บทที่ 100 ถูกตีอีกแล้ว

ทหารจวนก็วิ่งเข้าไป หัวหน้ายามรักษาการณ์ก็วิ่งเข้าไป พยุงหยวนชิงหลิงเอาไว้

เจ้าพระยาหุ้ยติ่งเหมือนจะยังไม่ตอบสนอง มองลูกน้องคนสนิทอย่างไม่รู้ตัว ลูกน้องคนสนิทก็ตื่นตระหนก

หยวนชิงหลิงถูกพยุงตัวมา หยู่เหวินเห้าได้กอดนางเอาไว้ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกคลุมให้นาง ท่าทางของหยวนชิงหลิงลนมากทีเดียว คนทั้งคนกำลังสั่นและหายใจหอบ

ใบหน้าของนางบวมหนักมาก ท้ายทอยก็มีเลือดออก ดูเหมือนจะกำลังเป็นลมแล้ว

แต่นางกลับพิงอยู่บนตัวของหยู่เหวินเห้าก็หันกายชี้ไปที่เจ้าพระยาหุ้ยติ่ง “เสียงเหมือนจะร้องไห้ เป็นเขา เขาลักพาตัวข้า และยังใช้เครื่องลงทัณฑ์กับข้า ให้ข้าบอกสาเหตุที่ฮ่องเต้ส่งท่านอ๋องไปรับตำแหน่งเจ้ากรมการพระนคร”

หยู่เหวินเห้าหันกายไปมองเจ้าพระยาหุ้ยติ่ง มองเลือดที่ใบหน้าของเขาค่อยๆหดหายไปทีละนิด จนซีดขาว

“ท่านเจ้าพระยา” หยู่เหวินเห้ายิ้มหยัน ม้าเตรียมเสร็จแล้วใช่มั้ย? “จะเข้าวังหรือจะไปกรมการพระนครกับข้าละ?”

เจ้าพระยาหุ้ยหน้าบึ้งจ้องมองหยู่เหวินเห้า ครู่ใหญ่ จึงหันไปสั่งการ “ไปเชิญโสวฝู่ฉู่มาที่กรมการพระนคร”

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หยวนชิงหลิง ราวกับว่ารับไม่ได้กับความจริงที่นางย้อนกลับมา แววตามีความเกลียดชัง ปิดทับทุกสิ่งอย่าง ถึงขนาดที่ความเกลียดชังนี้ มากกว่าที่เกลียดหยู่เหวินเห้าเสียอีก

ความเกลียดชังนี้ แม้แต่หยู่เหวินเห้ายังรู้สึกได้

เขามองหยวนชิงหลิงอย่างเงียบๆ นางหดตัวอยู่ในอกแขนของเขา ตัวสั่น ราวกับเพิ่งผ่านการฝันร้าย

มือของเขาลูบไปที่ท้ายทอยของนาง มือเปื้อนไปด้วยเลือด ในใจรู้สึกหงุดหงิดอย่างพูดไม่ออก กล่าวกับทังหยาง “พาพระชายากลับจวนก่อน”

หยวนชิงหลิงค่อยๆเงยหน้ารูปไข่ที่น่าสงสารขึ้นมา ชี้ไปที่ฝูงสุนัข “ท่านอ๋อง เจ้าพระยาหุ้ยติ่งใช้สุนัขดุร้ายทำร้ายคน จำเป็นต้องเอาพวกมันกลับไปด้วย”

“ฆ่าให้หมด!” ความโหดกะพริบผ่านใต้ตาของหยู่เหวินเห้า

“ไม่ได้!” หยวนชิงหลิงกล่าวขึ้นทันที “ฆ่าไม่ได้”

หยู่เหวินเห้าเหลือบมองนาง ตอนนี้นางยืนตรงแล้ว มีความลนลานหลงเหลือที่ไหนกัน?

เห็นหยู่เหวินเห้าจ้องมองตัวเอง หยวนชิงหลิงก็หรี่ตาลง พยายามบีบน้ำตาออกมา “สอบสวนแล้วค่อยฆ่า”

หยู่เหวินเห้าไม่รู้ว่านางกำลังคิดแผนการอะไรอยู่ หลังจากที่ประหลาดใจแล้ว ในใจก็เต็มไปด้วยความโกรธ ต้องรอให้จัดการเจ้าพระยาหุ้ยติ่งก่อน กลางคืนกลับจวนค่อยคิดบัญชีกับนาง

“พาตัวไป!” หยู่เหวินเห้ากล่าวกับทังหยางอย่างเย็นชา

“สุนัข......สุนัขร้ายล่ะ?” หยวนชิงหลิงถาม

“เอากลับไปที่กรมก่อน” หยู่เหวินเห้ากล่าวอย่างเรียบเฉย

หยวนชิงหลิงจึงได้วางใจตามทังหยางกลับไป ขณะที่เดินผ่านเจ้าพระยาหุ้ยติ่ง เจ้าพระยารู้สึกเจ็บที่เป้า อับอายและไฟโกรธพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก็เลยใช้มือบีบคอของหยวนชิงหลิงเอาไว้

หยวนชิงหลิงก็ยกข้อเข่าขึ้น ศอกเข้าไปที่เป้า เจ็บจนเจ้าพระยาหุ้ยติ่งร้องเจ็บอย่างโหยหวน ล้มลงไปบนพื้น กุมเป้าไว้ แล้วกลิ้งตัวไปมา

เลือดก็ซึมออกมา

ทุกคนต่างตกใจ แม้กระทั่งหยู่เหวินเห้าก็ตกใจมากเช่นกัน

หยวนชิงหลิงสะบัดแขนเสื้อไปหนึ่งที กล่าวกับทังหยาง “ไป!”

ทั้งหมด ไม่มีความกลัวหรืออาการตกใจเลย

หยู่เหวินเห้าหรี่ตามองนางที่เดินยืดตัวตรง รู้สึกผิดปกติยังไงชอบกล นางมีท่าทางหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้นมั้ย? ไม่มี ในทางกลับกัน นางเหมือนกันไก่ชนที่ชนะ เดินเชิดออกไปอย่างสง่างาม

ทังหยางพาหยวนชิงหลิงกลับมาถึงที่จวน ในระหว่างทาง ทังหยางไม่ได้ถามอะไร รอจนกว่าหยวนชิงหลิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็เรียกหมอในจวนมาช่วยดูอาการของนาง

หลังจากที่หมอไปแล้ว ทังหยางก็ถามขึ้น “พระชายา มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

หยวนชิงทำท่าจะร้องไห้.........

“พระชายาอย่าแกล้งทำเลย” ทังหยางเปิดโปงนางอย่างไม่ปรานี

หยวนชิงหลิงเก็บสีหน้าทันที ไม่สนุกเลย “ก็เป็นอย่างที่เจ้าเห็น ข้าถูกลักพาตัวไป เกือบตายในจวนเจ้าพระยาหุ้ยติ่งแล้ว”

“แค่นี้เอง?”