งจอกทิพย์จิ่วอิงกินทีละคำ แล้วเคี้ยวดังกรอบๆ จนฟันรู้สึกเมื่อยขึ้นมาเล็กน้อย

"นั่นไม่ใช่หินงอกหินย้อย แต่มันคือผลึกวิญญาณ"

โม่เสิ่นยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

เมื่อมองแวบแรก ข้างหน้านี้เป็นเพียงแค่ถ้ำธรรมดาเท่านั้น แล้วยังมีหินรูปหยดน้ำเหล่านั้นที่ดูคล้ายกับหินงอกหินย้อย

ที่จริงแล้วกลับกลายเป็นก้อนผลึกที่เกิดจากการหลอมรวมกันของหินทิพย์

อธิบายได้ว่าเดิมทีแล้วที่นี่ก็เป็นเหมือนเหมืองหินทิพย์ ที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงหลังจากนั้นมาแล้วนานหลายปี เปลี่ยนจนกลายมาเป็นผลึกวิญญาณ

ภายในผลึกวิญญาณมีความอุดมสมบูรณ์ของชี่ทิพย์มากยิ่งกว่าหินทิพย์ ภายในมีความอุดมสมบูรณ์ไปด้วยองค์ประกอบที่หายากทั้งห้าองค์ประกอบเหล่านั้น แล้วยังเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนอีกด้วย

"ถ้ำกว้างใหญ่ขนาดนี้ ทั้งหมดนี้เป็นผลึกวิญญาณจริงอย่างนั้นหรือ?"

เมื่อทุกคนเดินไปถึงข้างหน้า ถ้ำนี้ดูไม่มีจุดสิ้นสุด แล้วยังมีชี่ทิพย์อยู่อย่างเต็มเปี่ยมอีกด้วย เทียบได้กับชีพจรมังกรที่อยู่บนแดนสุขาวดีเลย

หนานกงจิ่นและพวกของเขาก็สามารถถือได้ว่าเป็นบุคคลที่มีความรู้และเห็นมาเยอะเช่นกัน แต่ทว่าถ้ำผลึกวิญญาณที่ใหญ่โตขนาดนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นจริงๆ

"ผลึกวิญญาณที่ถูกฝังอยู่ในใต้ดินลึกขนาดนี้ก็ไม่สามารถที่จะสำแดงคุณค่าของตัวมันเองได้ พวกเรามาแบ่งมันด้วยกันเถอะ"

เย่จายซิงส่งเสียงพูดออกมา

นางกลัวว่าหนานกงจิ่นและพวกของเขารู้สึกละอายที่จะพูดออกมา

เมื่อได้ยินประโยคนี้ของนาง ทุกคนก็ไม่ปกปิดอีกต่อไป แล้วต่างก็แยกกันออกไปตัดลงไปที่ผลึกวิญญาณหลายชิ้นแล้วเก็บเอาไว้

อย่างน้อยในถ้ำนี้ก็มีผลึกวิญญาณอยู่หลายตัน เพียงพอที่จะให้ทุกคนได้แบ่งกัน

เมื่อจิ้งจอกทิพย์จิ่วอิงกินจนอิ่มแล้ว ก็ใช้กรงเล็กน้อยๆ ทั้งสองข้างจับไปที่ท้องกลมดิ๊กของตัวเองก่อนที่จะเรอออกมา

เสด็จอาไม่ยอมให้นางได้ลงมือเอง แล้วยังส่งเสียงให้นางคอยระวังผู้อาวุโสเจ็ดคนนั้นด้วย

ผู้อาวุโสเจ็ดฟื้นฟูอาการบาดเจ็บไปไม่น้อยแล้ว แต่ทว่าเขากลับไม่ไปเก็บผลึกวิญญาณ แต่ทำแค่เพียงนั่งหลับตาตรงข้างกำแพงแล้วนั่งสมาธิปรับลมหายใจ

เป็นเรื่องที่ยากมากที่คนจะไม่มีความสนใจต่อผลึกวิญญาณเหล่านี้ สินค้าจากหินทิพย์ถ้าพวกมันมีคุณภาพยิ่งมากราคาก็จะยิ่งสูงมากขึ้นไปด้วย โดยปกติก็เก็บเอาไว้ใช้ก็จะสามารถลดพลังในการฝึกฝนได้ครึ่งหนึ่ง

นางต้องการก็สามารถที่จะเอาใส่ไว้ในช่องว่างในอากาศแล้วเก็บไว้ให้จิ้งจอกน้อยได้กินอย่างตะกละตะกลาม แล้วก็ยังสามารถทำให้ชี่ทิพย์ในช่องว่างอุดมสมบูรณ์ขึ้นมาได้อีกนิดหน่อยด้วย

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เรียกว่าผลึกวิญญาณอันนี้ ก็มีประโยชน์อย่างมากมายแล้ว

แต่ทว่าผู้อาวุโสเจ็ดไม่แตะต้องผลึกวิญญาณแม้แต่ชิ้นเดียว

คนปกติไม่มากก็น้อยต่างก็จะต้องเก็บเอาไว้สักหน่อย และนี่เป็นสิ่งที่ไม่มีเจ้าของ จะเอาไปก็ยิ่งไม่มีภาระทางจิตใจอะไรเลย

เย่จายซิงถอนสายตากลับมา ลูบไปบนหัวของจิ้งจอกน้อย

ใช้เวลาไปเพียงไม่นาน ในที่สุดทุกคนก็"ทำความสะอาด" ถ้ำผลึกวิญญาณนี้จนสะอาดแล้ว

"วันนี้บรรทุกสิ่งของเต็มกลับมาแล้วจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า! ผลึกวิญญาณพวกนี้เพียงพอที่จะทำให้ข้าเอาไว้ใช้ฝึกฝนได้หลายปีเลย!"

เสวียนหยวนป๋ายกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

"หากว่าสามารถหาทองออกไปได้ ถึงจะสามารถเรียกได้ว่า‘การกลับมา’ แต่ว่าการเก็บเกี่ยวในวันนี้ยิ่งใหญ่จริงๆ"

เฮ่อจี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

ไม่ว่าใครก็ไม่ได้คาดคิดว่า ใต้พื้นดินของทะเลทรายจะสามารถมีเส้นชีพจรของผลึกวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ทุกคนแบ่งกันแล้วก็ผลึกวิญญาณขนาดใหญ่อยู่หลายพันกิโลแล้ว

มิน่าแปลกใจเลยซากโบราณสถานของแคว้นโบราณไร้รมณ์ก้อยู่ที่นี่ แล้วสุสานของนางฟ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

เย่จายซิงกลับรู้สึกว่า เกรงว่าผลึกวิญญาณนี้จะเป็นเพียงส่วนปลายของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น เป็นไปได้ว่าจะมีเรื่องที่น่าประหลาดใจมากขึ้นกว่านี้อีก

"เดินหน้าต่อไปกันเถอะ ยังไม่รู้ว่าถ้ำที่อยู่ข้างหน้าจะเป็นสถานที่เช่นไร"

หนานกงจิ่นกล่าวขึ้น แล้วก็ไปข้างหน้าแล้วช่วยประคองผู้อาวุโสเจ็ดลุกขึ้น

เส้นทางเดินในถ้ำที่ยาวมากขนาดนี้ นอกจากผลึกวิญญาณนี้แล้ว ทางข้างหน้าต่างก็เป็นหินผาที่ใช้เวลาอย่างเหน็ดเหนื่อยอยู่หลายปีที่ผ่านมาก่อตัวขึ้น

เส้นทางแคบมาก เป็นทางที่เดินข้างกันได้เพียงแค่สองคนเท่านั้น

จิ้งจอกน้อยกินอิ่มดื่มจนพอแล้ว จึงเดินไปข้างหน้าเพื่อสำรวจทางก่อน

ผู้อาวุโสเจ็ดเดินอย่างช้าๆ หนานกงจิ่นเดินเป็นเพื่อนเขาอยู่ข้างหลังสุด

ทันใดนั้นชี่อิมก็เปลี่ยนเป็นหนักขึ้น มีลืมหยินพัดกระโชกออกมา โม่เสิ่นยวนจับมือของเย่จายซิงแน่นขึ้นไปอีก

ทันใดนั้นด้านหน้าก็มีความจริงที่กระจ่างขึ้น ในสายตาดูเหมือนว่าจะเป็นลานกว้างที่เอาไว้เซ่นไหว้บูชาแห่งหนึ่ง

ตรงกลางนั้นมีป้ายหินขนาดใหญ่ ด้านหน้านั้นมีตัวอักษรสลักไว้อยู่มากมาย