บทที่ 1019 ช่วยจิ้งเหอออกมา

สีหน้าหมันเอ๋อเศร้าโศก ยื่นมืออยากดึงหยวนชิงหลิงไว้ แต่แล้วเลือดก็พุ่งออกมาเต็มปาก คนก็ค่อยๆล้มลงสู่พื้น

อะซี่อุ้มนางไว้อย่างตาไวมือไว ไม่ต้องล้มลงบนพื้น

หมันเอ๋อสลบไปไม่นาน หลังจากตื่นขึ้นมา ก็นั่งอยู่บนพื้นมือทั้งคู่กอดเข่าไว้ สีหน้าขาวซีดจนน่าตกใจ ยังสั่นเทาไม่หยุด แม่นมฉินกับหยวนชิงหลิงต่างเข้าไปกอดนางไว้ นางกัดริมฝีปากจนเป็นแผล น้ำตาไม่ไหลสักหยอด ตอนที่มองดูแม่นมฉิน น้ำตาเอ่อแต่ไม่ร่วงไหลลงมา

เกี่ยวกับที่นางถูกเลือดอาถรรพ์กับเรื่องราวทั้งหมด ยังไม่พูดอะไรสักคำ แต่หลังจากปรับอารมณ์แล้ว ก็ลุกขึ้นมาพูดกับหยู่เหวินเห้าว่า “องค์ชายรัชทายาท วันนี้เป็นวันที่พวกเขาจะฆ่าจวิ้นจู่จิ้งเหอ เพื่อเซ่นไหว้กู้จือสาวหมอผี ฟ้ามืดแล้วก็จะลงมือ ข้าน้อยรู้ว่าจวิ้นจู่จิ้งเหออยู่ที่ไหน ข้าสามารถนำทางพาไปได้”

เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา อ๋องอานกับอ๋องเว่ยกับทหารส่วนใหญ่ต่างก็ไม่เชื่อถือนางแล้ว ก่อนหน้านี้นางพูดอย่างมั่นใจว่าสามารถเชื่อถือนางได้ กลับเกือบที่จะถูกนางทำร้ายให้ตายอยู่ในแดนหลงหาย

หยู่เหวินเห้ากับจิ้งถิงปรึกษากัน คิดว่าตอนนี้มีเพียงเชื่อมั่นหมันเอ๋อ ไม่เช่นนั้นเสียเวลาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์

ใช้คนไม่ต้องสงสัย คนที่สงสัยไม่ต้องใช้ หยู่เหวินเห้าพูดสั่งหยวนชิงหลิงอยู่หลายประโยค ให้พวกเขารออยู่ที่เดิม จากนั้นก็พาคนออกเดินทาง

หมาป่าหิมะเฝ้าอยู่ข้างกายหยวนชิงหลิง ตอนนี้มันสูงเท่าครึ่งคนแล้ว สง่าน่าเกรงขาม เหมือนดั่งสัตว์เทพในตำนาน

ตอนที่หมันเอ๋อไป ได้หันมามองดูหยวนชิงหลิงแวบหนึ่ง สายตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา กลับหันไปอย่างรวดเร็ว เดินโซเซตามไป

อะซี่ไม่ได้ตามไปด้วย มองดูอย่างทุกข์ทรมานใจ แต่ในขณะเดียวกันก็กลัว จึงถามหยวนชิงหลิงว่า “พี่หยวน หมันเอ๋อหายแล้วจริงๆหรือ?”

ในใจหยวนชิงหลิงก็ไม่มั่นใจ ไม่ค่อยรู้เรื่องเลือดอาถรรพ์ของหนานเจียง ในใจก็ค่อนข้างเป็นกังวล พร้อมพูดขึ้นว่า “หวังว่าจะหายดีแล้ว”

แม่นมฉินก็ไม่ได้ตามไปด้วย นางนั่งนิ่งอึ้งอยู่บนก้อนหิน มองดูเงาร่างของหมันเอ๋อ มีบางครั้งที่หมันเอ๋อยังคงหันกลับมา เห็นแม่นมฉินมองดูนาง ก็จะรีบหันหน้าไป ห่างไปไกลมากแล้ว ก็ยังทำให้รู้สึกว่าใบหน้าของนางยังคงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

หมันเอ๋อนำพาขบวนใหญ่เดินมุ่งตรงไปข้างหน้า ถนนเส้นนี้เจอการซุ่มโจมตีน้อยมาก เจอเป็นบางครั้ง แต่ก็สามารถโจมตีจนถอยหนีอย่างรวดเร็ว เท่ากับเป็นการไล่ทุกคนไปยังถ้ำหมอผี

ก่อนจะถึงถ้ำหมอผี กองทัพทหารเจียงเป่ยสกัดกั้นไว้อย่างรวดเร็ว หลังจากที่พวกเขาล่าถอยไป สุดท้ายทำได้เพียงเลือกที่จะต่อสู้

การเข่นฆ่าเริ่มขึ้นตรงหน้าถ้ำหมอผี อ๋องเว่ยมองเห็นจิ้งเหอที่ถูกมัดห้อยไว้ เท้าทั้งคู่ของนางลอยขึ้นจากพื้น แขวนอยู่บนกิ่งไม้ ด้านล่างเป็นหน้าผา ตกลงไปก็จะกลายเป็นศพไร้กระดูก เขามองดูอย่างร้อนรนใจ ยกดาบประทะศัตรู แต่ที่นี่ยากที่จะเอาชนะ ภายใต้การต่อสู้ที่วุ่นวาย ขึ้นไปไม่ได้กลับถูกบีบให้ล่าถอย

จวิ้นจู่จิ้งเหอฟื้นตื่นขึ้นมาหลังจากที่หยู่เหวิยเทียนถูกช่วยเหลือไป หมอผีจับนางห้อยขึ้นมา นางตกอยู่ในมือของคนเจียงเป่ย เดิมก็ไม่คิดที่จะมีชีวิตกลับไป ฆ่ากู้จือ นางไม่เคยเสียใจเลยสักนิด หากเพราะเหตุนี้แล้วต้องสูญเสียชีวิต นางถือว่าคุ้มค่า

แต่นางคิดไม่ถึงว่า เขาจะนำทหารมาช่วยนาง

แวบแรกที่มองเห็นเขา ยังคิดว่ามองคนผิด เขาเหมือนกับไม่เหมือนคนเดิมแล้ว ดำไปอย่างมาก และก็ดูตกอับอย่างมาก ไม่มีความกระฉับกระเฉง มีเพียงอย่างเดียวที่รู้สึกคุ้นเคย นั่นก็คือความฮึกเหิมในสายตา

พวกเขาไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว

ยังไงในใจก็ยังคงมีความเกลียดชัง แต่ก่อนตายได้เจอหน้าสักครั้ง ก็นับว่าหมดสิ้นทุกอย่างในชีวิตนี้แล้ว

นางรู้ ต่อให้สุดท้ายเขาได้รับชัยชนะ สามารถขึ้นมาถึงที่นี่ได้ แต่หมอผีฆ่านาง หรือโยนนางลงไป เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ในทันที ยังไงนางก็หนีไม่พ้น

หมอผีบอกว่าจะใช้นางเซ่นไหว้กู้จือ แบบนั้นเจียงเป่ยถึงจะสามารถกำเนิดสาวหมอผีคนใหม่ขึ้นมาได้ นี่ถือเป็นเรื่องสำคัญของเจียงเป่ย ต่อให้ต้องมีคนตายมากแค่ไหนก็ต้องทำให้สำเร็จ และวันนี้ก็เป็นวันเซ่นไหว้ เพียงรอจนถึงฟ้ามืด แสงยามเย็นสุดท้ายหายไป เมื่อความมืดมิดมาเยือน ก็สามารถฆ่านางได้