บทที่ 1135 ทังหยางก่อเรื่องที่จวนอ๋องอาน

สวีอีไปมีเรื่องกับทังหยาง เพื่อวัดฝีมือกัน ทังหยางเทียบกับสวีอีไม่ติดเลย โดยเฉพาะตอนที่ถูกไล่ออกมาในตอนนั้น เขาดื่มเหล้าย้อมใจตัวเองตลอด ตอนที่สวีอีไปหานั้น เขาดื่มจนเมามายแล้ว สวีอีดึงคอเสื้อของเขาขึ้นมา ก่อนจะชกไปที่หน้าของเขา “ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้ได้？รัชทายาททำดีกับเข้ามาน้อย แถมยังให้ที่พักใหญ่โตกับเจ้าอีก เจ้าไม่สังเกตเห็นค่าเอง เอาแต่หลบอยู่ในที่มืด รัชทายาทเลยโบยเจ้าสามสิบทีก่อนจะไล่เจ้าออกจากจวนก็เป็นพระคุณมากแล้ว ถ้าเกิดพูดกันจริงๆ เจ้าก็มีโทษไม่แพ้กันเลย เจ้ารู้ไหม？แต่เจ้าไม่รู้จักขอบคุณ ยังไปพูดอะไรบ้าๆ ข้างนอกอีก เพื่อให้รัชทายาทกับพระชายารัชทายาทเสียชื่องั้นเหรอ？ก่อนหน้านี้ข้ามันตาบอดเอง ที่เห็นเจ้าเป็นพี่ใหญ่”

ทังหยางเมาจนไม่ได้สติ เมื่อโดนต่อยอย่างไม่ทันตั้งตัว เลยโกรธขึ้นมามาก “เจ้าปล่อยข้านะ……เจ้ามันโง่ เจ้าคิดว่ารัชทายาททำดีกับเจ้าจริงๆ เหรอ？ให้ที่พักหรูหรากับเจ้าก็เพื่อให้เจ้าถวายชีวิตให้เขา คฤหาสน์นั่นมันมีที่ดินให้ชัดเจนเลยเหรอ？ไม่ใช่หรอกมั้ง？เพราะที่ตรงนั้น มันเป็นของจวนอ๋อง เวลาเขาอารมณ์ดีเขาก็ให้เจ้าอยู่ เวลาไม่สบอารมณ์ก็ไล่เจ้าออกไป รู้ไหม？ไอ้งั่ง ตอนนี้เจ้ายังไม่ถูกไล่ออกไป เพราะเขายังต้องการให้เจ้าถวายชีวิตให้ ภรรยาของเจ้าเป็นคนของตระกูลหยวน เขายังต้องใช้คนของตระกูลหยวนเพื่อตัวเขาเองอยู่ ข้าอยู่กับเขามาหลายปี เขาเป็นคนอย่างไรคิดว่าข้าไม่รู้เหรอ？”

สวีอีได้ยินดังนั้น ก็ปวดใจเป็นอย่างมาก เลยผลักเขา ก่อนจะพูดด้วยความโมโห “เจ้าพูดไร้สาระ รัชทายาทไม่ใช่คนแบบนั้น”

“นั่นก็เพราะเจ้ามันโง่ เจ้ารอดูก็แล้วกัน เดี๋ยวตอนที่เจ้าต้องเป็นเหมือนข้าเมื่อไหร่ ก็จะถูกคนไล่ตะเพิดออกมาแบบนี้เหมือนกัน”

ทังหยางพูดไป ก่อนจะผลักเขาออกไปอย่างโซเซ แล้วก็จะปิดประตู

สวีอีโกรธเคืองเป็นอย่างมาก ที่มาในวันนี้ก็เพื่อให้เขาได้กลับตัวกลับใจ แล้วเปลี่ยนความคิดที่มีต่อรัชทายาท แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เขารู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว เลยพูดด้วยความเคือง “เจ้ารอดูเถอะ เดี๋ยวก็รู้ว่าข้าจะถูกไล่ออกไปไหม ทังหยาง สักวันเจ้าจะต้องรู้ว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว”

“สวีอี เจ้าออกจากจวนอ๋องไปกับข้าเถอะ อย่าอยู่ข้างกายเขาเลย” ทังหยางยังยื่นมือออกมาหาเขา ก่อนจะยิ้มด้วยใบหน้าเมาๆ อย่างประหลาด “ข้าจะบอกเจ้าให้นะ พวกเราทิ้งอ๋องอานไป พวกเรารู้ความลับมากมาย จะร่ำรวยได้ไม่ยากเลย อย่าอยู่ข้างกายเขาอีกเลย”

สวีอีโกรธเป็นอย่างมาก ก่อนจะหันไปตบหัวของเขา ตะโกนพลางเบิกตาโพลง “ถ้าเจ้าพูดอีก ข้าจะฆ่าเจ้า”

ทังหยางเองก็แสดงความร้ายกาจออกมา เลยชกต่อยร่วมกับเขาด้วย คนละหมัดสองหมัด ผ่านไปไม่นาน ก็ต่อยกันจนหน้าบวมแดง แม้สวีอีจะโกรธเกลียดเขา แต่กลับไม่ได้ลงมือหนักมาก สุดท้ายเลยออกไปด้วยความโกรธ สวีอีก็ร้องไห้เสียงดัง

เขาไม่เคยคิดเคยฝัน ว่าร่วมทางมาด้วยกัน แต่มาในวันนี้ ทังหยางกลับเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้

ทังหยางเองก็เหนื่อยมาก เลยนอนลง ฟังเสียงร้องไห้ของสวีอีด้านนอก เขายิ้มขึ้น “เจ้าโง่ เดี๋ยวเจ้าต้องเสียใจภายหลัง เดี๋ยวจะถูกคนไล่ออกแน่ๆ อย่าหาว่าพี่ไม่เตือนก่อนล่ะ”

เมื่อนอนอยู่นาน เขาก็หยิบเหล้าเดินออกไป พลางเดินไปอยู่ด้านหน้าของจวนอ๋องอานด้วยความโซเซ แล้วเคาะประตูเต็มแรง “ท่านอ๋องอาน เชิญออกมาเจอกันหน่อย”

ผู้เฝ้าประตูจำเขาได้ ขวางไว้ไม่ได้เลยต้องไปรายงานอ๋องอาน อ๋องอานกำลังให้คนในจวนจัดแจงสิ่งของ เตรียมจะออกจากพระนครพรุ่งนี้ เมื่อได้ยินว่าทังหยางมา ก็ขมวดคิ้ง “ไม่อยากเจอ ให้เขาไปเถอะ”

ผู้เฝ้าประตูรับคำสั่ง ก่อนจะพูดกับทังหยาง “ใต้เท้าทังเจ้ากลับไปเถอะ ท่านอ๋องพักผ่อนไปแล้ว”

ทังหยางกองอยู่บริเวณประตู เหล้าจอกนั้นได้ดื่มไปหมดแล้ว เลยเมาจนไม่เหลือความเป็นคน เมื่อได้ยินคำของผู้เฝ้าประตู เขาก็เอามือไปกระชากคอเสื้อของผู้เฝ้าประตู ปากนั้นมีแต่กลิ่นเหล้า “ไป ไปหาอ๋องอาน บอกว่าข้าจะมาร่วมมือกับเขา ข้าจะช่วยเขาชิงตำแหน่งรัชทายาทมาให้ได้ ไปสิ！”

ผู้เฝ้าประตูได้ยินดังนั้น ก็ตกใจแทบตาย เลยรีบเอามือไปปิดปากเขา “อั้ยหยา ใต้เท้าทังอย่าพูดอะไรมั่วๆ ท่านอ๋องของพวกเราไม่มีความคิดแบบนั้นหรอก เจ้ารีบกลับไปเถอะ”

ทังหยางเอามือของเขาออก ก่อนจะหัวเราะอย่างร้ายกาจออกมา

“มีสิ ใครจะไม่มีความคิดแบบนั้น？ใครก็มี ท่านอ๋องยอมจริงๆ เหรอ？” ทังหยางตะโกนสุดเสียง “ท่านอ๋อง รีบออกมา มาหารือกับข้าเร็ว”