บทที่ 1172 คิดจะชิงเจ้าหยวนของข้า

หวงกุ้ยเฟยพึมพำ “นี่ข้าอายุเช่นนี้แล้วยังตั้งครรภ์อีกหรือนี่?”

หยวนชิงหลิงตลกกับการเยาะตัวเองของนาง “ท่านแม่ ดีพระทัยไหมเพคะ?”

“ดีใจสิ!” หวงกุ้ยเฟยค่อยๆ นั่งลง ตัวสั่นเทิ้ม ชีวิตที่เหมือนอยู่ในวังวน จู่ๆ ก็ถูกเรื่องยินดีทำลาย นางไม่กล้าเชื่อ รู้สึกว่าตอนนี้เหมือนอยู่ในความฝัน นางตั้งสติมองหยวนชิงหลิง “จะผิดพลาดหรือเปล่า?”

“งั้นก็เรียกหมอหลวงมาตรวจสอบอีกสิเพคะ!” หยวนชิงหลิงเอ่ย

นี่เป็นเรื่องใหญ่ หวงกุ้ยเฟยไม่กล้าหละหลวม ต้องให้หมอหลายคนตรวจสอบจึงจะดี มิเช่นนั้นนางก็ไม่กล้าเชื่อ นางต่อว่าแม่นมเฟิงที่รีบไปรายงาน หากถึงเวลาไม่ใช่ดังนั้น นางได้กลายเป็นตัวตลกแน่

ย่วนพ่านนำหมอลวงมาสองสามคน ผลัดเปลี่ยนกับจับชีพจร ระหว่างนั้นฮ่องเต้หมิงหยวนก็มาถึงด้วย ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี มองหวงกุ้ยเฟยด้วยความประหลาดใจ

ท้ายที่สุด ย่วนพ่านก็ประกาศว่าหวงกุ้ยเฟยตั้งครรภ์จริงๆ ทั้งยังสองเดือนแล้ว ขนาดว่าตั้งครรภ์ก่อนฮู่เฟยเสียอีก

ฮ่องเต้หมิงหยวนดีใจยกใหญ่ ผู้ชายน่ะ เป็นพ่อคนบ่อยแค่ไหนก็ไม่คิดว่าเยอะ ถึงอย่างไรก็เลี้ยงได้

ขณะที่หวงกุ้ยเฟยดีใจหนักก็กลับร้องไห้ออกมา ย่วนพ่านบอกว่านี่เป็นเรื่องปกติ หญิงมีครรภ์ประเดี๋ยวหัวเราะ ประเดี๋ยวร้องไห้ ห้ามถือสา

หวงกุ้ยเฟยดีใจจนน้ำตาไหล และเป็นห่วงจนร้องไห้ด้วย เพราะช่วงนี้นางท้องเสียอยู่ตลอด นางกลัวว่าเด็กจะไหลออกมา

ดีที่หยวนชิงหลิงอธิบาย บอกว่าตอนนี้ไม่เป็นไร ให้นางกินดื่มของอ่อน แพล็บเดียวก็หาย

หวงกุ้ยเฟยจับมือหยวนชิงหลิง น้ำตาในเบ้าไม่จางหาย เอาแต่พูดว่า “ต้องขอบคุณฮูหยินใหญ่ นางเขียนสูตรมาให้ข้า เพิ่งกินไปสองเดือนกว่า ไม่คิดว่าจะตั้งครรภ์แล้ว ฮูหยินใหญ่เป็นกวนอิมประทานบุตรจริงๆ”

เรื่องนี้หวงกุ้ยเฟยเป็นคนพูด ไม่ถึงสามวันก็แพร่สะพัดรู้ไปทั่วเมืองหลวง พริบตาเดียวชื่อเสียงย่าหยวนก็ดังกระฉ่อน หญิงวัยมีบุตรที่มีลูกยากพากันมาหานาง ถึงนางจะยุ่งกับการสอน แต่ก็หาเวลามาตรวจครึ่งวัน ต้อนรับผู้ที่มาเพราะชื่อเสียง

ย่าหยวนชอบความยุ่ง รักษาผู้ป่วยเป็นงานที่นางไม่เคยแหนงหน่ายทั้งชีวิต ชาติที่แล้วเพราะความสูงวัย ลูกชายเอาแต่อยากให้นางปลดเกษียณพักผ่อน แต่นางกลับรู้สึกว่าความมุ่งหวังยังไม่เป็นจริง ดีที่ตอนนี้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่กว่าเดิมมาก

บางครั้งหยวนชิงหลิงก็พาลูกไปเยี่ยมนาง แต่ก็ไม่ได้พูดมาก ในใจย่าหยวนคนไข้มาเป็นอันดับหนึ่ง

หยวนชิงหลิงยังเจอหรงเยว่อยู่ในโรงเรียนแพทย์ หรงเยว่ทำหน้าบูดบึ้ง ท่าทางหมดอาลัยตายอยาก นางทำตามวิธีของจิ้งเหอจวิ้นจู่ ตอนนี้ก็ผ่านไปสิบกว่าวันแล้ว ประจำเดือนไม่มี แต่พอหาหมอจับชีพจรก็ไม่ได้ตั้งครรภ์ ดังนั้นนางจึงอยากมาให้ย่าหยวนตรวจสักหน่อย กินยากสักสองสามเทียบ

หยวนชิงหลิงไม่รู้จะปลอบนางอย่างไร คำพูดพวกนั้นหรงเยว่ก็ฟังจนเบื่อแล้ว ดังนั้นจึงจูงมือนางออกไป “อย่ากินยาอีกเลย เจ้าทำตามวิธีของจิ้งเหอ ทำอีกสักสองสามครั้งเถอะ”

“ใช้ได้จริงหรือ?” ครั้งนี้หรงเยว่หมดหวังแล้ว หลักๆ คือลองมาหมดทุกวิธีแล้ว นางฝืนยิ้ม “ขนาดหวงกุ้ยเฟยยังทรงพระครรภ์ได้เลย พระนางสี่สิบกว่าแล้ว ทำไมแม้แต่พระนางข้าก็ยังสู้ไม่ได้?”

ว่าแล้วนางก็โบกมือ “ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว พูดจนข้าท้อแท้สิ้นหวัง ข้ากลับล่ะ”

ว่าแล้วนางก็ปล่อยมือหยวนชิงหลิง สาวเท้าจากไป