บทที่ 1210 มีคำสั่งติดต่อกัน

หยวนชิงหลิงยืนอยู่ตรงประตูจวน ใช้สายตาเย็นชาจ้องมองนาง แต่ไหนแต่ไรนางนิสัยเยือกเย็น หลายปีมานี้น้อยมากที่จะอารมณ์เสีย แต่ความกราดเกรี้ยวเหมือนเช่นวันนี้ สะกดอารมณ์ไว้ไม่ได้จริงๆ และยังเป็นครั้งแรกอีกด้วย

ดวงตาขององค์หญิงฮุ่ยผิงก็เต็มไปด้วยความแค้นและเย็นชา แววตาดุจคมมีดก็ไม่ปานแทบจะอยากฆ่าให้ตายแล้วทุบกระดูกให้แหลกโปรยไปบนอากาศ

ดูแลโรงหมอและร้านขายยามาตั้งหลายปี นางเห็นผลประโยชน์สำคัญที่สุด ไม่ว่าใครก็ตามที่จะทำลายกิจการของนางให้เสียหาย นางไม่มีทางปล่อยไปอย่างง่ายดายแน่

พระชายารัชทายาทแล้วอย่างไร สุดท้ายก็แค่คนนอกราชสกุล ไม่ได้สูงส่งเท่านามสกุลหยู่เหวินของนาง โดยเฉพาะหลายปีมานี้แม้ว่านางจะไม่ค่อยเข้าร่วมงานของราชวงศ์ แต่สำหรับนิสัยใจคอของหยวนชิงหลิงนั้นนางเข้าใจดีเป็นอย่างยิ่ง ภายนอกแสร้งทำเป็นมีเมตตา แสดงให้เห็นว่าจิตใจดีงาม ที่แท้แล้วอ่อนแอจนสามารถรังแกได้ น่าหัวเราะจริงๆ

ถ้าหากไม่ใช่เพราะเสด็จพ่อกับเสด็จพี่ที่ปกป้องนางเพราะเห็นแก่นางที่ให้กำเนิดลูกชายหลายคนละก็ นางคงตายไปเป็นร้อยครั้งพันครั้งแล้ว นางจะมีวิธีการอะไร ก็แค่อาศัยการตั้งครรภ์ได้ ให้กำเนิดเป็นเท่านั้น

มุมปากของหยวนชิงหลิงโค้งขึ้น สายตายังคงเต็มไปด้วยความเย็นชา หมุนตัวกลับเข้าจวนไป

เรื่องที่พระชายารัชทายาทโกรธเป็นการใหญ่นั้น ไม่ช้าก็ถูกแพร่ไปจนทั่วจวนอ๋องฉู่ อะซี่มาอยู่เป็นเพื่อนนาง ทังหยางไปถามคนเฝ้าประตูถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้ชัดเจน ที่จริงคนเฝ้าประตูก็ไม่รู้ชัดเจนนัก เพียงแต่ได้ยินเสียงตะโกนลั่นขององค์หญิงฮุ่ยผิงที่ดังอยู่ข้างนอก บอกว่าไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกับพระชายารัชทายาทได้

หยวนชิงหลิงก็ไม่ได้ทำตัวว่าง ไปที่ห้องบัญชีและเริ่มตรวจสอบบัญชี ถอนเงินออกมาให้เจ้าห้าหนึ่งล้านตำลึง แม้เงินที่อยู่ในมือจะมีที่มาไม่มาก แต่จะทำงานที่อยู่ตรงหน้านั้นพอใช้ชั่วคราว

ยังดี องค์หญิงใหญ่เจิ่นกั๋วได้ช่วยเหลือนางเอาไว้อย่างมาก ตอนนี้ประชาชนมากมายในเมืองหลวงได้เห็นถึงฝีมือการฝังเข็มของนักเรียนแล้ว รู้ว่าฝีมือการรักษาของพวกเขาค่อนข้างลึกล้ำ

เมื่อตรวจบัญชีเสร็จแล้ว นางเรียกทังหยางมา ได้มีคำสั่งลงไปติดๆกันหลายคำสั่ง โรงเรียนแพทย์หยุดรับนักเรียนเป็นการชั่วคราว เปลี่ยนโรงเรียนแพทย์เป็นโรงหมอ นักเรียนทุกคนต้องทำหน้าที่ตรวจรักษา เปิดทุกสาขาวิชา แยกผู้ป่วยที่มารักษา

นักเรียนที่บ่มเพาะมาในสามปีนี้ มีจำนวนหนึ่งร้อยสามสิบกว่าคน มีบางส่วนที่ไม่มีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการแพทย์เลย แต่มีบางส่วนที่เป็นลูกศิษย์ของหมอยาสมุนไพร เดิมทีพวกเขาเคยติดตามอาจารย์แล้ว แต่มาด้วยความเลื่อมใสศรัทธา คุณย่าล้วนรับไว้ทั้งหมด

คำสั่งที่สอง ให้คนไปตามหรงเยว่มา ให้นางช่วยหาพื้นที่ในแต่ละเขตที่นับว่าค่อนข้างรุ่งเรืองอยู่บ้าง หาร้านค้า ไม่จำเป็นต้องประดับตกแต่ง ทำเพียงตู้ยาที่เรียบง่าย และยังให้นางหาหมอเพื่อนั่งประจำการตรวจรักษาคนไข้ ให้นางทำเรื่องให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด

คำสั่งที่สี่ ให้คนไปติดประกาศชี้แนะพร้อมกับประกาศให้รู้โดยทั่วกันทุกซอกทุกซอย บอกว่าพระชายารัชทายาทจัดตั้งโรงพยาบาลกับโรงหมอขึ้น ภายในห้าวัน สามารถแยกประเภทคนป่วยส่วนใหญ่ในเมืองหลวงได้ และโรงพยาบาลรวมไปถึงโรงหมอแต่ละแห่ง ท่านหมอทั้งหมดที่ประจำการล้วนเป็นนักเรียนที่ได้รับการสั่งสอนจากฮูหยินใหญ่ผู้เป็นหมอเทวดาจากแคว้นต้าซิงทั้งสิ้น และมีจำนวนหนึ่งเป็นท่านหมอที่มีชื่อเสียงจากเมืองต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นค่าตรวจวินิจฉัยหรือค่ายา ล้วนถูกกว่าโรงหมออื่นๆ

อะซี่ไม่เคยเห็นหยวนชิงหลิงสั่งการอย่างเด็ดขาดเช่นนี้มาก่อน ฟังแล้วทำเอานางนิ่งอึ้งไป เมื่อถึงคำสั่งสุดท้าย นางถามด้วยท่าทีโง่ๆว่า “ถูกกว่าเท่าไหร่”