บทที่ 93 คนไร้ประโยชน์

“เสด็จอา ข้าว่าพวกเขาจะมีแผนสำรองนะ พวกเราควรลงมือก่อนดีหรือไม่?”

เมื่อพวกเขามาถึงสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านเย่จายซิงก็กระซิบกับจวินหยวน

คนไม่ได้เกิดมาเพื่อให้สวรรค์ลงโทษ

ถ้าใครจะฆ่าเรา เราต้องลงมือฆ่าก่อน

เย่จายซิงไม่ใช่แม่พระ นางรู้ดีว่าเวลาไหนควรลงมือ ในฐานะราชินีทหารรับจ้าง สัมผัสที่หกของนางนั้นแม่นยำเสมอ

นางรู้สึกว่าพี่น้องของลู่จือเหลยต้องมีแผนชั่วช้ารออยู่แน่นอน หากพวกเขาถูกเจอตัว แล้วถูกคนพวกนั้นล้อมโจมตี ในสถานการณ์ที่จวินหยวนบาดเจ็บมันต้องน่ากลัวมากแน่นอน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมไม่ลงมือก่อนเพื่อเปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาส

“ข้ามีแผนดีๆ”

จวินหยวนให้นางเอาหูไปใกล้

นางรีบเข้าไปใกล้ทันที และฟังความคิดเห็นของเขา แต่เสียงที่ต่ำนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูด ทำให้กูของนางจั๊กจี้ และนางก็ต้องตั้งสมาธิเพื่อฟังสิ่งที่เขาพูด

เมื่อฟังไปเรื่อยๆ ดวงตาของนางก็สว่างขึ้น นางพูด้หมือนกับนางเพิ่งรู้จัก “เสด็จอา ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะจะมีด้านที่แย่ขนาดนี้ด้วย!”

ความคิดนั้นร้ายกาจพอสมควร

ฮิฮิ แต่นางชอบ!

เมื่อพูดก็ลงมือทำทันที พวกเขาหาลานว่าง และจวินหยวนก็สร้างค่ายกลหลอนจิตในทันที

นี่คือสิ่งที่เขาได้เรียนรู้หลังจากค้นหามารหนู เดิมทีเป็นค่ายกลหลอนจิตของราชาปีศาจ มันถูกมารหนูขโมยจวินหยวนจึงนำมันมาพัฒนาให้เป้นค่ายกลที่แข็งแกร่งมากขึ้น

หลังจากตั้งค่ายกลหลอนจิตสองแห่งในที่ไม่ไกลมาก จวินหยวนและเย่จายซิงก็แยกกันเข้าไปค่ายกลหลอนจิต

จวินหยวนปล่อยพลังกดดันออกมา

นอกจวนเจ้าเมือง สองพี่น้องที่กำลังเตรียมจะเผาแก่นโลหิตเพื่อใช้วิชาต้องห้ามก็มองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนจะวิ่งไปยังสถานที่ที่พลังฝึกตนปรากฏขึ้น

เจ้าเมืองโชคดีที่รักษาชีวิตไว้ได้ ตกใจจนกลิ่งกลับจวนเจ้าเมือง

ลู่จือเหลยใช้ความเร็วที่เร็วมาก หายใจเพียงไม้กี่ครั้งก็ถึงนอกค่ายกลหลอนจิตแล้ว เมื่อเขาเห็นจวินหยวนสวมหน้ากากอยู่ในค่ายกล ก็แค่นเสียงเย็นชา

“แค่ค่ายกลหลอนจิตก็คิดว่าจะขังข้าได้หรือ ช่างน่าขำ! ให้คนพวกอาณาจักรต่ำต้อยอย่างเจ้าได้เห็นว่าฝีมือการทำลายค่ายกลของข้านั้นร้ายกาจขนาดไหน แค่ชีวิตน้อยๆ ของเจ้ามันคณามือข้าหรอก!”

เขาก้าวเข้าไปในค่ายกลหลอนจิต

แต่ทันทีที่เขาเข้ามา เขาพบว่าค่ายกลหลอนจิตนี้ไม่ได้กำจัดง่ายอย่างที่เขาคิด

ลู่จือเหลยโกรธมากจนอาเจียนเป็นเลือด ทายาทผู้สูงศักดิ์ของตระกูลลู่ที่อยู่ในอาณาจักรเวหาทิพย์ตกอยู่ในแผนการของผู้ฝึกตนของอาณาจักรระดับต่ำ!

ขณะที่ลู่จือเหลยกำลังจะเข้าไป นางก็รู้สึกถึงกลิ่นอายของไข่มุกกลียุค

“ไข่มุกกลียุคอยู่อีกด้านหนึ่ง!”

หนูเทพที่อยู่ในอ้อมกอดก็กระโดดออกมาแล้ววิ่งออกไปทันที นางเองก็ตามไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตามหาอยู่ในค่ายกลหลอนจิต

หนูเทพแกะรอยวิ่งเข้าไปในค่ายกลเหมือนสายฟ้า

ลู่จือหรุ่ยก็กัดฟันแล้วเดินตามเข้าไป นางไม่เชื่อว่านางจะทำลายค่ายกลหลอนจิตไม่ได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้ามา นางก็มีอารมณ์เดียวกันกับพี่ชาย คิดไม่ถึงว่านางจะประเมินค่าค่ายกลหลอนจิตนี้ต่ำไป จนถูกดึงดูดเข้าไปในภาพมายา

สิ่งที่นางและลู่จือเหลยไม่รู้ก็คือมีภาพมายามากกว่าหนึ่งโหลรอพวกเขาอยู่

จวินหยวนเป็นยอดฝีมือแห่งค่ายกล และค่ายกลที่เขาวางขึ้นมาเองก็เพียงพอจะถ่วงเวลาให้พวกเขาได้กินน้ำชาสักเหยือก

เย่จายซิงอยู่ในใจกลางของค่ายกล ปลอดภัยมาก และมีกิเลนคอยปกป้องนางอยู่ข้างๆ แต่ทันทีที่หนูเทพติดตามเข้าไป กิเลนก็บินออกไปอย่างรวดเร็ว และหลังจากนั้นไม่นานมันก็กลับมาพร้อมกับเสียงเลอ

“เจ้าไม่ได้กินหนูเทพตัวนั้นลงไปหรอกใช่ไหม”