บทที่ 1248 สมปรารถนา

ฮ่องเต้หมิงหยวนสะดุ้งทันที เลือดทั้งตัวพุ่งขึ้นใบหน้า มองผ้าเช็ดหน้าที่ตกอยู่บนใบหน้าตัวเองเขม็ง แล้วร่วงตกลงไป

กล่าวได้ว่าตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ นี่เป็นครั้งแรกที่เผชิญหน้ากับสีหน้าของไท่ซ่างหวง เขาทำอะไรไม่ถูก มองหยู่เหวินเห้า หยู่เหวินเห้าก็หน้าซีดเหมือนกัน รู้ว่าเสด็จพ่อต้องพานโกรธเขาแน่ ดังนั้นจึงคุกเข่าลงขอขมาแทนเสด็จพ่อก่อน “เสด็จปู่โปรดอย่าทรงกริ้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ไท่ซ่างหวงเอ่ยเรียบ “ข้าไม่ได้โกรธ เสด็จพ่อเจ้าก็ไม่ได้ไม่พอใจด้วย เป็นลูกรับฝ่ามือพ่อเป็นเรื่องธรรมดา เจ้าถามเขาดูสิว่าเป็นเช่นนี้หรือไม่? ไม่ว่าลูกจะโตแค่ไหน ถ้าคนเป็นพ่อไม่พอใจก็ตบลูกได้ ไม่ว่าเขาจะเป็นรัชทายาทหรือว่าฮ่องเต้”

เมื่อฮ่องเต้หมิงหยวนได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าเสด็จพ่อออกหน้าแทนหยู่เหวินเห้า เปลี่ยนสีหน้าพลัน

“เช่นนี้ใช่หรือไม่?” ไท่ซ่างหวงมองเขาพลางถามตรง

ฮ่องเต้หมิงหยวนเอ่ยเสียงเบา “หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“ตอนเจ้าเป็นรัชทายาท ข้าเคยต่อยเจ้าอย่างไม่มีเหตุผลหรือไม่? ถึงเจ้าจะผิด ส่วนมากก็แค่ตำหนิเท่านั้น เคยลงมือหรือไม่?” “ไม่พ่ะย่ะค่ะ!” ฮ่องเต้หมิงหยวนหน้าซีดพลางส่ายหน้า

“รู้ว่าเพราะอะไรหรือไม่?”

ฮ่องเต้หมิงหยวนลดสายตา “เสด็จพ่อทรงไว้หน้าหม่อมฉันพ่ะย่ะค่ะ”

ไท่ซ่างหวงเชอะเย็น “รู้ก็ดี เอะอะก็ลงมือ เห็นเขาเป็นเจ้าคนแห่งเป่ยถังที่ไหน? แล้วขุนนางจะยอมสยบเขาได้ยังไง?”

ฮ่องเต้หมิงหยวนอึกอักเอ่ย “หม่อมฉันสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ดูสมัยก่อนสิ ได้มีเจ้า มีลูกรู้ความมากสามารถเช่นนี้ เจ้าก็พอใจเถอะ”

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองโสวฝู่กับเซียวเหยากงทีหนึ่ง สองเฒ่าเบือนหน้าไปทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เขากดเสียงต่ำเอ่ย “เสด็จพ่อ อย่าทรงตรัสอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว มีคนอื่นอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”

“งั้นตอนที่เจ้าตีเจ้าห้าไม่เห็นบอกว่ามีคนอยู่เลย” ไท่ซ่างหวงเอ่ย

หยู่เหวินเห้าไม่สะใจสักนิด เพราะรู้ว่าอีกเดี๋ยวเสด็จพ่อต้องคิดบัญชีทีหลังแน่ ดังนั้นเขาจึงช่วยเกลี้ยกล่อม “เสด็จปู่ บางครั้งหม่อมฉันก็เลอะเลือน ต้องให้เสด็จพ่อตีสักหน่อยถึงได้สติพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อฮ่องเต้หมิงหยวนเห็นโอรสช่วยพูด จึงมองเขาทีหนึ่ง ผ่อนสีหน้าลงเล็กน้อย

ไท่ซ่างหวงก็ไม่คิดจะกัดไม่ปล่อย จึงโบกมือเอ่ย “เรื่องนี้ให้แล้วไป พูดเรื่องสำคัญ ฮ่องเต้ ข้าถามเจ้า เจ้าคิดว่านโยบายเรื่องเป่ยโม่ไม่ต้องปรับหรือ? มีรายงานบอกมาว่าคนเป่ยโม่ส่งเสบียงไปชายแดนไม่ขาด พวกเขาจะเปิดศึก”

ฮ่องเต้หมิงหยวนเพิ่งถูกไท่ซ่างหวงตำหนิไป ตอนนี้ความทะนงจึงลดไปกว่าครึ่ง แม้กลับมาพูดเรื่องสำคัญ ท่าทางก็ไม่กลับมาเป็นดังเดิม เอ่ย “แต่ขุนนางกว่าครึ่งในราชสำนักไม่อยากทำสงครามพ่ะย่ะค่ะ”