บทที่ 1131 เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เมื่อลงหมากไปได้ราวๆ ครึ่งหนึ่งแล้ว มู่หรูกงกงก็เข้ามากล่าวว่า “ฝ่าบาท องค์รัชทายาทอ๋องอานมาถึงแล้ว ให้เข้ามาในพระตำหนักเลยไหม？”

ฮ่องเต้หมิงหยวนผลักหมากที่กำลังจะแพ้ออก ก่อนจะยื่นมือออกไปชี้หยู่เหวินเห้า “เจ้าเนี่ย ยอมข้าหน่อยไม่ได้เลยนะ”

หยู่เหวินเห้ายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยืนขึ้นมาประคอง ในเมื่อป่วยแล้ว ก็มักจะมีท่าทีเจ็บป่วย “ถ้าเกิดแพ้หมากนี้แล้ว เดี๋ยวก็ต้องมีตาใหม่อีก ทำไมต้องให้ยอมอ่อนข้อด้วยเล่า？เสด็จพ่อยอมอ่อนข้อให้ลูกแล้ว แต่จริงๆ มันไม่จำเป็นเลย ถ้าเกิดลูกแพ้แล้ว เดี๋ยวก็ต้องฝึกทักษะหมากรุกขั้นสูง”

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองเขาเล็กน้อย “มองเรื่องบางอย่างอย่างซื่อตรงเกินไป ก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่”

เขานอนอยู่บนเตียงมังกร ก่อนจะพูดกับมู่หรูกงกง “บอกให้เขาเข้ามาในตำหนักเถอะ”

หยู่เหวินเห้าถาม “ลูกต้องออกไปไหม？”

“ไม่ต้องหรอก อยู่ฟังว่าเขาจะพูดอะไรเถอะ” ฮ่องเต้หมิงหยวนพูด

หยู่เหวินเห้ายืนตรงอยู่ข้างเตียง ในมือก็ถือถ้วยยาอยู่ มีท่าทีที่กำลังจะให้ดื่มยาอย่างเห็นได้ชัด

ขณะนี้อ๋องอานเข้ามาในพระตำหนัก จากที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เข้าเฝ้า การจะให้เสด็จพ่อยินดีที่จะพบเขา จะต้องยากมากแน่ๆ คงจะให้เขาคุกเข่าอยู่ข้างนอกยามสองยาม แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอเขาง่ายขนาดนี้

ในใจเขานั้นกลับไม่ซื่อเท่าไหร่ เสด็จพ่อบอกให้เขาคุกเข่า มันหมายความว่ายังมีความโกรธอยู่ในใจ โกรธแต่ก็ยังมีความเมตตาในใจ ในวันนี้แม้แต่ความโกรธก็ไม่มีท่าทีจะยินยอมแล้ว

เมื่อเข้ามาอยู่ในตำหนัก ก็เห็นหยู่เหวินเห้ายืนอยู่ข้างกายเสด็จพ่อ เขารู้สึกพูดไม่ออกอยู่ในใจ พ่อลูกกตัญญู มันเป็นฉากแบบนี้นี่เอง

เขาอยากให้พ่อมอบความรักให้มาตลอด แต่ว่า จะบอกว่าความรักจากพ่อมันก็ไม่เหมาะเท่าไหร่ เขาอยากได้ความรักจากจักรพรรดิต่างหาก แต่เมื่อมาถึงในวันนี้ เขาเองก็เป็นพ่อคนแล้ว ถึงได้คิดว่าตอนที่เสด็จพ่อป่วย ได้มาปรนนิบัติอยู่ข้างเตียง ก็ถือเป็นสิ่งที่ลูกชายควรทำ

เมื่อเก็บความคิดของตัวเองเอาไว้แล้ว เขาก็คุกเข่าลง “ลูกทรพีคนนี้มาเข้าพบเสด็จพ่อ ขอให้เสด็จพ่อสุขภาพแข็งแรง อายุยืนนาน！”

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองเขา ประกายในแววตาก็หายไป สุดท้ายก็พูดออกมาเบาๆ “ลุกขึ้นมาเถอะ”

อ๋องอานกลับไม่ลุกขึ้นมา ถึงขนาดที่ไม่ได้เงยหัวขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ ก่อนจะพูด “ที่ลูกมาวันนี้ ก็เพื่อขอให้เสด็จพ่อยอมให้ลูกกลับไปที่จวนเจียงเป่ย”

ฮ่องเต้หมิงหยวนพอจะเดาได้อยู่แล้ว เลยไม่ได้แปลกใจอะไร เพียงแค่มองเขา “ถ้าเจ้าจะกลับก็กลับไปเถอะ จะออกไปเมื่อไหร่ ก็ให้คนมาบอกก็พอ”

“ลูกอยากจะออกเดินทางพรุ่งนี้！” อ๋องอานพูดเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา แล้วรีบมองฮ่องเต้หมิงหยวน พลางผลุบตาลงอีกครั้ง

ฮ่องเต้หมิงหยวนเงียบไปสักพัก ก่อนจะมองเขาอยู่สักพัก แล้วแววตาเย็นยะเยือกก็ทำให้ในใจของอ๋องอานปวดแปลบขึ้นมา ราวกับมีหมองมาบังบริเวณดวงตา ความเจ็บปวดนั้นมันดันขึ้นมาบริเวณจมูก

เสียงของฮ่องเต้หมิงหยวนมีความเหนื่อยอ่อน “อือ ไปเถอะ”

อ๋องอานเอาหัวตัวเองโขกดัง “โป๊กๆ” ถึงเก้าครั้ง จนทำให้หัวแดงขึ้นมา เหมือนกับความแดงภายใต้ดวงตา “ลูกมันไม่ดี ลูก……ขอล่ำลาก่อนล่ะ！”

เขาลุกขึ้นมา ก่อนจะเอาก้มหัวถอยเดินออกไปถึงบริเวณทางออก ถึงจะรีบหันตัวเดินออกไป

ตอนที่หันตัวในตอนนั้นเอง ก็รีบมองฮ่องเต้หมิงหยวน แววตานั้นมันแดงเป็นอย่างมาก

ฮ่องเต้หมิงหยวนค่อยๆ หลับตาลง จากนั้นก็พูดด้วยเสียงเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด “ไปก็ดีเหมือนกัน”

หยู่เหวินเห้าก่อนจะมองออกไปด้านนอกอย่างหนักใจ พลางพูด “ลูกเองก็ขอตัวก่อนล่ะ”

“ไปเถอะ！” ฮ่องเต้หมิงหยวนยกมือขึ้น

หยู่เหวินเห้ายกมือขึ้นคำนับ ก่อนจะรีบออกไป