บทที่ 123 ใครคือคนโง่

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อ๋องฉีก็รีบพูดปลอบเขาว่า "พี่ห้า เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ ท่านก็อย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับนางเลย แค่ผู้หญิงไม่มีเหตุผลคนหนึ่ง ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะฉลาดรู้ความเหมือนชุ่ยเอ๋อกันหมดเสียเมื่อไรล่ะ"

หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นว่า "ใช่ ชุ่ยเอ๋อฉลาดรู้ความ เจ้าไปบอกนางด้วยล่ะ ว่าเรื่องนี้ก็ให้จบสิ้นเลิกแล้วต่อกันไป หากว่าจากนี้ไปก่อกวนอะไรให้นางรำคาญใจขึ้นมาจริงๆ จนถึงขั้นลงไม้ฟาดหนักๆ เข้าไปสักที นี่จะไม่ใช่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด แค่เพิ่งตกน้ำไปไม่พอ ยังจะต้องมาโดนไม้ฟาดเข้าไปอีกหนึ่งดอกหรอกหรือ ไม่คุ้มหรอก ต้องมาบาดหมางมีเรื่องเคืองใจกับผู้หญิงแบบนี้ ช่างไม่คุ้มเลยจริงๆ"

เขาพูดไป ดวงตาก็กลอกกลิ้งหลุกหลิก จุดรวมสายตากระจัดกระจายออกจากกันโดยไม่รู้ตัว

อ๋องฉีตะลึงงัน "พี่ห้า ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า ท่านดูจะสนุกสนานเพลิดเพลินกับเรื่องนี้นักล่ะ"

หยู่เหวินเห้าเก็บสายตากลับทันที กลอกตามองบนใส่ "หรือจะให้ข้าร้องห่มร้องไห้หรือ คนตั้งมากมายเพียงนี้ จะให้ใครรู้ได้อย่างไรว่าข้าถูกภรรยาทุบตีน่ะ"

มีเหตุผล!

"เช่นนั้นเรื่องนี้ ก็จบกันเพียงเท่านี้เลยน่ะรึ"

"เห็นแก่สถานะของไม้ปราบผัว อดทนไว้ซะ" หยู่เหวินเห้าพูดจบ ก็กลับไปหาหยวนชิงหลิง

ช่วงนี้ เขาไม่สามารถปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้คลาดสายตาได้เลยจริงๆ ทั้งยังเอะอะก็โกรธก็เคืองคนอื่นอยู่เสมอๆ อีกด้วย

ยิ่งนานวันก็ยิ่งเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

หยวนชิงหลิงล่ะ อยู่ที่ไหน

หยู่เหวินเห้ากวาดสายตามองหานาง แต่ก็ไม่เห็นนาง นี่เขาแค่เดินห่างออกไปครู่เดียว นางก็หลงทางแล้วรึ

หยวนชิงหลิงถูกเจ้าหญิงชางผิง หยู่เหวินหลิง และเจ้าหญิงเหวินจิ้งพาตัวไปแล้ว

สองพี่น้องกังวลอย่างมากเกี่ยวกับสภาพร่างกายของอ๋องหวย ดังนั้น หลังจากอ๋องฉีดึงตัวหยู่เหวินเห้าไป ทั้งสองก็รีบพาหยวนชิงหลิงไปที่ลานด้านนอก เพื่อสอบถามอาการของอ๋องหวยทันที

หยวนชิงหลิงอธิบายอาการโดยคร่าวๆ ให้ฟัง เจ้าหญิงเหวินจิ้งพลันถอนหายใจ "หวังว่าเขาจะทนจนผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปได้ ข้าทุกข์ใจจนนอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว"

หยวนชิงหลิงเห็นว่าเบ้าตาของนางดำคล้ำ ผิวหน้าแห้งกร้าน แสดงให้เห็นว่านางนอนไม่หลับจริงๆ จึงพูดปลอบขวัญให้กำลังใจไปหลายประโยค

ในขณะที่กำลังคุยกับเจ้าหญิงอยู่นั้น ก็ได้เห็นฉู่หมิงชุ่ยเดินเข้ามาใกล้จากระยะห่างตา

หยู่เหวินหลิงพูดเสียงดังด้วยความรังเกียจ "นางมาที่นี่อีกแล้วอย่างนั้นรึ ครั้งที่แล้วทำไมไม่กดหัวให้นางจมน้ำตายๆ ไปซะเลย ต้องมาเห็นนางเสแสร้งทำมารยาสาไถยให้รำคาญตาอยู่ได้ทุกวี่วัน"

หยวนชิงหลิงรู้สึกว่า หยู่เหวินหลิงนั้นเป็นเด็กสาวที่จริงใจตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง เวลาคุยกับนางก็พูดจาดีมีมารยาท จึงรู้สึกชอบนางมาก

แต่เจ้าหญิงเหวินจิ้งพลันขมวดคิ้วมุ่น "หลิงเอ๋อ อย่าพูดจาเหลวไหล พระชายาฉีก็นับว่ายังเป็นคนไม่เลวอยู่นะ"

นางมองหยวนชิงหลิง " เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน เจ้าก็ไปกล่าวขอโทษนางเสียเถอะ ข้าจะเป็นสักขีพยานและรับผิดชอบให้เอง เรื่องนี้จะได้จบๆ กันไป ดีหรือไม่"

หยวนชิงหลิงยกยิ้ม "ให้ข้าขอโทษ นางจะรับมันไหวอย่างนั้นรึ ไม่กลัวฟ้าผ่ากลางหัวหรืออย่างไร นางตกน้ำไปได้อย่างไรนั้น ตัวนางเองย่อมรู้ดีแก่ใจที่สุด"

ประโยคนี้ นางจงใจพูดในตอนที่ฉู่หมิงชุ่ยเดินเข้ามาใกล้แล้ว

นางไม่สนใจชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ผุดผ่องอะไรทั้งสิ้น แต่เรื่องที่นางไม่ได้ทำ นางไม่มีวันยอมเป็นแพะรับบาปแน่

และนางก็ไม่อยากเห็นฉู่หมิงชุ่ยนั่น แกล้งทำเป็นน่าสงสารน่าเวทนา ทำเป็นไร้เดียงสาให้คนเห็นใจไปทั่วอีกด้วย

เจ้าหญิงเหวินจิ้ง จึงหันไปมองฉู่หมิงชุ่ยด้วยแววตาประหลาด ฉู่หมิงชุ่ยพลันหยุดฝีเท้า หลุบขนตาลง ถอนหายใจเบาๆ แล้วหันหลังเดินกลับไป

ด้วยท่าทางที่ปฏิเสธไม่ได้ ไม่แน่ใจ ดูจนใจมากทั้งยังน่าสงสาร และยากจะแก้ตัวไปพร้อมๆ กัน

หยู่เหวินหลิงโพล่งขึ้นมาตรงๆ ว่า "หากว่าบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมถึงไม่หักล้างคำพูดของพี่สะใภ้ห้าล่ะ"

เจ้าหญิงเหวินจิ้งไม่ชอบการต่อสู้ระหว่างผู้หญิงแบบนี้เป็นที่สุด เมื่อเห็นว่าเรื่องราวเริ่มจะดูแปลกๆ นางจึงไม่พูดอะไรอีก เพียงหันหลังแล้วเดินจากไป

หยู่เหวินหลิงกลับคว้ามือหยวนชิงหลิงไว้ พลางพูดอย่างตื่นเต้นว่า "พี่สะใภ้ห้า เมื่อครู่นี้ท่านน่าทึ่งมากเลย ถึงกับกล้าพูดใส่หน้านางอย่างนั้นเลยด้วย"

"ทำไมถึงจะไม่กล้าล่ะ ไม่ใช่ว่าเจ้าก็ต่อว่านางด้วยหรอกหรือ" หยวนชิงหลิงพูดอย่างนึกขำ

"ผู้หญิงคนนี้จิตใจชั่วร้ายจะแย่ เสียดายก็แต่พี่ห้ากับเสด็จแม่เท่านั้นล่ะ ที่ต้องมาถูกนางหลอก"