บทที่ 1182 ประเทศมั่นคงสงบสุขหนานเจียงต้องสงบ

ชีวิตความเป็นอยู่ของหงเย่ ฟื้นคืนสู่ความสงบสุขในเดิมที ตั้งแต่วันนั้นหลังจากหยู่เหวินเห้ามา ในจวนก็ไม่มีผู้อื่นมาอีก

คนก็ชั่งน่าแปลกจริงๆ เมื่อคุ้นชินกับความคึกคักแล้ว ขณะที่สงบเงียบลงมา ก็รู้สึกไม่คุ้นชินเป็นที่สุด จิตใจดวงนี้ทำอย่างไรก็สงบลงมาไม่ได้ อยากไปจวนอ๋องฉู่ ก็รู้สึกว่าตัวเองมักจะไปรบกวนหยวนชิงหลิงอยู่เสมอ กลัวว่าจะทำให้แผนการของนางล่าช้า

เขาที่โดยปกติแล้วใช้แผนการเพื่อชัยชนะ กลับคิดหาทุกวิถีทางก็ไร้ปัญญาที่จะขจัดความเหงาไปได้ บอกให้คนถ่ายทอดให้อะโฉ่วกลับมาพูดคุย อะโฉ่วเป็นคนพูดน้อย ซื่อตรงไม่ถนัดในการพูดจา หลังจากพูดถึงผลการรักษาของฮูหยินใหญ่ทางนั้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก น่าเบื่อเป็นอย่างยิ่ง

อะโฉ่วก็ลำบากใจมาก ที่ผ่านมาอยู่เป็นเพื่อนท่านชาย ท่านชายมักจะชอบความสงบ ไม่ชอบพูดจา ใครจะรู้ว่าตอนนี้เขาจะต้องการพูดคุยขนาดนี้?

ภายใต้ความเบื่อหน่ายของหงเย่ จึงหากระบี่สองออกมาสองด้าม ต้องการจะประลองกระบี่กับอะโฉ่ว

อะโฉ่วหัวเราะเยาะทีหนึ่ง “ท่านชาย ขอเตือนท่านว่าอย่าหาเรื่องขายหน้าให้ตัวเองเลยเจ้าคะ”

ผู้ใดยังจะไม่โกรธอีก? ได้ยินคำพูดนี้ ตัดใจทันที คว้ากระบี่แทงเข้าไปทางอะโฉ่ว อะโฉ่วจับกระบี่ลุกขึ้นอย่างไม่รักชีวิต พลิกตัวลอยขึ้นไปในอากาศ ลอยหลบไปเบาๆ พลิกฝ่ามือยกกระบี่ แล้วปาดไปทางข้อมือของหงเย่ หงเย่เหยียดหยามเล็กน้อย เอากระบี่ขวางไว้ ใครจะรู้ว่าขณะที่กระบี่นั่นมาถึง ปลายกระบี่กลับเปลี่ยนทิศทางทันที ตัดเพียงเส้นผมของเขา เขารีบหลบกลับไป หลบอันตรายไปได้

จิตใจที่อยากจะเอาชนะเกิดขึ้น แน่นอนว่าไม่กล้าที่จะประมาทศัตรูได้ เก็บอารมณ์ความรู้สึกตั้งใจประลองกับอะโฉ่วสักสามร้อยรอบ

ในเมื่อเป็นการประลองกระบี่ เขาจึงเก็บกำลังภายในที่มีไว้ กระบี่ของอะโฉ่วรวดเร็วและอ่อนช้อย พิสดารและเปลี่ยนแปลงได้หลากหลาย หากว่าเขาเก็บกำลังภายใน จะสามารถต่อสู้กับอะโฉ่วสามร้อยรอบได้ที่ไหนกัน หลังจากห้าสิบกระบวนท่า ก็สะบักสะบอมเป็นอย่างมาก สุดท้ายถูกอะโฉ่วบีบบังคับกลิ้งไปที่พื้นติดต่อกัน จึงจะหลบเลี่ยงกระบี่ที่แหลมคมของอะโฉ่วได้

ทว่า สวมชุดสีแดง กลิ้งติดต่อกันที่พื้น อย่างไรฐานะก็เสียหาย ในใจแอบแค้น ระหว่างที่คุกเข่าจับกระบี่ปรารถนาที่จะลุก กลับเห็นเงาชุดสีขาวลอยมาด้านหน้า ภายใต้ชายเสื้อ ปรากฏรองเท้าบูตที่สีสันงดงามคู่หนึ่ง

เขางงงันทันที เงยหน้าขึ้นมา ประทับเข้าดวงตาดำขลับลึกล้ำ โฉมหน้าที่งดงามเป็นหนึ่ง บุคคลผู้มีชื่อเสียงร่ำรวยสูงส่งจากตระกูลที่สูงศักดิ์ บวกกับดำรงตำแหน่งหัวหน้าของกั๋วจื่อเจียนเป็นเวลาหลายปี เข้าออกพระราชวังพร้อมฮ่องเต้ตลอดทั้งปี บนตัวมักจะแฝงด้วยความสูงศักดิ์ดูมีความรู้สง่างามอยู่เสมอ ดวงจันทร์สว่างอากาศแจ่มใส ไม่อุ่นไม่ร้อน เหมือนเมฆหมอกจางๆ

“จวิ้นอ๋องไม่จำเป็นต้องคุกเข่าต้อนรับข้า” ในดวงตาดำขลับนั่นของเหลิ่งจิ้งเหยียน ไร้อารมณ์ความรู้สึกที่ผันผวน เพียงแค่กล่าวกับหงเย่อย่างราบเรียบประโยคหนึ่ง

เมื่อหงเย่ได้ยินคำพูดนี้ ยิ่งน่าสมเพช หันกลับไปเพ่งมองอะโฉ่วอย่างดุดันแวบหนึ่ง อะโฉ่วกลับถือกระบี่แล้วถอยไป เฝ้าอยู่ด้านหลังเหมือนดั่งหินสลัก

หงเย่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนตัว สบตากับดวงตาที่สงบนิ่งของเหลิ่งจิ้งเหยียน ไม่รู้ว่าจะอธิบายก่อนหรือถามความประสงค์ที่มาก่อน ก็เห็นเหลิ่งจิ้งเหยียนเดินขึ้นหน้าก้าวหนึ่ง กลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่เต็มเปี่ยมอยู่รอบตัว กลับทำให้หงเย่ถอยไปอีกก้าวหนึ่งอย่างน่าสมเพช แล้วเห็นเขายื่นมือออกมาทางหัวไหล่ หงเย่ดวงตาเคร่งขรึมทันที ยื่นมือไปปัดมือของเขาด้วยจิตใต้สำนึก เพราะเมื่อครู่ถูกดูหมิ่น การกระทำนี้จึงแอบซ่อนกำลังภายใน คิดจะปัดให้เขาล้มลงพื้น มากน้อยก็สามารถเอาหน้าตากลับมาได้เล็กน้อย

ใครจะรู้ ทันทีที่ปัดนี้ เหลิ่งจิ้งเหยียนกลับไม่ได้เคลื่อนไหวสักน้อย และยังสามารถยื่นมือออกมาจากในแขนเสื้อของเขาด้วยความรวดเร็วต่อได้อีกและปัดใบไม้แห้งบนหัวไหล่ของเขา ริมฝีปากบางๆโค้งเล็กน้อย ราวกับว่าแฝงด้วยความเยาะเย้ยนิดหน่อย กล่าวอย่างราบเรียบ “ทำไมท่านชายจึงได้สะบักสะบอมเพียงนี้?”

จิตใจของหงเย่สั่นไหวเล็กน้อย มองดูเหลิ่งจิ้งเหยียน ได้พบกับเหลิ่งจิ้งเหยียนสองสามครั้ง ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าเขาเงียบสงบเหมือนดั่งทะเลสาบเท่านั้น เป็นผู้มีความรู้สุภาพเรียบร้อย แต่กลับไม่รู้ว่าขณะที่เผชิญหน้ากัน พลังของเขาจะน่ายำเกรงไม่สามารถประมาทได้ ยังจะล้างกำลังภายในของเข้าไปได้อย่างง่ายดายอีก

ดูแล้ว เป่ยถังนี่ยังจะซ่อนเสือซ่อนมังกรไว้จริงๆ คนมากมายถ่อมตัวไม่แสดงความสามารถ แต่กลับซ่อนศักยภาพที่ยิ่งใหญ่ไว้

“เข้ามา มีคำจะพูดกับเจ้า” แม้จะบอกว่าเหลิ่งจิ้งเหยียนเคารพเขาเป็นจวิ้นอ๋อง แต่กลับไม่เคยเกรงใจเขา หลังจากทิ้งการใช้น้ำเสียงออกคำสั่งแล้วก็เข้าไปแล้ว

หากว่าเป็นอดีต หงเย่ก็ไม่ได้ถือสา แต่ตอนนี้แปดเปื้อนกลิ่นอายสีสันของโลกมนุษย์มากแล้ว จึงเริ่มคิดเล็กคิดน้อยขึ้นมา มักจะรู้สึกว่าเช่นนี้เป็นการเสียฐานะของตัวเอง พูดกับแผ่นหลังของเขาคำหนึ่ง “ข้างนอกนี่ลมดี มีอะไรจะพูดก็พูดที่นี่”

ทว่าคิดไม่ถึง เหลิ่งจิ้งเหยียนกลับไม่ได้หยุดฝีเท้าแม้แต่น้อย เดินตรงเข้าไป ทั้งยังสั่งการคนรับใช้ในจวนให้ไปจัดน้ำชามาต้อนรับอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นดวงตาดําขลับก็เหลือบมองออกมา แฝงไว้ด้วยความหมายที่เคร่งขรึม “ยังไม่เข้ามาอีกต้องเชิญหรือ?”