บทที่ 1082 บอกใต้เท้าทังดีไหม

หยวนชิงหลิงได้ยินเช่นนี้ ก่อนอื่นนางค่อนข้างแปลกใจ ฮูหยินทังก็ขุดหลุมใต้ดินเพื่อซ่อนเงิน? เงินของพวกเขา ใต้เท้าทังเป็นคนดูแลไม่ใช่หรือ?

แต่ยังไงก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวของคนอื่น หยวนชิงหลิงพูดสั่งสอนอย่างเคร่งขรึมว่า “ห้ามไปแอบดูภายในเรือนของใต้เท้าทัง รู้ไหม?”

“ไม่ได้แอบดู ข้าก็แค่พาหมาป่าไปเล่นแถวนั้น ก็เลยเห็นโดยบังเอิญ” ทังหยวนพูดขึ้น

“งั้นเจ้าเห็นนางซ่อนอะไรไว้ไหม?” หยวนชิงหลิงยังคงต้านทานความสงสัยไว้ไม่ได้ ฮูหยินทังคนนี้ก็ค่อนข้างลึกลับจริงๆ ถึงแม้จะห่างกับจวนอ๋อง เพียงแค่กำแพงกั้น แต่ไม่เคยไปมาหาสู่กัน

แน่นอน ก็อาจจะเป็นเพราะตามองไม่เห็น มีบางคนจะตัดขาดจากโลกภายนอก เพราะความเจ็บป่วยทางร่างกาย

“ซ่อนเสื้อผ้ากับดาบ” ทังหยวนพูดขึ้น

หยวนชิงหลิงมองดูเขาอยากตกใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าโกหกหรือเปล่า?”

“ไม่ได้โกหก ข้าเห็นด้วยตาตัวเอง” ทังหยวนรีบพูดอธิบายทันทีว่า “ไม่เพียงข้าเห็นคนเดียว หมาป่าก็เห็น พวกเราต่างก็เห็นนางบินลงมา จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าโยนลงไปใต้ดินแล้วก็ฝังไว้ หลังจากฝังซ่อนไว้แล้วก็กลับไป ข้าเห็นตั้งหลายครั้งแล้ว”

ท่าทีหยวนชิงหลิงเคร่งเครียดขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้นนางเคยเห็นเจ้าไหม?”

“ไม่เคย ข้ากับหมาป่า มองเห็นจากรูสุนัขด้านนอก นางมองไม่เห็นพวกเรา” ทังหยวนพูดขึ้น

“การไม่สามารถมองเห็น สายตานางบอด” หยวนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างสงสัยคลางแคลงใจ คิดว่าควรที่จะไปถามใต้เท้าทังดีหรือไม่?

“นางสามารถมองเห็น” ทังหยวนพูดขึ้น

หยวนชิงหลิงถามขึ้นอย่างประหลาดใจว่า “เป็นไปได้อย่างไร?”

ทังหยวนพูดขึ้นว่า “ไม่ว่ายังไงก็สามารถมองเห็น นางสามารถบินลงมาได้ หลังจากบินลงมาแล้ว ก็รีบไปหาสถานที่ซ่อนของได้ทันที ยังไงก็สามารถมองเห็น”

“เป็นตอนกลางคืน? ตอนกลางคืนเจ้าไม่หลับไม่นอน วิ่งไปเล่นทางนั้นทำไม?”

จู่ทังหยวนก็ถูกถามจับผิด จึงอึ้งไปสักพัก แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีไม่หวั่นไหวเลยว่า “พาหมาป่าไปเดินเล่น หมาป่าจะถ่ายหนัก แม่บอกว่าเรื่องของตนเองให้ทำด้วยตนเอง หมาป่าเป็นของข้า ดังนั้น ข้าจึงพาหมาป่าไปเดินเล่น เพื่อถ่ายหนัก”

เหตุและผลไม่มีที่ติ หยวนชิงหลิงจึงถามขั้นว่า “งั้นเงินของเจ้าล่ะ? เอามาจากไหน?”

ทังหยวนก็พูดขึ้นมาอย่างมั่นใจว่า “งั้นท่านจะโทษข้าไม่ได้ ข้าเคยถามท่านแล้ว ท่านบอกว่ากระดาษนั่นข้าสามารถเก็บไว้ได้ ข้าก็เลยเก็บไว้”

“กระดาษ? กระดาษอะไร?” หยวนชิงหลิงอึ้งไปสักพัก ค่อยคิดขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่ท่านชายสี่มายืมหมาป่า ได้ให้กระดาษเขา นางโกรธขึ้นมาในทันที เดิมคิดว่าเป็นกระดาษเซวียน ใครจะคิดว่าจะเป็นตัวเงิน

เด็กเจ้าเล่ห์คนนี้

หยวนชิงหลิงตีฝ่ามือของเขา พร้อมพูดขึ้นว่า “ทำตัวหัวเจ้าเล่ห์เป็นแล้วหรือ? หมายถึงไม่พูดตรงๆว่าเป็นตั๋วเงิน กลับพูดว่าเป็นกระดาษ? เจ้าไม่รู้ว่าตั๋วเงินกับกระดาษแตกต่างกันหรือ? เจ้าคิดอยากหลอกใคร?”

ทังหยวนพูดขึ้นอย่างน่าสงสารว่า “ตั๋วเงินนั่นก็เป็นกระดาษนี่ ข้าก็ไม่ได้พูดผิด ท่านเองที่ไม่ถามอย่างละเอียด ข้าเห็นท่านงานยุ่ง และก็เหนื่อยอย่างมาก จึงไม่ได้พูดกับท่านอย่างละเอียด จะโทษข้าได้อย่างไร?”

“ไม่โทษเจ้า? อายุยังน้อยทำตัวหัวเจ้าเล่ห์ อาจารย์ปู่ให้เงินเจ้า เจ้าก็ไม่ควรรับ แม่เคยสอนเจ้าไว้ว่าอย่างไร?” หยวนชิงหลิงพูดตำหนิ

ทังหยวนเห็นแม่โกรธแล้วจริงๆ ก็ไม่กล้าพูดโต้เถียง เปลี่ยนกลยุทธ ก้มหัวพูดยอมรับความผิดว่า “ท่านแม่ ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ท่านอภัยให้ข้า ถ้าไม่กล้าอีกแล้ว”

หยวนชิงหลิงพูดสั่งสอนต่อว่า “อายุยังน้อย ทำไมถึงโลภมากทรัพย์สินขนาดนี้? ยังจะแลกตั๋วเงินเป็นเงินแล้วนำไปฝังไว้ กล้าไปร้านแลกเงิน กระทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ด้วยตัวคนเดียว เจ้านี่ช่างสุดยอดจริงๆ”

ทังหยวนฉีกยิ้มจนเห็นฟันเพราะพูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ใต้เท้าทังสอนพวกเรา ให้พวกเรารู้จักเก็บกักตูน เพื่อป้องกันการขาดแคลนอาหาร ข้ามีเงินแล้วก็ต้องเก็บออมไว้ เผื่อในอนาคตอดอยาก และกลัวว่าต่อไปจะเหมือนกับท่านพ่อ แต่งงานกับนางมารร้าย ไม่มีเงินทองใช้”