บทที่ 1195 ปีนี้เกิดอะไรขึ้นกับราชวงศ์

เซเว่นอัพกับโค้กยังคงมองหญ้าต้นนั้นอยู่เช่นเดิม หยวนชิงหลิงไม่พูดอะไร คิดเรื่องของตัวเองเงียบๆ ครรภ์ที่สามมาถึงแล้ว ทำให้นางรับมือไม่ทัน

ยังต้องหาวิธีการพูดกับเจ้าห้าอีก วันนี้เขาคัดค้านขนาดนั้น คาดว่าคงไม่ชอบใจสักเท่าไหร่

มีเสียงกรนเบาๆดังขึ้น ก้มลงไปดู สองพี่น้องถึงกับหลับไปแล้ว ยังเป็นการนั่งหลับด้วย ไม่มีที่พิง นอนหลับอย่างสบาย

หยวนชิงหลิงทำหน้าไม่ถูก เรียกให้แม่นมมา อุ้มไปคนละหนึ่งคน ส่งพวกเขากลับไปยังห้อง

หยวนชิงหลิงมองใบหน้านอนหลับของพวกเขา ก็รู้สึกง่วงขึ้นมาบ้างแล้ว จึงได้นอนลงข้างกายของพวกเขาทั้งที่ไม่ได้เปลี่ยนชุด นอนไปพร้อมกับพวกเขา

วันนี้หยู่เหวินเห้าไปที่กรมทหาร ให้คนไปเรียกใต้เท้าเซวียนผู้ดูแลฝ่ายพาหนะมาเข้าพบ กลับได้รับรายงานว่าวันนี้ใต้เท้าเซวียนลาหยุด และจะลาหยุดติดต่อกันเป็นเวลาเจ็ดวัน

หยู่เหวินเห้ารู้สึกโมโหอยู่บ้าง “ลาหยุดทำไมไม่บอกล่วงหน้า ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าชายแดนจะมีการเคลื่อนย้ายรถรบ ทำไมเขาไม่จัดการเรื่องนี้ให้เสร็จแล้วค่อยลา รอให้เขากลับมาหลังผ่านไปเจ็ดวัน เช่นนั้นเวลาก็ช้ามากแล้ว”

ขุนนางในฝ่ายพาหนะรีบเดินเข้ามา รายงานอย่างตื่นตระหนกว่า “องค์รัชทายาทโปรดใจเย็น ที่บ้านของใต้เท้าเซวียนเกิดเรื่องเร่งด่วนขึ้น ทำให้ต้องหยุดงานไป ส่วนเรื่องรถรบ ใต้เท้าเซวียนได้มอบหมายให้ข้าน้อยจัดการแทน ข้าน้อยจะทุ่มเทความสามารถทั้งหมด ทำเรื่องนี้ให้ดีที่สุด”

หยู่เหวินเห้าค่อยคลายอารมณ์ลงไปได้บ้าง ถามว่า “ที่บ้านของใต้เท้าเซวียนเกิดเรื่องเร่งด่วนอะไรขึ้น”

ขุนนางฝ่ายพาหนะมีสีหน้าไม่สบายใจ “คือ คือเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่”

“เกิดอะไรขึ้น”หยู่เหวินเห้าจัดระเบียบม้วนหนังสือบนโต๊ะ เห็นเขาพูดจาอึกๆอักๆ จึงถามขึ้นอีกครั้ง

“คือฮูหยินของใต้เท้าเซวียนให้กำเนิดลูก”

“ให้กำเนิดลูกเป็นเรื่องดี ทำไมจึงบอกว่าเป็นเรื่องไม่ดี”หยู่เหวินเห้าพูด

ขุนนางฝ่ายพาหนะถอนหายใจหนึ่งเสียง “เดิมทีก็เป็นเรื่องดี แต่ให้กำเนิดในเวลากลางคืน เด็กไม่กลับหัวคลอดยาก อันตรายต่อแม่และลูก”

หยู่เหวินเห้านิ่งอึ้งไปชั่วครู่ “อันตรายทั้งแม่และลูกหรือ”

“ใช่แล้ว เด็กคนนั้นสุดท้ายก็คลอดออกมาได้ เป็นเด็กผู้ชาย ใต้เท้าเซวียนไหนเลยจะทนรับเรื่องสะเทือนใจนี้ได้ เมื่อคืนร้องไห้ทั้งคืน แต่เพราะมีภารกิจสำคัญรัดตัว ยังให้ข้าน้อยไปพบดึกดื่น ได้มอบหมายสั่งงานเรื่องรถรบ”

หยู่เหวินเห้ารู้สึกเย็นวาบในใจ ผู้หญิงคลอดลูก เป็นการเดินผ่านประตูนรกจริงๆ ตอนที่ยายหยวนคลอดพวกเด็กๆ ทำให้เขาตกใจอย่างสุดขีด อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าสงสารขึ้นมาหลายส่วน พูดว่า “เจ้าไปถ่ายทอดคำสั่งของข้า ให้เขาจัดการเรื่องงานศพของฮูหยินให้เรียบร้อยก่อน ไม่ต้องรีบร้อนกลับมา ให้เขาหยุดพักหนึ่งเดือน จำงานให้สมฐานะด้วย”

“ข้าน้อยขอขอบพระทัยในพระเมตตาของพระองค์แทนใต้เท้าเซวียนด้วย”ขุนนางฝ่ายพาหนะรีบคุกเข่าโขกหัวคำนับทันที องค์รัชทายาทช่างมีจิตใจเมตตาอาทรจริงๆ

ให้เขาออกไปแล้ว หยู่เหวินเห้าก็นึกถึงปัญหาที่ปรึกษากับยายหยวนวันนี้ แผ่นหลังมีเหงื่อเย็นผุดออกมาอย่างไร้สาเหตุ จะต้องการลูกสาวอะไรกัน พวกเราจะไม่ยอมเสี่ยงอันตรายนี้อย่างเด็ดขาด

เขาทำงานเสร็จแล้ว กลับไปอยู่เป็นเพื่อนเมียและลูกที่จวนเร็วมาก

ตอนกลางวันหยวนชิงหลิงได้นอนกลับไปพร้อมกับเจ้าแฝดครู่หนึ่ง สภาพจิตใจไม่เลว และได้ปลูกต้นท้อในสวนพร้อมกับแม่นมฉีไปหลายต้น

เรื่องนี้ที่จริงไม่ต้องให้นางลงมือเอง แต่พวกลูกๆชอบกินลูกท้อ ในเมื่อนางเองก็มีแต่ความคิดที่รบกวนจิตใจ ทางที่ดีคือออกมาทำงานสักหน่อย เพื่อให้จิตใจสงบลง

หลังจากปลูกต้นท้อแล้ว นางก็เข้าครัวไปช่วยแม่ครัวทำกับข้าว ตุ๋นน้ำแกง รอเจ้าห้ากลับมากิน

พวกลูกๆชอบกินโจ๊ก และชอบกินขนมแป้งนึ่ง นางจึงทำพร้อมกัน นึกขึ้นได้ว่า นางแทบจะไม่ได้ทำอาหารให้กับเจ้าแฝดเลย เพียงแต่ขนมนึ่งนี้นึ่งออกมาได้ไม่ค่อยเหมือนที่คิดนัก น้ำมากเกินไป คีบไม่ได้ด้วยซ้ำ