บทที่ 1013 ไม่เห็นพวกเขาแล้ว

จิ้งถิงกับหยู่เหวินเห้าเห็นเสี้ยวหงเฉิงกับพวกลู่หยวนอยู่ด้านนอก หลังจากรวมตัวกับพวกเขา เสี้ยวหงเฉิงเล่าสถานการณ์โดยประมาณให้ฟัง บอกว่าหมันเอ๋อทานยาแล้ว น่าจะไม่เป็นอะไรมาก

เพราะในจดหมายของจิ่นหนิงที่นกพิราบส่งไป ไม่ได้เขียนสถานการณ์โดยละเอียดของหมันเอ๋อ ดังนั้นเมื่อหยู่เหวินเห้ากับจิ้งถิงได้ฟังเสี้ยวหงเฉิงเล่าถึงรายละเอียด ในใจค่อยสบายขึ้น คิดว่าน่าจะไม่มีปัญหาใหญ่

รออยู่ด้านนอกอยู่เนิ่นนาน จนจิ่นหนิงจวิ้นจู่กับหยวนชิงหลิงมาถึง หยวนชิงหลิงจนอ่อนล้า ตอนที่ลงมาจากหลังม้า แทบไม่พักหายใจ

หยู่เหวินเห้ารีบไปประคองนาง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทั้งตำหนิและเป็นห่วงว่า “เจ้ามาทำอะไร? อันตรายขนาดเยอะนี้? พวกลูกๆจะทำอย่างไร?”

หยวนชิงหลิงขาสั่นสะท้าน ใบหน้าเปื้อนไปด้วยฝุ่น พูดขึ้นว่า “เรียกท่านชายสี่มารับแล้ว วางใจ พวกลูกๆมีความสามารถในการปกป้องตนเองพอสมควร”

หยู่เหวินเห้าเช็ดหน้าให้นาง พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้นเจ้าไม่ต้องเข้าไปในหุบเขา รออยู่ที่นี่กับจวิ้นจู่”

หยวนชิงหลิงหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าอุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกล เพื่อมารออยู่ที่นี่หรือ? ข้าโง่หรือ? ข้าเข้าไปพร้อมกับพวกเจ้า”

เสี้ยวหงเฉิงพูดขึ้นว่า “ที่จริงพวกเราล้วนไม่ต้องไปแล้ว สถานการณ์ของหมันเอ๋อไม่เลว มีนางกับแม่นมฉินนำทาง น่าจะสามารถพาเดินออกมาจากแดนหมอผีได้ อะซี่กับสวีอีจะทิ้งสัญลักษณ์ไว้ตามทางเดิน เมื่อเจอกับสถานการณ์ที่ไม่ดี พวกเราเข้าไปช่วยเหลือในหุบเขา แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครออกมาแจ้งว่าเจอความอันตราย ดังนั้นพวกเรารอกันก่อน คาดน่าว่ากำลังล่าถอยจากอันตราย”

จิ่นหนิงพูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “ไม่ ข้าสงสัยว่าพวกเขาหลงหายอยู่ข้างไหนแล้ว สถานการณ์ของหมันเอ๋อผิดปกติ ถึงนางจะสามารถแก้อาถรรพณ์ได้แล้ว แต่มีความเป็นไปได้ที่จะถูกเลือดอาถรรพ์ ทำให้พวกเขาตายอยู่ข้างใน ดังนั้นพวกเขาไม่สามารถส่งคนออกมาได้ ข้าแนะนำว่าพวกเรารีบเข้าไป ในเมื่อมีสวีอีทำสัญลักษณ์ไว้ให้ตลอดทาง การที่จะหาพวกเขาเจอก็ง่ายขึ้น”

หยู่เหวินเห้าถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “สถานการณ์ของหมันเอ๋อไม่ดี? เกิดอะไรขึ้น?”

หยวนชิงหลิงพูดให้ฟังคร่าวๆ หลังจากทุกคนปรึกษากันแล้ว รู้สึกว่าการเข้าไปในหุบเขาดีที่สุด แต่ใกล้ค่ำแล้ว จึงพากันพักผ่อนเช้าวันรุ่งขึ้นค่อยเข้าไป

หยวนชิงหลิงเหนื่อยอย่างมาก ค่ำแล้วก็นอนเลย นอนหลับได้อย่างสนิท หลังจากตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว เมื่อลืมตาขึ้น ก็เห็นเจ้าห้ากับจิ้งถิงเดินมุ่งหน้าไป เมื่อมองดูดีๆ กลับเห็นคนสองคนขี่ม้าเดินมา เป็นท่านชายหงเย่กับอะโฉ่วสาวใช้ของเขา

การมาของท่านชายหงเย่ ทำให้ในใจหยวนชิงหลิงตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด เพราะเขาจะโกรธเกลียดเพราะเรื่องยา แล้วมาขัดขวาง

ลุกขึ้นมาแต่งตัวสักพัก หยู่เหวินเห้าก็พาท่านชายหงเย่มา พร้อมพูดกับหยวนชิงหลิงว่า “เขาบอกว่าสามารถพาพวกเราเข้าไปในหุบเขาได้”

หยวนชิงหลิงมองดูท่านชายหงเย่แวบหนึ่ง แล้วก็มองดูหยู่เหวินเห้า เจ้าห้าเชื่อเขา?

ท่านชายหงเย่พูดขึ้นด้วยสายตาเย็นชาว่า “เขตแดนหมอผีอันตรายอย่างมาก ไม่มีคนนำทาง พวกเจ้าล้วนต้องตายอยู่ข้างใน”

“งั้นทำไมเจ้าต้องช่วยพวกเรา” หยวนชิงหลิงถามขึ้น

ท่านชายหงเย่พูดขึ้นอย่างเฉยเมยว่า “เจ้ารู้ดีแก่ใจ ข้าให้เจ้าตายไม่ได้ เจ้าเป็นความหวังเดียวของข้า”

ถึงแม้ท่านชายหงเย่จะโกรธโมโหหยวนชิงหลิงที่ทำลายข้อมูล แต่ยังคงไม่สามารถปล่อยวางความหวังเดียวสุดท้ายนั่น เขาจะให้หยวนชิงหลิงเป็นอะไรไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นความหวังก็จะไม่มีแล้ว

พูดถึงขนาดนี้แล้ว หากยังสงสัยในตัวเขาอีก หยวนชิงหลิงเองก็รู้สึกเสียใจ

เรื่องเกี่ยวข้องกับยา ที่จริงนางไม่บอกเขาก็ได้ ให้เขารออยู่อย่างนั้น เช่นนี้อย่างน้อยก็ไม่ต้องโกรธเกลียดกัน แต่ให้คนคนหนึ่งรอคอยความหวังที่ไม่มีวันเป็นไปไม่ได้นั้นโหดเหี้ยมมาก หยวนชิงหลิงจึงไม่อยากทำเช่นนี้

เขาแอบพูดกับเจ้าห้าอยู่หลายประโยคว่า “พาเขาไปด้วยเถอะ หากไม่พาไปด้วย กลับจะต้องเป็นกังวลว่าเขาจะแอบทำอะไรลับหลัง”