บทที่ 1061 การตัดสินใจขั้นสุดท้ายของงานแต่ง

หยู่เหวินเห้าหันกลับมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ไม่ใช่ว่านางไม่คิดห่วงหาอาวรณ์ท่านนะพ่ะย่ะค่ะ นางเพียงแค่ยุ่งนิดหน่อย หลานสัญญาว่า พรุ่งนี้ท่านจะได้พบพวกเขาแน่นอน”

“ ไม่ได้อดอยากจนต้องรอใครให้ทาน ข้าไม่พิสมัย !” ไท่ซ่างหวงตรัสอย่างเย็นชา

หยู่เหวินเห้าฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน แอบคิดอยู่ในใจลึก ๆ ว่า: เจ้าหยวน ดูท่าเจ้าจะมีปัญหามาเยี่ยมเยือนอีกแล้วล่ะ

หลังจากออกจากวังไปบอกหยวนชิงหลิงแล้ว นางก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เข้าวังไปดูแลพระองค์นานมากแล้วจริง ๆ สาเหตุหลัก ๆ ก็เพราะช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่าง บวกกับพระชายาอานใกล้คลอดแล้ว นางต้องไป ๆ มา ๆ จวนอ๋องอานเป็นระยะ ๆ จึงส่งผลให้การเข้าวังไปน้อมทักทายล่าช้าออกไป

ตอนนี้กุ้ยเฟยมาพำนักอยู่ที่จวนอ๋องอาน เนื่องจากก่อนหน้านี้ กุ้ยเฟยเคยพยายามเข้าทางหยู่เหวินเห้า วางแผนจัดการให้ลูกศิษย์ตระกูลตี๋เข้ามาเป็นขุนนาง ฮ่องเต้หมิงหยวนทรงกริ้วขึ้นมา จึงสั่งให้นางเก็บกวาดสัมภาระย้ายออกไป ให้ไปอาศัยอยู่กับอ๋องอาน ถือเป็นการทำให้นางรู้จักสำนึกและทบทวนตัวเอง

อันที่จริง หยวนชิงหลิงรู้ดีว่าฮ่องเต้หมิงหยวนทรงทราบว่ากุ้ยเฟยมีใจคิดถึงคะนึงหาลูก บวกกับหลังจากที่พระชายาอานคลอดแล้ว พวกเขาสามีภรรยาก็จะพาลูกกลับไปที่จวนเจียงเป่ย ดังนั้น จึงควรอาศัยโอกาสที่ยังอยู่ในเมืองหลวง รีบใช้เวลาด้วยกันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากที่กุ้ยเฟยไปที่จวนอ๋องอานแล้ว นางกังวลเกี่ยวกับท้องของพระชายาอานมาก ว่าอาจจะมีอะไรผิดพลาดเหนือคาดได้ทุกเมื่อ จึงส่งคนไปเชิญหยวนชิงหลิงมาที่จวน ซึ่งนี่เองที่ทำให้หยวนชิงหลิงต้องยุ่งมากในการวิ่งไปวิ่งมาไม่หยุด

แต่ไม่ว่าจะยุ่งกว่านี้อีกสักแค่ไหน เพื่อเอาใจไท่ซ่างหวง วันรุ่งขึ้นหยวนชิงหลิงก็ยังคงพาลูก ๆ ทั้งห้าคนเข้าวังไปน้อมทักทาย

ไท่ซ่างหวงไม่พิสมัยนาง แต่พิสมัยพวกเด็กๆกับแฝดสอง ความรู้สึกของการมีบรรดาหลานๆ เหลน ๆ มาคุกเข่ารายล้อมมันเป็นอะไรที่ดีมาก ไท่ซ่างหวงทรงพระเกษมสำราญยิ่ง

หยวนชิงหลิงคิดว่าถึงอย่างไรก็ได้เข้าวังพอดี จึงถือโอกาสนี้พูดถึงเรื่องของหมันเอ๋อกับอ๋องชุน

ถ้าหากไท่ซ่างหวงเป็นผู้ออกหน้า เรื่องนี้ย่อมจะคลี่คลายได้โดยเร็วแน่ ก่อนหน้านี้เจ้าห้าเคยบอกว่าเขาได้ยกเรื่องนี้ขึ้นไปคุยกับฝ่าบาทแล้ว ซึ่งฝ่าบาทก็ไม่ได้ทรงคัดค้าน ในเมื่อพระองค์ไม่คัดค้าน เช่นนั้นก็ควรต้องส่งเสริมอย่างจริงจัง ทางที่ดีที่สุดคือรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นก่อน ถึงค่อยออกจากเมืองหลวง

ในตอนที่หยวนชิงหลิงยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ไท่ซ่างหวงได้ฟังแล้วจึงตรัสถามว่า "นี่ไม่แน่ว่าจะไม่ใช่เรื่องดี พวกเขามีความคิดจิตใจที่ตรงกันหรือไม่? จะไปบังคับกันไม่ได้นะ"

“ดูไปแล้วน่าจะมีใจตรงกันเพคะ” หยวนชิงหลิงตอบ

ไท่ซ่างหวงอุ้มเซเว่นอัพกับโค้กขึ้นมา “ในเมื่อมีใจตรงกัน เช่นนั้นก็จัดการให้เสร็จสิ้นเถอะ หลังจากนี้ข้าจะไปคุยกับฮ่องเต้ให้ การแต่งงานของคู่นี้ควรให้ความใส่ใจเป็นพิเศษ เร็วขึ้นสักหน่อยถึงจะดี”

“เช่นนั้นก็ดีเลยเพคะ หลังจากนี้ข้าจะไปถามแม่ทัพหลอ”

แม่ทัพหลอเป็นตาของอ๋องชุน เรื่องนี้จึงควรถามความเห็นของผู้ใหญ่ในบ้านเขาสักหน่อย

ทางหวงกุ้ยเฟยส่งคนมาเชิญหยวนชิงหลิง บอกว่าช่วงนี้หวงกุ้ยเฟยร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง หายากที่นางจะเข้าวังมาได้ จึงอยากเชิญนางช่วยไปตรวจดูอาการให้สักครั้ง

หยวนชิงหลิงไม่รู้เลยว่าหวงกุ้ยเฟยป่วย จึงอดรู้สึกผิดในใจไม่ได้ เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้เข้าวังมาน้อมทักทายมานานขนาดไหนแล้ว

เด็ก ๆ ทั้งห้าคนถูกฝากไว้ในตำหนักฉินคุน ส่วนหยวนชิงหลิงก็ตามข้าหลวงในวังไป

เจ็ดแปดวันแรกนางแค่เริ่มไอ แต่เมื่อไอติด ๆ กันนานเข้าก็เริ่มเห็นเลือด นางกลัวว่าจะเป็นวัณโรค พอให้หมอหลวงตรวจรักษาแล้ว วินิจฉัยออกมาว่าไม่ใช่ บอกว่าเป็นเพราะถูกลมเย็นจนก่อให้เกิดอาการไอ ต้องรอให้อากาศอบอุ่นกว่านี้ถึงจะดีขึ้น

หลังจากใช้ยาติดต่อกันได้ราว ๆ เจ็ดแปดวัน ในตอนกลางวันก็ยังนับว่าดี แต่ตอนกลางคืนจะไอไม่หยุด มีหลายครั้งที่ไอหนักมากจนแทบจะหายใจไม่ทันเลยทีเดียว

หยวนชิงหลิงตรวจสอบอาการให้ แล้วพูดว่า: "ท่านแม่เป็นโรคหลอดลมอักเสบเรื้อรังเพคะ ต้องกินยาต่อเนื่องระยะหนึ่ง ดูแลร่างกายให้อบอุ่น อย่าให้ลำคอกับปอดเจอความเย็น เรื่องในตำหนัก ก็ให้พระสนมหลู่เฟยกับฮู่เฟยแบ่งเบาภาระงานไปทำบ้างก็ได้เพคะ"

“ร้ายแรงมากหรือไม่ ? สามารถรักษาให้หายได้หรือไม่?” หวงกุ้ยเฟยถามอย่างกังวล เพราะความเจ็บป่วยครั้งนี้ดูแล้วหนักมากจริง ๆ

"ไม่ต้องกังวลเพคะ กินยาต่อเนื่องก็รักษาได้" หยวนชิงหลิงเริ่มสั่งยาให้นาง บอกให้นางกินยาอย่างสม่ำเสมอและต้องกินตามปริมาณที่กำหนด ห้ามหยุดยาด้วยตัวเองเด็ดขาด

หวงกุ้ยเฟยได้ยินดังนั้นก็รู้สึกวางใจในที่สุด แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่: "นับตั้งแต่ที่ข้ารับช่วงต่อดูแลวังหลัง ก็ไม่เคยมีเวลาว่างเลย ต้องรอจนล้มป่วยถึงจะได้พักผ่อน แต่ก็ดี ให้ฮู่เฟยกับหลู่เฟยช่วยแบ่งเบางานของข้า ส่งต่อให้พวกนางช่วยจัดการไปพลาง ๆ ก่อนก็แล้วกัน "