บทที่ 1164 ข้าไม่ได้ทำอะไรไปเรื่อย

หยวนชิงหลิงซบหน้าแนบหน้าอกของเขา ฟังเสียงหัวใจอันทรงพลังของเขาอย่างเงียบๆ ลม ฝน หิมะ ทั้งหมดล้วนผ่านไปแล้ว

ทั้งสองคนกอดกันสักพัก ค่อยถอดเสื้อผ้าดูบาดแผลให้เขา เมื่อเปิดออก ดวงตาของนางก็แดงขึ้นมา บนตัวมีบาดแผลเจ็ดแปดแผล ถึงแม้จะดูไม่สาหัส แต่มีบางแผลก็เห็นกระดูกแล้ว

“ไม่เป็นไร ทุกอย่างยังดี” เขาจูบบนแก้มของนางหนึ่งที

“อืม” หยวนชิงหลิงกลั้นน้ำตาไว้

“สวีอีกับหงเย่เป็นอย่างไรบ้าง?” หยู่เหวินเห้าถามขึ้น

“อ๋องชินเฟิงอันมาสวีอีแล้ว บอกว่าต้องอาศัยจิตมุ่งมั่นของเขา อาการของหงเย่ก็ค่อนข้างสาหัส แต่การเต้นของหัวใจและชีพจรของเขาค่อนข้างคงที่ นี่ค่อนข้างน่าแปลก”

“อะโฉ่วให้เขาทานยา และตัวเขาเองก็มีฝีมือการต่อสู้ล้ำเลิศ เมื่อเจอกับความอันตราย ก็รู้จักใช้ลมปราณปกป้องชีพจรไว้”

เช่นนี้ คนที่เป็นอันตรายที่สุดก็ยังคงเป็นสวีอี หยวนชิงหลิงเพิ่งถอนหายใจ หยู่เหวินเห้าก็พูดขึ้นว่า “เจ้าก็ไม่ต้องเป็นห่วงสวีอี เขาได้รับบาดเจ็บภายใน อ๋องชินเฟิงอันมีความสามารถในการรักษาบาดแผลภายในเป็นอย่างดี ขอเพียงตอนที่ส่งมาตรงหน้าเขายังมีลมหายใจ เขาก็จะมีวิธีรักษาแน่นอน”

“จริงหรือ?” หยวนชิงหลิงดีใจขึ้นมาในทันใด พร้อมพูดขึ้นว่า “แต่อ๋องชินเฟิงอันบอกว่า ต้องดูจิตมุ่งมั่นของเขา”

“เขาใช้ยาไหม?”

“ไม่ใช้ยา บอกว่าถ่ายพลังลมปราณ”

“งั้นก็ไม่เป็นไรแล้ว แม้แต่ยาก็ไม่ต้องใช้ แสดงว่าอาการไม่ได้สาหัสมาก” หยู่เหวินเห้าก็ค่อยวางใจ

หยวนชิงหลิงฟังเขาพูดเช่นนี้ ก็รู้ว่าถึงแม้ปกติเขาจะชอบพูดจาแดกดันสวีอี แต่ในใจเขาเป็นห่วงสวีอีอย่างมาก ตอนนี้เขาโล่งอกขนาดนี้ คิดว่าคงจะเป็นความจริง ในใจก็พลอยโล่งอกไปด้วย

จัดการบาดแผลให้เขาเรียบร้อยแล้ว ค่อยพูดขึ้นว่า “อะซี่ตั้งครรภ์แล้ว”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะดีใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้านี่มีโชคจริงๆ การศึกใหญ่เพิ่งสงบลงเขาก็ได้เป็นพ่อคนแล้ว”

“เขาต้องรีบฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว อะซี่เป็นห่วงแย่แล้ว”

หยู่เหวินเห้าสวมเสื้อผ้า ไปดูสวีอีกับหงเย่พร้อมกับนางก่อน ทั้งสองด้านล้วนมีผู้หญิงเฝ้าอยู่ ดังนั้น หยู่เหวินเห้ามองดูแปบหนึ่งก็ออกไปแล้ว

“ข้าไปดูพวกลูกๆ” หยู่เหวินเห้าพูดขึ้น

“ซาลาเปา....”

หยู่เหวินเห้าจับมือนางไว้แน่น พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ข้าจำได้ ข้าเคยพูดแล้ว หลังจากข้ากลับมาแล้วจะไปขอโทษเขา ตอนนี้พวกเขายังไม่นอนมั้ง? ข้าไปดูก่อน”

“ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า”

หยู่เหวินเห้าส่ายหัวเบาๆ สายตาแน่วแน่ พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่ ข้าไปเอง ระหว่างเราสองพ่อลูก มีเรื่องต้องคุยกัน”

หยวนชิงหลิงหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ได้ งั้นเจ้าไปคนเดียวเถอะ”

หยู่เหวินเห้ามาที่ห้องของพวกลูกๆด้วยตัวคนเดียว แฝดทั้งสามคนต่างนอนลงแล้ว เจ้าแฝดอยู่ที่ห้องด้านข้าง แม่นมจะลุกขึ้นมาถวายบังคม หยู่เหวินเห้ายกมือยั้งไว้ ยืนอยู่ด้านข้างเตียงเงียบๆ มองดูลูกๆนอน ในใจรู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก การสู้รบในวันนี้ หากเขาพ่ายแพ้ เขาก็จะไม่มีวันได้เห็นพวกลูกๆอีกแล้ว

เขายื่นมือดึงผ้าห่มห่มให้พวกลูกๆ แล้วก็จะไปดูเจ้าแฝดที่ห้องด้านข้าง กำลังหันตัว ห่างตาก็มองเห็นซาลาเปาลืมตาขึ้นมา

เขาหันหน้ากลับไป ซาลาเปากำลังมองดูเขา

มือของหยู่เหวินเห้าวางบนหน้าผากของเขาเบาๆ พร้อมถามขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “พ่อทำให้เจ้าตื่นหรือ?”

ซาลาเปาพูดขึ้นว่า “รอท่านพ่อ” เขาค่อยๆลุกขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม เคลื่อนไหวอย่างเบา เหมือนหนอนในรังไหม ใส่ชุดนอนตัวหนาแล้วอ้าแขนให้กับหยู่เหวินเห้า หยู่เหวินเห้าจึงอุ้มเขาลงมา แล้วก็เดินออกไป

ซาลาเปาเอาหัวแนบใบหน้าเขาไว้อย่างว่าง่าย มือทั้งคู่โอบกอดคอของพ่อไว้ ไม่ขยับเขยื้อน อ่อนปวกเปียกเหมือนดั่งสายไหม

หยู่เหวินเห้าอุ้มเขาไปยังในศาลา ลมตอนกลางคืนค่อนข้างแรง พัดจนผมทั้งสองคนปลิวไสว