บทที่ 1189 ส่วนที่คำนวณออกมาได้

หยวนชิงหลิงตะลึงงันเล็กน้อย เมื่อคืนเพิ่งจะพูดถึงปัญหานี้กับเจ้าห้า วันนี้ตี๋กุ้ยเฟยก็เสนอออกมาแล้ว

เจ้าแปดเป็นลูกของภรรยาหลวง อีกทั้งตลอดชีวิตนี้ก็ไม่ได้มีอุบายแผนการในใจอะไร เลี้ยงดูเขา ก็เป็นเช่นเดียวกับการได้รับแต้มต่อในการแก่งแย่งความโปรดปรานและตำแหน่ง

ราวกับว่าตี๋กุ้ยเฟยมองออกถึงความกังวลของนาง จึงเอ่ยอย่างจริงใจว่า “เจ้าวางใจได้ ข้าชอบองค์ชายแปดมาก ข้าจะปฏิบัติต่อเขาอย่างดีแน่นอน จะไม่ให้เขาได้รับความคับข้องใจแม้แต่น้อยเด็ดขาด”

หยวนชิงหลิงกล่าว “ท่านหญิง เรื่องของน้องแปดข้าตัดสินใจไม่ได้เพคะ หากว่าท่านมีความตั้งใจเช่นนี้ ทำไมไม่ไปขอเสด็จพ่อล่ะเพคะ?”

ตี๋กุ้ยเฟยยิ้มเจื่อนๆ “ตอนนี้ต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาทข้าไม่ได้มีคุณค่านานแล้ว ดังนั้นก็ขอให้พระชายารัชทายาทพูดจาเพราะๆแทนข้าสักสองสามคำ”

หยวนชิงหลิงไม่กล้าเชื่อโดยง่ายดาย และนางไม่มีอำนาจในการกำหนดว่าน้องแปดจะไปอยู่ในตำหนักของผู้ใดจริงๆ ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้ฮองเฮายังมีชีวิตอยู่

ดังนั้น นางจึงกล่าวว่า “เรื่องนี้ขออนุญาตกล่าวในภายหลังเถอะเพคะ หากว่าท่านหญิงมีใจจริง ในระยะนี้ดูแลน้องแปดให้มากขึ้นเล็กน้อยก็ไม่เป็นไรเพคะ ความเห็นของเขาเองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ถึงเวลาฝ่าบาทจะถามความคิดเห็นของเขา หากว่าตัวเขาเองเต็มใจไปที่ตำหนักของท่าน ก็มีผลมากกว่าการที่ข้าพูดเป็นร้อยคำซะอีกเพคะ”

ตี๋กุ้ยเฟยคิดแล้วคิดอีก ก็รู้สึกว่านางพูดได้ถูกต้อง รอยยิ้มค่อยๆปริขึ้น “ขอบใจคำชี้แนะของพระชายารัชทายาทเป็นอย่างมาก”

หยวนชิงหลิงแอบยิ้มเจื่อนๆ นี่นางไม่ได้ชี้แนะจริงๆ เพียงแค่ไม่อยากกลุ้มใจกับเรื่องนี้

วันนี้โสวฝู่ฉู่ก็เข้าวังรอบหนึ่ง ไปเยี่ยมฮองเฮาด้วยตัวเอง พ่อลูกทั้งสองคนก็ไม่รู้ว่าจะพูดคุยอะไรกัน ไม่ว่าอย่างไรขณะที่โสวฝู่ฉู่จากไป ฮองเฮาก็ร้องไห้อยู่นานมาก

แต่ต่อจากนั้นสองวัน อาการของฮองเฮากลับดีขึ้น น้ำคั่งในท้องลดลง การดื่มกินก็ค่อยๆเป็นปกติขึ้น ฮ่องเต้หมิงหยวนยังเชิญท่านย่าหยวนเข้าวังมารอบหนึ่งเป็นการเฉพาะอีกด้วย ศึกษาวิธีการรักษาร่วมกันกับหมอหลวงเพื่อช่วยเหลือการรักษาของหยวนชิงหลิง

หลายวันต่อมา ฮองเฮาดีขึ้นมาก อาการบวมน้ำที่เท้าทั้งสองข้างหายไป และนางก็สามารถลงเดินบนพื้นได้แล้ว

ตี๋กุ้ยเฟยอยู่เป็นเพื่อนข้างกายนางทุกวัน เห็นนางหายดีขึ้นมา ก็ทั้งดีใจทั้งเศร้าใจ แต่เห็นได้ว่าฮองเฮาก็มองความคิดของนางออก จึงให้มาให้มากๆหน่อยเวลาว่าง อยู่เป็นเพื่อนกันก็ดี

เดิมทีกุ้ยเฟยและฮองเฮาก็เป็นผู้หญิงที่สูงศักดิ์ที่สุดในพระราชวัง โดยผิวเผินทั้งสองคนก็ไม่มีอะไรขัดแย้งกัน แต่ท้ายที่สุดในใจก็มีความบาดหมางต่อกัน ตอนนี้ หลังจากที่เผชิญกับเรื่องราวมากมาย กลับทำให้พวกนางคิดถึงขณะที่เพิ่งจะเข้าวังได้ ตอนนั้น ไม่ได้มีความคิดมากมายเช่นนี้ อย่างมากก็แค่โต้แย้งหึงหวง แต่ก็มีเวลาที่สังเกตการณ์และช่วยเหลือกัน เพียงแต่หลังจากนั้นฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์แล้ว เด็กๆก็ค่อยๆเติบโต มีการมองอนาคต และมีความทะเยอทะยาน

ตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งมกุฎราชกุมารหรืออำนาจในวังหลัง ล้วนไม่สามารถตกอยู่ในมือของพวกนางทั้งสองคนได้แล้ว คิดทบทวนอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก็แทบจะไม่มีอะไรที่น่าจะแก่งแย่งกันแล้วเป็นพี่น้องกันด้วยความสุขสงบยังจะดีซะกว่า ความสัมพันธ์หลายปีมานี้ก็ไม่เสียแรงเปล่าด้วย

มีความคิดเช่นนี้ พี่น้องที่มีอายุสองท่านนี้ก็ยังจะหลอมรวมกันขึ้นมาได้จริงๆ อาการป่วยของฮองเฮาก็เริ่มดีขึ้นทุกวัน

หลังจากที่หยวนชิงหลิงลดยาแล้ว ฮองเฮาจึงใช้ใบสั่งยาของท่านย่าหยวนและหมอหลวง หยวนชิงหลิงคิดว่ายาจีนก็บำรุงรักษาร่างกายได้เป็นอย่างดี ยาของตัวเองใช้เป็นตัวเสริมเท่านั้น

การทดลองที่ทะเลสาบจิ้งก็อยู่ในการเร่งดำเนินการ วางสิ่งของลงไปในกระแสน้ำวนในช่วงเวลาที่ต่างกัน สิ่งของทั้งหมดล้วนทำเครื่องหมายอย่างดี แต่การทดลองผ่านไปครึ่งเดือน พบว่าสิ่งของที่วางลงไปในทะเลสาบจิ้งในช่วงเวลาห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง พี่ชายสามารถรับได้

และทางพี่ชายได้ส่งรายงานแสดงวิธีการคำนวณกลับมาฉบับหนึ่ง รายงานการคำนวณฉบับนี้บรรจุไว้ในกล่องกันน้ำ ขณะที่ลอยกลับมา กลับถูกกระแสน้ำวนลูกอื่นกลืนหายไปอย่างฉับพลันทันที นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เพราะว่าการทดลองครั้งก่อน สิ่งของที่ทางยุคปัจจุบันส่งมาไม่เคยถูกกลืนหายไป

พูดอีกนัยหนึ่งคือ สำเร็จครึ่งหนึ่ง และล้มเหลวครึ่งหนึ่ง