บทที่ 50 ข้าไม่ได้หิวจนไม่เลือกกินเช่นนั้น

จวินหยวนรู้สึกว่าเย่จายซิงในตอนนี้ก็เหมือนดังกับวีรบุรุษที่ไม่มีใครเทียบได้ขี่ก้อนเมฆมงคลสีรุ้งมาปรากฏตัวได้ถูกที่ถูกเวลา

นางเป็นคนในยุคปัจจุบัน แน่นอนว่าไม่สนใจในอำนาจขององค์ฮ่องเต้อยู่แล้ว แต่วันนี้หากนางไม่รับราชโองการ ฮ่องเต้ก็จะต้องบังคับให้นางรับอยู่ดี แต่หากนางขัดราชโองการแล้วละก็ไม่แน่ว่าจะออกจากประตูวังได้

พอจวินหยวนมาเหตุการณ์ก็จัดการได้ง่ายขึ้นเยอะเลย

เป็นตามที่คิดไว้ พอเห็นเขา ทั้งฮ่องเต้ องค์หญิงหลิงหยุนและเซี่ยซือห้าวทั้งสามคนก็สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที หน้าตาซีดขาวราวกับกระดาษก็ไม่ปาน ในดวงตานั้นแอบซ่อนความหวาดระแวงและความหวาดกลัวเอาไว้อย่างลึกๆ

จวินหยวนเดินเข้ามายื่นมือโอบเอวของเย่จายซิงเอาไว้แน่นราวกับว่ากำลังแสดงความเป็นเจ้าของ

สีหน้าของนางอึ้งไปชั่วครู่ คิดไม่ถึงว่าเขาจะรับไม้ต่อจากนางต่อหน้าผู้คนได้เป็นอย่างดี

นางคิดจะแกะออกโดยที่ไม่ส่งเสียงให้เสียแผน จู่ๆ มือขนาดใหญ่ก็บีบเอวที่บิดไปมาของนางผ่านกระโปรงบางๆ สบตากับนางอย่างลึกซึ้งแล้วกล่าวว่า

“ไม่ดื้อสิ เชื่อฟังนะ”

เสียงในลำคอที่เปี่ยมไปด้วยความเป็นเทปเพลงนั้นไพเราะมากจนอาจจะท้องได้เลย รอบหูของนางค่อยๆ แดงขึ้น ไม่ได้ขยับอีกแล้วเพื่อหลีกเลี่ยงว่ามือของเขาจะควบคุมไม่ได้อีก

เห็นได้ชัดว่าใบหน้านั้นของเขาดูไปแล้วทั้งจริงจังทั้งห้ามคาดหวัง แต่ทำไมจึงมักจะชอบลงไม้ลงมือกับนาง

“ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?”

จวินหยวนหันหน้ากลับไปและมองไปยังฮ่องเต้วัยเยาว์อย่างเฉยเมย

ฮ่องเต้มือไม้เย็นไปหมด ยังไงก็คิดไม่ถึงว่าอ๋องเซ่อเจิ้งจะเข้าวังเพื่อคนอัปลักษณ์เช่นนี้อย่างเย่จายซิง หลายปีมานี้เขาปลูกฝังองค์ครักษ์ของตนเองในที่ลับตามาโดยตลอด แต่อ๋องเซ่อเจิ้งกลับเข้าสู่ดินแดนที่ไม่มีผู้ใดก็ไม่ปาน และก็ยังไม่มีใครรายงานเขาด้วย

ตนเองคิดว่ากำแพงทองแดงผนังเหล็กที่แน่นหนาที่เป็นเก็บงำความลับไม่รั่วไหลจะปลอดภัยอย่างหาที่เปรียบมิได้ ใครจะไปคิดว่ากลายเป็นเรื่องน่าขันที่ยิ่งใหญ่ไปเลย

นาทีนี้เองความหวาดกลัวได้ตื่นขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจอีกครั้ง สีหน้าของฮ่องเต้ซีดเซียว สบตาเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำจวินหยวนและกล่าวเบาๆ ว่า

“ข้า ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่านางคือผู้หญิงที่เจ้าให้ความสนใจ ข้าจะคืนคำสั่งการเดี๋ยวนี้......”

องค์หญิงหลิงหยุนได้ยินคำพูดนี้โมโหจนกำมือแน่น ที่เข้มงวดก็หวังจะให้ดีขึ้น จำเป็นจะต้องกลัวจวินหยวนถึงเพียงนี้ไหม ก็แค่มีผลการฝึกตนสูงกว่าก็เท่านั้น!

นางอยู่ที่เมืองศักดิ์สิทธิ์มาก็หลายปี เปิดหูเปิดตามาก็เยอะ ยิ่งคุณชายคุณหนูในตระกูลใหญ่ก็รู้จักไม่น้อย คนใหญ่คนโตก็พบเจอมาแล้วมากมาย นางยอมรับว่าอำนาจของจวินหยวนนั้นแข็งแกร่งมาก แต่ในดินแดนนี้ฐานะที่สูงศักดิ์มันสำคัญยิ่งยวดกว่าผลการฝึกตนเสียอีก

ไม่ว่าเขาจะร้ายกาจอย่างไร ต่อหน้าตระกูลใหญ่จุดจบก็เป็นได้เพียงแค่ผงธุลีเท่านั้น

นางขมวดคิ้วจ้องไปที่จวินหยวน ชายหนุ่มที่สูงใหญ่สวมหน้ากากสีเงิน ริมฝีปากบางจู๋เล็กน้อย สีผิวราวกับหยก จู่ๆ นางก็มีความรู้สึกว่าเหมือนจะพบเจอเขาที่นอกแคว้นหงส์แดงมาก่อนอย่างนั้น

ในหัวขององค์หญิงหลิงหยุนปรากฏเป็นเงาของคนคนหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว จากนั้นนางก็ขจัดความคิดในหัวไปอย่างรวดเร็ว ล้อเล่นอะไรกัน คนผู้นั้นเป็นถึงคนที่มีชื่อเสียงแห่งสวรรค์ เป็นผู้ชายที่โดดเด่นทั่วทั้งแผ่นดินเทียนเหย้า เขาจะมาแคว้นเล็กๆ แคว้นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

หากเป็นคนผู้นั้นจริงๆ เขาจะมีความสนใจในตัวของหญิงอัปลักษณ์ที่ไร้ความสามารถอย่างเย่จายซิงได้อย่างไร?

เขาเพียงแค่มีลักษณะท่าทางที่เหมือนดังคนผู้นั้นก็เท่านั้นเอง แต่ฐานะกลับต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย

เขาสวมหน้ากากอยู่ทุกวันแน่นอนว่าหน้าตาจะต้องอัปลักษณ์อย่างยิ่ง ไม่กล้าสู้หน้าผู้คน ชายอัปลักษณ์ก็คู่ควรกับหญิงอัปลักษณ์อย่างเย่จายซิงดี

จะต้องมีสักวันหนึ่งที่นางจะสามารถฆ่าสุนัขชายหญิงคู่นี้ให้ได้

ในขณะนั้นดวงตาที่ลึกล้ำของจวินหยวนก็กวาดสายตามองมายังนาง องค์หญิงหลิงหยุนจู่ๆ ก็หายใจไม่ออกขึ้นมาในบัดดล มีความตื่นตระหนกที่ถูกเขาอ่านความคิดออก จากนั้นด้านหลังก็โชกไปด้วยเหงื่อเย็นๆ

ดีที่นางละสายตาไปที่ร่างของเซี่ยซือห้าวได้ทันเวลา

“ตัดแขนขวาทิ้งเอง แล้วข้าจะไม่เอาความอีก”

จวินหยวนพูดด้วยเสียงเย็นชา

เซี่ยซือห้าวหน้าเปลี่ยนสีขึ้นมาทันที กล่าวด้วยสีหน้าซีดเผือดว่า

“อะไรนะ!ไม่!อ๋องเซ่อเจิ้ง ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าแค่เคารพในราชโองการของฝ่าบาทเท่านั้น ข้าไม่ได้สนใจในตัวเย่จายซิงเลยแม้แต่นิดเดียว!”

จวินหยวนไม่มองเขาอีก แต่มองไปยังฮ่องเต้วัยเยาว์แล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้ก็มองให้ฮ่องเต้จัดการเองละกัน น้องซิงพวกเราไปกันเถอะ”

เขาโอบเอวของเย่จายซิงอยู่ หน้าก็ไม่หันมาแล้วก็เดินออกไปยังนอกตำหนัก