บทที่ 1254 แขกทางใต้มาแล้ว

ท่านย่าหยวนกุมมือของหยวนชิงหลิง มองดูนาง “เป็นห่วงหลานเขยใช่หรือไม่?”

“เป็นห่วงก็มีบ้าง แต่เขาเสี่ยงอันตรายก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว ตามหลักแล้วก็ไม่ถึงขั้นนั้น” หยวนชิงหลิงกล่าว

“ทำใจให้สบายก่อน ไม่มีปัญหาอะไร บำรุงครรภ์ให้ดีๆ” ท่านย่าหยวนสงสารหลานสาว ลูบใบหน้าของนาง “ได้รับความทรมานจริงๆ ให้กำเนิดท้องนี้แล้ว ก็ไม่ต้องตั้งครรภ์แล้ว คนมากมายก็ทรมานแย่แล้วล่ะ”

“รู้แล้ว ท้องนี้เดิมทีก็เหนือความคาดหมาย!” หยวนชิงหลิงเองก็รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย เพียงแต่เมื่อพูดเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าคอแห้งเหือดพรั่งพรูขึ้นมาอย่างฉับพลันอีกครั้ง ยิ่งรู้สึกว่าจิตใจมีไฟเผาอยู่ ทรมานเป็นที่สุด อดกลั้นไม่ได้จึงหยิบน้ำแข็งใส่เข้าปากอีกครั้ง

ตอนนี้นางนึกขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน ตอนนั้นไท่ซ่างหวงให้หยกกับนางสามชิ้น บอกว่าท้องนั้นของนางจะให้กำเนิดสามคน หรือบอกว่านางจะตั้งท้องสามครั้งกันแน่นะ?

จะหัวเราะก็ไม่ใช่จะร้องไห้ก็ไม่เชิงจริงๆ

“ในเมื่อตั้งครรภ์แล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีปัญญาจะพูดแล้ว” ท่านย่าหยวนสงสารนางจับใจจริงๆ หลานสาวของตัวเองอยู่ในยุคของตัวเอง เป็นบุคคลที่โด่งดังที่สุด หากว่าไม่เสียชีวิต ในขอบเขตความคิดของนางจะต้องมีผลสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มากเป็นแน่ คิดถึงตรงนี้ นางถอนใจเบาๆ “หากว่าเจ้าศึกษาค้นคว้าต่อไป เกรงว่าตอนนี้ผลสำเร็จในการค้นคว้าของเจ้า จะต้องทำให้โลกตะลึงแล้ว โชคชะตาเล่นตลกกับคน!”

ก่อนหน้านี้หยวนชิงหลิงก็ยังคิดเช่นนี้ แต่ตอนนี้ หลังจากที่เผชิญกับเรื่องราวมากมาย นางรู้สึกว่า บางทีอาจจะไม่มีความจำเป็นต้องศึกษาค้นคว้าทางด้านนี้ต่อไป เพราะว่า ในโลกที่นางอยู่ บุคคลที่มีจิตใจทะเยอทะยานมีความปรารถนาโลภมากมากมายเกินไป ผลสำเร็จของการศึกษาค้นคว้านี้ อาจจะทำให้โลกวุ่นวายใหญ่โต แต่ไม่ใช่การพัฒนา

ความก้าวหน้าของอารยธรรม มีบางครั้งที่ไม่ได้วัดด้วยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี แต่ใช้จิตใจของมนุษย์

จากคำพูดของฟางหวู โลกที่นางอยู่ ยังมีคนต้องการทำการศึกษาค้นคว้าของนางต่อไป อยากพัฒนาสมอง แน่นอนไม่ยกเว้นบางส่วนที่เหมือนนางเช่นนั้น ที่แสวงหาเพียงการพัฒนาของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ แต่ว่า ก็ไม่ยกเว้นคนบางส่วนหรือบางประเทศ ที่อยากจะควบคุมโลกใบนี้ เป็นเจ้าผู้ครองโลกใบนี้

นางยิ้มกับท่านย่าหยวนแล้วกล่าว “แต่ก็เป็นเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่ง ในโลกที่พวกเราอยู่ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีพัฒนาพอแล้ว คนก็ฉลาดพอแล้ว มีบางเวลา ฉลาดเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี”

ท่านย่าหยวนคิดแล้วคิดอีก พยักหน้า “อืม เจ้าพูดถูก ปัจจุบันนี้ทุกโลกและมิติเวลา ล้วนมีความสมดุลต่อกัน หากว่ายาของเจ้าค้นคว้าสำเร็จ ก็จะเสียความสมดุลประเภทนี้ไป มีบางคน ถูกลิขิตให้อยู่ชั้นล่างตลอดไป ทั้งชีวิตก็ไม่มีทางพลิกชีวิตได้ อีกทั้ง โลกใบนี้สวยงามมาก ไม่จําเป็นต้องทำการเปลี่ยนแปลงอะไรมากเกินไป”

หยวนชิงหลิงพยักหน้าไปพลาง หยิบน้ำแข็งเข้าปากไปพลาง เคี้ยวจนเรียกว่ากรอบสดชื่น ท่านย่าหยวนเห็นดังนั้น กลั้นไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา “น้ำแข็งก้อนนี่อร่อยขนาดนั้นเชียวหรือ? กินน้อยๆหน่อย ดื่มน้ำมากๆก็ได้แล้ว”

“กินแล้วสบายขึ้นมาหน่อย ไฟในจิตใจลุกโชน” หยวนชิงหลิงหัวเราะแล้วกล่าว

ท่านย่าหยวนได้ยินคำศัพท์ของแพทย์แผนจีนออกมาแล้ว ยิ่งมีความสุข “โดยปกติแล้วคนท้องจะค่อนข้างฉุนเฉียว กินยาดูว่าจะปรับให้ดีขึ้นหรือไม่ หากว่าไม่ดีขึ้น ข้าจะเปลี่ยนใบสั่งยาให้เจ้า”

“ได้ ท่านย่า ท่านไปทำธุระเถอะ ข้าไม่มีปัญหาอะไร” หยวนชิงหลิงก็ไม่อยากทำให้ท่านย่าเสียเวลามากเกินไปนัก ระยะนี้นางยุ่งมาก

“งั้นก็ดี ข้ากลับไปโรงหมอหลวงแล้ว!”

หยวนชิงหลิงเห็นท่านย่าลุกขึ้นยืน จิตใจก็อดที่จะเจ็บปวดเล็กน้อยไม่ได้ “ท่านย่า ท่านยุ่งก็ส่วนยุ่ง ดูแลสุขภาพ ก็เป็นข้าที่ไม่กตัญญู ท่านอายุมากขนาดนี้แล้ว ยังทำให้ท่านเหน็ดเหนื่อยอีก”