บทที่ 11 ไท่ซ่างหวงประชวรหนัก

ในเวลานี้ หยวนชิงหลิงรู้สึกแยกแยะระหว่างความจริงกับความฝันไม่ออกแล้ว นางตัวสั่นขณะผลักกล่องยากลับไปใต้เตียงอีกครั้ง แต่วินาทีที่กล่องยาเลื่อนเข้าไปใต้เตียง มันกลับหายวับไปกับตาทันที

นางถึงกับไม่กล้าหายใจไปสามวิ เอื้อมมือออกไปลูบๆแตะๆใต้เตียง จนยืนยันกับตัวเองได้ว่าไม่มีอะไรอยู่ในนั้นจริงๆ

นางตัวสั่นเทิ้ม ค่อย ๆ คลานกลับไปที่เตียง สูดลมหายใจเข้าออกแรงๆถี่ๆ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นล่าสุดนี้ มันเกินขอบเขตความรู้ความเข้าใจของนางไปไกลมาก ความรู้ทางวิชาการ ทั้งในด้านวิชาชีพเฉพาะ กระทั่งความรู้ที่ไม่ใช่ทางเฉพาะในอาชีพทั้งหลายที่มี ต่างก็ไม่สามารถให้คำตอบอะไรกับนางได้เลยสักข้อ มนุษย์เราล้วนหวาดกลัวสิ่งที่ตนไม่รู้จัก และในตอนนี้ นางก็รู้สึกหวาดกลัวมากจริงๆ

ประตูถูกผลักเปิดออกเสียงดัง "ปัง" หยวนชิงหลิงยังไม่ทันเงยหน้าขึ้นไปดู ก็รู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งแผ่เข้าปกคลุมทั้งสี่ด้าน รู้สึกเจ็บที่หนังศีรษะแปลบ จากนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกโยนลงจากเตียงไปกองอยู่กับพื้น

“ เจ้าคิดจะแกล้งตายใส่ข้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าจะตายเสียตอนนี้ หรือจะไสหัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าวังไปกับข้า?” น้ำเสียงเย็นเยือกแผดลั่นอยู่เหนือศีรษะของนาง ร่างถูกพลิกอย่างรุนแรงป่าเถื่อน แรงนั้นเหวี่ยงจนนางล้มกลิ้งไปกับพื้น เจ็บปวดจนนางตัวสั่นสะท้าน ยังไม่ทันที่นางจะหายใจหายคอเอาอากาศเข้าไป คางของนางถูกบีบด้วยมือที่แข็งดังคีมเหล็ก ด้วยแรงที่ใช้นั้น มันแทบจะบดขยี้คางของนางจนแหลกอยู่แล้ว

ดวงตาที่เจ็บปวดของนาง สบเข้ากับดวงตาที่โกรธเกรี้ยวของเขา ใบหน้าอันเย็นชาห่างเหินเจือแววดูถูก รวมถึงความเกลียดชังที่ไม่คิดจะปิดบังเลยแม้แต่น้อย "ข้าขอเตือนเจ้านะ ไม่ต้องคิดจะเล่นลูกไม้ตื้นๆอะไรของเจ้าอีก ต่อให้องค์ไทเฮาอยู่ตรงหน้า แล้วเจ้าพูดจาเลื่อนเปื้อนไร้สาระอะไรอีกล่ะก็ ข้าก็จะฆ่าเจ้าให้ตาย "

หยวนชิงหลิงโกรธสุดขีด ในสายตาของพวกเขา ชีวิตคนมันไร้ค่าขนาดนี้เลยเชียวเหรอ? นางได้รับบาดเจ็บหนักถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะไม่ยอมปล่อยนางไปอีก

นางฝืนเค้นเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี คว้าจับปอยผมของเขาขยุ้มหนึ่ง แล้วดึงลงมา ใช้เข่าทรงตัวแล้วกระแทกศีรษะเข้าใส่หน้าของเขาจัง ๆ แบบเต็มแรง การเคลื่อนไหวครั้งนี้ นางตัดสินใจจะเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือแล้ว นางยอมใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มี เพื่อให้ได้โจมตีคืนสักครั้งเลยทีเดียว

อ๋องฉู่หยู่เหวินเห้า ไม่คาดคิดมาก่อนว่านางจะกล้าสู้กลับ อีกทั้งยังเป็นการใช้หัวตัวเองโขกใส่หน้าเขาอีกด้วย จึงไม่ได้หลบใดๆทั้งสิ้น ส่งผลให้เขาถูกโขกเข้าใส่เต็มๆจนถึงกับหน้ามืด มึนหัวไปชั่วขณะหนึ่ง

หยวนชิงหลิงเองเดิมทีก็แทบจะหมดสติอยู่แล้ว แต่ก็ยังฝืนกัดฟันใช้ลมหายใจที่เหลืออีกเฮือก อาศัยจังหวะที่เขายังไม่ฟื้นคืนสติดี คุกเข่าลงทับเข้าบนหลังมือเขาอีกหนึ่งที เลือดสดๆที่ไหลกบปากหยดลงบนหน้าเขาไม่หยุด ผมยาวแผ่สยาย กระเซอะกระเซิงราวคนบ้าที่เกิดคลุ้มคลั่งจนเกินการควบคุมก็ไม่ปาน "เกิดมาเป็นคนทั้งที มันจะต้องบีบคั้นกันให้เหลือแค่ทางตายเลยหรือไร ทำไมต้องรังแกกันขนาดนี้ด้วยหา!? "

ฝ่ามือหนึ่งตบเข้าที่ใบหน้าของนางเต็มๆ

หน้านางสะบัดวูบ ภาพตรงหน้าพลันมืดสนิท ในห้วงภวังค์อันสับสนคลุมเครือ นางได้ยินเพียงเสียงของแม่นมฉีที่เร่งฝีเท้าเข้ามาหาเร็วรี่ "ท่านอ๋อง โปรดเมตตาด้วย!"

อ๋องฉู่ไม่ได้แสดงความเมตตาใดๆทั้งสิ้น เงื้ออีกฝ่ามือตบซ้ำลงไปอีก หลังจากระบายความโกรธออกไป ก็เหลือบเห็นรอยเลือดบนแผ่นหลังของหยวนชิงหลิง จึงสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "จัดการกับบาดแผลของนางซะ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พันปิดบาดแผลให้แน่น กรอกน้ำจื่อจินไปชามหนึ่งให้นางอยู่ได้สักครึ่งวัน "