บทที่ 1039 หงเย่ผู้แปลกประหลาด

นี่เป็นครั้งแรกที่หยวนชิงหลิงกับหงเย่ ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างลึกซึ้งขนาดนี้ คำพูดเหล่านี้ ทำให้หยวนชิงหลิงรู้สึกตกใจได้อย่างสิ้นเชิงเลยจริง ๆ สีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน “ไม่ คนที่ข้าช่วยไว้ เป็นเพราะข้าอยากให้พวกเขามีชีวิตอยู่ แต่ไม่ใช่เพื่อให้พวกเขาต้องมาสละชีวิตให้ตลอดเวลาที่ข้าต้องการ "

“ไม่เห็นจะขัดแย้งกันตรงไหนนี่ เจ้าหวังว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ แต่เมื่อไหร่ที่เจ้าต้องการให้พวกเขาสละชีวิตให้ หากพวกเขาไม่ยินยอม เจ้าจะไม่โกรธรึ?” หงเย่ถาม

หยวนชิงหลิงรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นจนเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทุกที ๆ แล้ว "ทำไมข้าต้องโกรธด้วยล่ะ? นั่นเป็นชีวิตของพวกเขานะ"

หงเย่เถียง: "แต่ถ้าเจ้าไม่ช่วยพวกเขาไว้ พวกเขาคงจะตายไปนานแล้ว บรรดาคนในภูเขาโรคเรื้อนนั่น หากไม่ใช่เพราะเจ้า พวกเขาก็คงต้องตายไปหมดแล้วไม่ใช่รึ? การปรากฏตัวของเจ้า ทำให้พวกเขาสามารถยืดชีวิตต่อลมหายใจไปได้ ต่อให้เจ้าต้องการให้พวกเขาตายเดี๋ยวนี้ พวกเขาก็สมควรจะต้องยอมตายด้วยความซาบซึ้งในพระคุณของเจ้าด้วยซ้ำ”

หยวนชิงหลิงมองเขา ราวกับกำลังมองดูคนที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน หวนนึกถึงคำพูดที่ฟางหวูพูดขึ้นมาได้ ว่าหัวใจแท้จริงของเขานั้นไม่ได้ชั่วร้าย แต่ความรู้ความเข้าใจในตรรกะขั้นพื้นฐานของเขามันผิดมากกว่า

นี่ไม่ใช่ความคิดของคนปกติธรรมดาแน่ ช่วยชีวิตคนคนหนึ่ง ก็เพื่อให้คนคนนั้นยอมสละชีวิตให้ ความคิดแบบนี้มันจะไม่น่ากลัวไปหน่อยหรือ?

“เจ้าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ข้าพูดหรือ?” หงเย่ขมวดคิ้วมุ่นมองนาง ในดวงตาลึก ๆ ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจฉายวาบ

หยวนชิงหลิงพูดว่า: "ข้าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้าพูด ข้าไม่ได้ช่วยชีวิตคนเพื่อให้เขาเหล่านั้นมาตอบแทนอะไรข้าในอนาคต หรือต้องมาสละชีวิตให้ข้า"

เขารีบโต้กลับว่า “เพราะเจ้ามีฐานะเป็นหมองั้นรึ? เจ้าลิงบอกว่า หมอช่วยชีวิตคนเป็นหลักการธรรมดาของฟ้าดินที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เจ้าช่วยชีวิตคนเป็นหน้าที่ของเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงไม่คาดหวังให้คนอื่นกลับมาตอบแทนอะไรเจ้า แต่ข้าไม่ใช่หมอ การที่ข้าคิดอย่างนี้มันผิดตรงไหนล่ะ? ข้าคิดอย่างนี้นี่ล่ะถูกต้องแล้ว เกิดเป็นคน มีบุญคุณก็ต้องทดแทน มีแค้นก็ต้องชำระ”

ประโยคสุดท้ายนั่น เขาพูดอย่างหนักแน่นไม่ลังเลแม้แต่น้อย

หยวนชิงหลิงรู้สึกว่า ไม่มีทางที่จะพูดกับเขาให้เข้าใจกันได้อีกต่อไปแล้ว จึงพูดขึ้นว่า: "ข้าเริ่มง่วงนิดหน่อยแล้ว อยากนอน ขอเชิญท่านชายกลับไปก่อนเถอะ"

หงเย่มองที่เท้าของนางแล้วยืนขึ้นช้า ๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ได้ เจ้าพักผ่อนเถอะนะ ถ้าพรุ่งนี้ไม่ไหวจริง ๆ ก็พักที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันค่อยไป ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่นี่เอง"

หยวนชิงหลิงมีหรือจะกล้าให้เขาอยู่เป็นเพื่อน? นางหวังอยากให้เขาออกไปเร็ว ๆ หน่อย แต่ก็ไม่ได้พูดออกมาจากปากตรง ๆ แค่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ไว้พรุ่งนี้ค่อยพูดเถอะ"

หงเย่กลับเข้าใจว่าหยวนชิงหลิงรับปากเขาแล้ว สีหน้าจึงผ่อนคลายลง หันหลังกลับแล้วผลักประตูเดินออกไปทันที

หยวนชิงหลิงค่อย ๆ เก็บสายตากลับมา พลางหัวเราะอย่างฝืดฝืน ฟางหวู ไม่รู้ว่าเจ้ามองผิดไปหรือเปล่า? ความคิดแบบนี้ของเขา ถ้าเกิดให้เขาได้ยาไปจริง ๆ มันจะเป็นเรื่องดีได้ยังไงล่ะ? โชคดีที่ข้อมูลนั้นถูกทำลายทิ้งไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเกิดปัญหาตามมาภายหลังไม่รู้จบแน่ ๆ

หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้ ความคิดของหยวนชิงหลิงก็เปลี่ยนไป แต่กลับรู้สึกว่าที่น่องไม่ค่อยเจ็บมากเท่าไหร่แล้ว แน่นอนว่า อาจเป็นเพราะยาแก้ปวดที่กินไปเริ่มออกฤทธิ์

ประมาณครึ่งชั่วยามหลังจากนั้น อะซี่ก็แบกซาลาเปาขึ้นหลังกลับมา หมาป่าหิมะเดินตามมาข้างหลัง อะซี่พูดอย่างโกรธ ๆ ว่า: “เจ้าตัวแสบนี่ ไม่ยอมกลับมาหลับกลับมานอน ต้องให้ได้แบกอีก "

“เขารังแกเจ้ารึ!” หยวนชิงหลิงจ้องเขม็งไปที่ซาลาเปา เด็กน้อยไถลตัวลงมาอย่างเชื่อฟัง แล้วหัวเราะฮิ ๆ พลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อะซี่อย่างซุกซน

อะซี่ยกมือขึ้นตีเข้าไปที่ก้นของซาลาเปาดัง “เพี๊ยะ” หัวเราะแล้วพูดว่า: “หนักน่าดูเลยนะเจ้าน่ะ ถ้าโตกว่านี้อีกหน่อยท่านอาอะซี่คงแบกเจ้าไม่ไหวแน่”

“ถ้าอย่างนั้น ไว้ข้าโตแล้ว ข้าจะแบกท่านเอง ” ซาลาเปาปากหวานพูดกล่อมอะซี่เป็นการใหญ่

อะซี่หยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดที่ใบหน้ากับมือของเขา "เอาล่ะ พาหมาป่าหิมะไปนอนในห้องถัดไปก่อนนะ เดี๋ยวข้ามา"

เดิมทีซาลาเปานอนกับหยวนชิงหลิงเสมอ แต่เพราะเท้าของหยวนชิงหลิงได้รับบาดเจ็บไม่ค่อยสะดวก จึงต้องให้อะซี่นอนกับเขาแทน

รอจนซาลาเปากับหมาป่าหิมะออกไปแล้ว หยวนชิงหลิงค่อยพูดกับอะซี่ว่า "เมื่อครู่หงเย่เพิ่งมาหาข้า บอกกับข้าว่าอะโฉ่วเป็นน้องสาวของกู้จือ"

“ไม่จริงน่า?” อะซี่บิดผ้าเช็ดตัวจนหมาด แล้วนำไปแขวนไว้บนชั้นอ่างล้างหน้า มองดูหยวนชิงหลิงด้วยความตื่นตระหนก “คือหมอผีสาวกู้จือคนนั้นน่ะรึ?”