บทที่ 1141 จัดการคนในครอบครัวให้เรียบร้อย

ขาดไม่ได้ที่หยวนชิงหลิงจะต้องว่ากล่าวเขาอยู่บ้าง ไท่ซ่างหวงได้ยินก็นำไปใช้ให้เป็นประโยชน์ ปล่อยให้นางจู้จี้ได้ตามใจ

รอให้นางพูดจบแล้ว ไท่ซ่างหวงค่อยเชิญให้นางนั่งลง ถามขึ้นว่า “ดูท่าทีของเจ้าที่ไม่ค่อยจะเต็มใจนัก เป็นเพราะไม่ยินดีจะมาอยู่เป็นเพื่อนข้าหรือ”

หยวนชิงหลิงพูดว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร คาดหวังที่จะได้มาอยู่เป็นเพื่อนท่านด้วยซ้ำไป จะได้ไม่ต้องยุ่งเรื่องคนอื่นมากนัก”

ไท่ซ่างหวงถาม “คาดหวังจริงๆหรือ”

“แน่นอน ”หยวนชิงหลิงเก็บกล่องยาให้เรียบร้อย มองไปที่เขา “แค่พักฟื้นอย่างสงบอยู่ที่พระที่นั่งจริงหรือ”

“ไม่เช่นนั้นจะอยู่เพราะเรื่องอะไรเล่า”ไท่ซ่างหวงยิ้มให้นางครู่หนึ่ง “เป็นคนอย่าทำตัวฉลาดนัก ฉลาดเกินไปจะเสียเปรียบ และถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ เจ้าก็ไม่ต้องกลัว เพราะว่ามีคนคอยขวางอยู่ข้างหน้าของเจ้า เวลานี้เจ้าควรจะรู้สึกถึงความสุข”

คิดไม่ถึงว่าหยวนชิงหลิงจะไร้ทางโต้แย้ง นางยกกล่องยาขึ้นมา พูดว่า “เช่นนั้นก็ดี ข้าจะกลับไปรับรู้ถึงความสุขในห้อง”

เจ้าห้ายังคงคุยกับพวกอ๋องผิงหนานอยู่ด้านนอก ตอนที่หยวนชิงหลิงเดินออกไป หยู่เหวินเห้าก็ลุกขึ้นยืน ถามว่า “เสด็จปู่ไม่เป็นไรกระมัง”

“ไม่เป็นไร กินยาปรับสมดุลสักพักก็ดีขึ้นแล้ว”หยวนชิงหลิงพูด

“เช่นนั้นก็ดี เจ้าก็อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านสักระยะ”หยู่เหวินเห้าเดินเข้าไปช่วยนางถือกล่องยา พูดยิ้มๆว่า“ข้าได้ช่วยเจ้าเลือกเรือนที่พักใกล้ทะเลสาบไว้หลังหนึ่ง เจ้าต้องชอบแน่ๆ ข้าจะพาเจ้าไปดู”

หยวนชิงหลิงหันไปย่อตัวคำนับกล่าวลาต่ออ๋องผิงหนานและขุนนางอาวุโสอีกสองคน แล้วก็เดินออกไปพร้อมกันกับเจ้าห้า

หยู่เหวินเห้าเลือกเรื่อนหมิงจื๊อที่อยู่ติดกับทะเลสาบ ปลูกต้นท้อไว้ไม่น้อย บนต้นมีผลท้ออยู่เต็มไปหมด สีเขียวอมชมพู ดูแล้วอีกไม่กี่วันก็สามารถกินได้แล้ว

ในพระที่นั่งส่วนมากจะมีสิ่งก่อสร้างที่เป็นสองชั้น ชั้นที่หนึ่งเป็นโถงใหญ่กับเรือนด้านข้างและห้องครัว ยังมีที่อยู่สำหรับบ่าวรับใช้อีกสองห้อง ชั้นที่สองเป็นห้องนอนและหอด้านข้างของเจ้านาย มีทั้งหมดห้าห้อง เพียงพอที่พวกนางจะอาศัยอยู่ได้

หยวนชิงหลิงเข้าไปดูชั่วครู่ สิ่งของต่างๆล้วนเป็นระเบียบสะอาดสะอ้าน เครื่องนอนเป็นของใหม่ นางรู้ดีแก่ใจ นี่เกรงว่าจะเป็นเขาที่ได้สั่งให้คนจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

เห็นทีนางคงจะเดาไม่ผิด คงจะมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เป็นแน่

เขาดึงมือของนางไปยังข้างหน้าต่าง หน้าต่างอยู่ตรงข้ามกับทะเลสาบ ผิวน้ำของทะเลสาบถูกลมพัดจนเกิดเป็นคลื่นเล็กๆ เงาของต้นหลิวทอดยาวอยู่ข้างสองฝั่งทะเลสาบ ทิวทัศน์สวยงามมาก

“หยวน อยู่ที่นี่สักหนึ่งเดือนเถอะ หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว ข้าจะมารับเจ้าเอง ”หยู่เหวินเห้าหันหน้ากลับมา จ้องมองนางนิ่งๆ ยื่นมือออกไปจัดเส้นผมของนางให้เรียบร้อย แววตาอบอุ่นแฝงความอาลัยรัก ซ่อนอารมณ์ที่ซับซ้อนเอาไว้

หยวนชิงหลิงก็มองเขา พยักหน้าเบาๆ “ได้ ข้าจะรอท่าน”

เขากอดนางเอาไว้ในอ้อมอกเบาๆ “อย่าคิดฟุ้งซ่าน รอข้าอยู่ที่นี่ดีๆ”

หยวนชิงหลิงตอบรับเสียงหนึ่ง แต่ในใจกลับสับสนวุ่นวายเป็นอย่างยิ่ง พยายามทำท่าทีให้เห็นว่าเชื่อเขา แต่ยากที่จะกลบเกลื่อนความลังเลที่มีอยู่ในสายตา

หยู่เหวินเห้าประทับริมฝีปากลงมา นำเอาอุณหภูมิที่ร้อนผะผ่าวมาด้วย จากความเอาแต่ใจเป็นการเรียกร้อง กระทั่งมีความแน่วแน่ที่ไม่อาจปฏิเสธได้อยู่หลายส่วน ริมฝีปากเคลื่อนผ่านมุมปากของนางไปที่ใบหู เลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ ฝังหน้าลงไปที่ซอกคอ และอุ้มขึ้นมาด้วยมือเดียวเดินตรงไปยังเตียงนอน

ตอนที่พวกเขาเพิ่งจะอยู่ด้วยกันใหม่ๆ ช่วงกลางวันก็มักจะคิดถึงแต่เรื่องนี้ แต่ปีสองปีมานี้ก็ไม่เป็นเช่นนี้แล้ว ตอนนี้ได้กระทำการตามอำเภอใจในพระที่นั่งเช่นนี้ เป็นความรู้สึกที่ห่างหายไปนานมากแล้วจริงๆ

ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่างของเขา มองดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาที่รุนแรง หยวนชิงหลิงค่อยๆหลับตาลง เชื่อเขา รับรู้ความรู้สึกของเขา เป็นเรื่องเดียวที่นางสามารถทำได้

ผ่านไปเป็นเวลานาน เขากอดนางนอนอยู่บนเตียง เครื่องนอนใหม่มีกลิ่นหอมฟุ้ง แทรกซึมเข้าไปในใจ ใบหน้าของนางแดงก่ำ ศีรษะหนุนอยู่บนท่อนแขนของเขา เขารวบแขนเอาไว้แน่น นางนอนตะแคงร่างแทบจะฝังเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเขาทั้งตัว “เจ้าห้า พวกเรายังไม่ได้จัดพิธีแต่งงานอย่างแท้จริงเลย”