บทที่ 1092 เจ้าแฝดเหมือนจะผิดปกติ

ถ้าแม้แต่เจ้าเมืองหยุนฝูก็ยังเป็นสายลับของศัตรู ก็เป็นไปได้ว่าวิธีที่พวกเขาใช้จัดการกับแคว้นต้าโจวจะเป็นวิธีการเดียวกัน นี่คือลายมือของชาวเซียนเปย เหมือนกับหงเย่ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะสูงกว่าหงเย่ไปอีกขั้น

หลังจากที่หงเย่ออกมาจากกระดูกมนุษย์หมาป่า เขาได้รับการชื่นชมจากหงเล่ ได้รับช่วงต่อกลุ่มสายลับที่แฝงตัวอยู่ในต้าโจว ในตอนแรกกลุ่มสายลับเหล่านี้ ล้วนเป็นหงเล่ที่วางเส้นสายเอาไว้ หลังจากที่หงเย่เข้ารับช่วงต่อ ก็ใช้เป็นแขนขาให้ตัวเอง โดยการใช้กลยุทธไส้ศึก อาศัยวิธีการทาบกิ่งดอกไม้บนต้นไม้อื่น *(หมายถึงใช้วิธีการเปลี่ยนคนหรือสิ่งของเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์บางอย่าง) โดยเปลี่ยนเป้าหมายที่จะยึดครองแคว้นต้าโจวของหงเล่ ให้กลายเป็นเป้าหมายเพื่อการแก้แค้นของตัวเองแทน

เขาแอบสงสัยในใจว่า หรือบางทีอาจจะเป็นไปได้ว่า นอกจากหงเย่แล้ว ในตระกูลเขายังมีคนที่เหลือรอดอยู่อีก?

แต่ในการล้อมเมืองในวันนั้น ทุกคนในตระกูลของหงเล่ล้วนถูกฆ่าตายจนหมด ศพของหงเล่ .... เขากลับไม่เคยเห็นมันด้วยตาตัวเอง ไม่รู้ว่าจิ้งถิงเคยตรวจสอบศพนั้นบ้างหรือไม่?

สำหรับทางเจ้าเมือง ยังไม่จำเป็นต้องไปแหวกหญ้าให้งูตื่นในตอนนี้

หยู่เหวินเห้าชักม้าหันกลับ ออกคำสั่งให้กลับเมืองหลวง

ม้าเพิ่งจะหันหัว ก็เห็นเหมือนว่ามีแมวป่าตัวใหญ่สองตัวโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ สวีอีจ้องมองพวกมันอยู่ครู่หนึ่ง "ทำไมถึงดูเหมือนเสือตัวเล็ก ๆ เลยล่ะ?"

หยู่เหวินเห้ามองไปที่พวกมัน ทั้งลวดลายลักษณะ นัยน์ตา รวมทั้งท่านั่ง ช่างดูเหมือนเจ้าเสือน้อยของเจ้าแฝดเหลือเกิน

“เจ้าเสือใหญ่ เจ้าเสือน้อย!” หยู่เหวินเห้าตะโกนเรียก

เจ้าเสือน้อยทั้งสองตัววิ่งถลาเข้ามา แล้ววิ่งวนไปรอบ ๆ ม้าอย่างคึกคัก ราวกับว่าพวกมันดีใจมากที่ถูกหยู่เหวินเห้าจำได้

หยู่เหวินเห้าถึงกับตกตะลึงจนปากอ้าตาค้าง สรุปว่าเป็นเจ้าเสือน้อยทั้งสองจริง ๆ พวกมันมาได้อย่างไรกัน? พวกมันเป็นหมารึ? หรือว่าอาศัยการดมกลิ่นตามมาระหว่างทาง?

เมี่ยตี้ถามว่า: “รัชทายาท เป็นเสือน้อยของจวนท่านรึ? เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเสือปลาที่มากันเมื่อคืนวานนี้ ล้วนถูกพวกมันเรียกมา?”

หยู่เหวินเห้านึกขึ้นมาได้ทันทีว่า ตอนที่กระโดดร่มในยุคปัจจุบัน ในขณะที่เจ้าหยวนกำลังตกอยู่ในอันตราย เคยบอกว่าเจ้าแฝดใช้พลังจิตอะไรสักอย่างนี่ล่ะ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าแฝดสามารถรับรู้ได้ถึงอันตรายล่วงหน้า ดังนั้น จึงได้เรียกให้เจ้าเสือน้อยทั้งสองมาที่นี่?

แต่เสือกับแมว...มันเหมือนกันด้วยรึ? ถึงเสือจะสั่งแมวได้ แล้วงูเหลือมล่ะ?

หยู่เหวินเห้ารู้สึกร้อนใจจนอยากรีบกลับไปเมืองหลวงโดยเร็ว สั่งการเมี่ยตี้ไปสองสามประโยค ให้เขาส่งคนจำนวนหนึ่งไปที่เมืองหยุนฝู เพื่อคอยจับตามองว่าเจ้าเมืองมีการติดต่อกับใครบ้าง แล้วสืบสวนเรื่องของนักฆ่าเมื่อวาน ว่ามีบาดเจ็บล้มตายไปเท่าไหร่

เมี่ยตี้ไปเตรียมการก่อนล่วงหน้า แล้วให้รัชทายาทและคณะกลับไปเมืองหลวงก่อน

มีบาดแผลทั่วทั้งร่าง การเดินทางวันนี้เป็นอะไรที่ลำบากใจมากจริง ๆ แต่ในหัวใจกลับรู้สึกเหมือนดั่งลูกธนูที่พร้อมจะพุ่งออกจากแล่งได้ตลอดเวลา ไม่อาจสนใจอะไรอื่นได้มากมายนัก แผลดูแล้วค่อนข้างหนัก โชคดีที่อากาศยังไม่ร้อน พอจะใส่ยาผงเพื่อบรรเทาอาการไว้ก่อนได้ ทั้งไม่ต้องปิดแผลขึ้นหนองหรืออักเสบ

เจ้าเสือน้อยตามเขาไปตลอดทาง พวกมันทำราวกับว่าไม่เคยเห็นภูเขาหรือแม่น้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้มาก่อน จึงทำท่าทางตื่นเต้นอย่างมาก วิ่งวุ่นวายไปมาไม่หยุด ถึงขั้นวิ่งออกไปหนึ่งถึงสองชั่วยามโดยไม่กลับมาให้เห็น หลายครั้งเข้าหยู่เหวินเห้าก็คิดว่าจะไปตามหาเสียหน่อย แต่ผลสุดท้ายกลายเป็นว่าพวกมันกลับตามมาเอง

บนถนนสายหลัก อากาศเริ่มค่อย ๆ แจ่มใสขึ้นบ้างแล้ว เมื่อคืนพักที่โรงเตี๊ยมอู่โจว เพราะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ดังนั้น วันนี้จึงวางแผนว่าจะเร่งเดินทางให้เร็วที่สุด

เพิ่งจะออกจากถนนสายหลัก ก็เห็นม้าเร็ววิ่งควบตะบึงเข้ามาเต็มที่ ที่ด้านหลังเต็มไปด้วยฝุ่นดินฟุ้งกระจาย สวีอีสายตาดีมาก เห็นเพียงแวบเดียวก็จำได้ทันที "นั่นคืออ๋องชุนไม่ใช่รึ?"

หยู่เหวินเห้าเพ่งมองอย่างตั้งใจ ปรากฏว่าเป็นเจ้าเก้าจริง ๆ จึงอดรู้สึกเอะใจไม่ได้

สวีอีตะโกนว่า “ท่านอ๋องชุน ท่านอ๋องชุน!”