บทที่ 1071 จุดธูปหนึ่งดอก

หลังผ่านงานแต่งงาน วันรุ่งขึ้นหยู่เหวินเห้าเข้าวังไปรายงาน

หลังจากที่ฮ่องเต้หมิงหยวนฟังจบ ร่างกายค่อยๆพิงไปที่พนักพิงของบัลลังก์ ทั้งคนเหมือนดั่งพังทลายเช่นนั้น เหนื่อยล้าไร้ที่เปรียบ

หยู่เหวินเห้ากล่าวเบาๆ: “เสด็จพ่อ ระงับความโศกเศร้าเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หมิงหยวนไม่เอ่ยวาจาอยู่นาน ชำเลืองมองเสาภาพวาดแกะสลักที่อยู่ทั่วห้อง ของบางอย่างก็เหมือนดั่งกระแสน้ำทะลักมาม้วนรัดเขาไว้ในนั้น

สักพักใหญ่ เขามองดูหยู่เหวินเห้าแล้วกล่าว: “เรื่องงานศพของเขา พวกเจ้าพี่น้องไม่กี่คนพยายามทำให้เต็มที่ ช่วยเหลือกรมพิธีการทำให้เขาเถอะ”

หยู่เหวินเห้าคุกเข่าลงพื้น “พ่ะย่ะค่ะ”

ชะงักเล็กน้อย เอ่ยถาม: “เสด็จพ่อจะพระราชทานการบรรยายเกียรติยศหลังจากที่เขาถึงแก่กรรมด้วยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้หมิงหยวนส่ายศีรษะ เม้มปากไว้ไม่พูดแม้สักคำ

หยู่เหวินเห้ารับราชโองการและจากไป

ในเมื่อไม่พระราชทาน เช่นนั้นก็จัดการงานศพตามกฎเกณฑ์ขององค์ชายองค์โต

ฉินเฟยทางนั้นก็รู้สึกเสียใจมาก ฮ่องเต้หมิงหยวนบอกให้มู่หรูกงกงแจ้งกับนางด้วยตัวเอง

ฉินเฟยได้ยิน ร้องไห้จนแทบหมดลม หวงกุ้ยเฟยนำเหล่าสนมเข้ามาปลอบใจและอยู่เป็นเพื่อนด้วยพระองค์เอง

ฉู่หมิงหยางกับหยู่เหวินจุนยังไม่ได้หย่ากัน ตอนนี้คนก็จากไปแล้ว โสวฝู่ฉู่ให้นางกลับไป ช่วยเหลือจัดงานศพ หากว่าอยากกลับมาก็ค่อยกลับมา

ตอนนี้ฮูหยินเหยายังอาศัยอยู่ในจวนอ๋องฉู่ ขณะที่หยู่เหวินจุนเกิดเรื่อง หยวนชิงหลิงก็ไม่ได้แจ้งให้รู้ แต่หมู่นี้ฮูหยินเหยาหลบเลี่ยงฮุ่ยเทียน และไม่อยากรับรู้เรื่องภายนอก จึงไม่รู้เรื่องนี้

ดังนั้น หลังจากที่หยวนชิงหลิงบอกว่าหยู่เหวินจุนเสียชีวิตแล้ว นางงงงัน ประหลาดใจมาก แต่ก็เพียงแค่งงงันและประหลาดใจเท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นอีก

นางเป็นห่วงเพียงอย่างเดียวคือลูกสาวได้รับรู้เรื่องการเสียชีวิตของบิดา จะยอมรับได้หรือไม่

ตอนนี้เมิ่งเยว่อยู่ที่โรงเรียนแพทย์ หลังจากที่หยวนชิงหลิงส่งคนไปรับกลับมา จึงให้ฮูหยินเหยาพูดกับพวกนางสองพี่น้อง

เมิ่งเยว่ยอมรับได้ค่อนข้างง่าย เมิ่งซิงหลังจากที่ได้ยินแล้วก็ร้องไห้อยู่พักใหญ่ ความจริงสองพี่น้องมีความรู้สึกหวาดกลัวต่อบิดาผู้นี้ ตั้งแต่เล็กๆหยู่เหวินจุนก็ไม่ได้เข้าใกล้ลูกสาว สุดท้ายนึกถึงลูกสาวขึ้นมา กลับหวังว่าจะสามารถใช้ลูกสาวเพื่อแลกทางออกเส้นหนึ่งได้ ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันสั่งสม ทั้งหมดล้วนพึ่งพาเลือดในกระดูกตรึงไว้ ตอนนี้เขาตายแล้ว บุตรสาวทั้งสองคนก็ใช้ลักษณะท่าทางเช่นนี้คืนให้เขา

เมิ่งเยว่และเมิ่งซิงต้องกลับไปสวมชุดผ้าป่านแสดงความกตัญญู พี่น้องทั้งสองมีความกลัวเล็กน้อย อยากให้ฮูหยินเหยากลับไปเป็นเพื่อน ฮูหยินเหยาลำบากใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังตอบรับกลับไปพร้อมกัน

เพียงเพื่อลูกสาวทั้งสอง และเพื่อความเป็นสามีภรรยาครั้งหนึ่ง จุดธูปดอกหนึ่งเพื่อเขา ส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย

นางให้หยวนชิงหลิงกลับไปเอาของชิ้นหนึ่งในบ้านเป็นเพื่อน ตอนนั้นเอาปิ่นปักผมออกมาจากจวนอ๋องจี้อันหนึ่ง

แม้ว่าหยวนชิงหลิงจะแปลกใจว่าทำไมต้องการให้นางไปเป็นเพื่อน แต่เห็นนางยืนกราน ก็เดินไปเป็นเพื่อนนางครั้งหนึ่ง

รถม้าจอดอยู่นอกบ้าน กลับเห็นฮุ่ยเทียนเดินออกมาจากในลานบ้านของเขา เขากำลังกินข้าว ในมือยังถือถ้วยก้นลึกไว้ เห็นหยวนชิงหลิงตามมาด้วย สีหน้าของเขาก็เย็นชาเหมือนดั่งที่ผ่านมา หลังจากที่พยักหน้าเล็กน้อย ก็กลับไปแล้ว

ฮูหยินเหยามองดูเงาหลังของเขาแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วก็เปิดประตูเขาไปแล้ว

หยวนชิงหลิงกลับไม่ได้มองดูความผิดปกติอะไรออกมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวของฮุ่ยเทียนเองก็เป็นพวกพิเศษ

เข้าไปข้างในแล้ว ฮูหยินเหยาหยิบกล่องเครื่องประดับออกมากล่องหนึ่ง ด้านในวางปิ่นทองดอกไม้ไหวอันหนึ่ง ดูแล้วล้ำค่าเป็นอย่างมาก

“ท่านต้องการใส่อันนี้?” หยวนชิงหลิงงงงันเล็กน้อย กลับมาก็เพื่อจะมาหาปิ่นดอกไม้ไหวอันนี้ไปใส่หรือ?

ฮูหยินเหยาปักปิ่นบนมวยผม มองไปทางกระจกเล็กน้อย ส่ายศีรษะนิดหน่อย พู่ที่ห้อยลงมาส่งเสียงของหยกและทอง เสียงสดใสทะลุกาลเวลา