บทที่ 1301 อุบายของเจ้าห้า

ตั้งแต่กลับมาจากภูเขาหมื่นพุทธ พี่ชายและฟางหวูก็ต้องจากไปแล้ว การจากลาครั้งนี้ ก็ไม่ได้โศกเศร้าเกินไปนัก เพราะว่าฟางหวูและหยวนชิงหลิงล้วนคิดว่า ทะเลสาบจิ้งใกล้จะถูกปลดล็อกแล้ว ในไม่ช้า นางและลูกๆก็จะสามารถก้าวเดินบนเส้นทางกลับบ้านได้แล้ว

ก่อนที่พี่ชายจะจากไป กำชับครั้งแล้วครั้งเล่า จะต้องให้เจ้าห้าดูแลท่านย่าและหยวนชิงหลิงให้ดี พี่ชายของภรรยาไม่วางใจ หยู่เหวินเห้าสามารถเข้าใจได้ รับรองครั้งเล้วครั้งเล่า ว่าจะไม่ทำพวกนางได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างแน่นอน

พี่ชายของหยวนชิงหลิงถึงได้วางใจ จับไหล่ของหยวนชิงหลิง มองน้องสาวอย่างล้ำลึกแวบหนึ่ง กล่าวเบาๆ “ไม่นานพวกเราก็จะได้เจอกันอีก หลังจากกลับไป พี่ก็จะไปหาคนมาช่วย ตอนนี้มีสถิติเหล่านี้ของเธอและการสังเกตการณ์ของฟางหวู ในไม่ช้าทะเลสาบจิ้งก็จะสามารถปลดล็อกได้แล้ว พี่ซาบซึ้งมากที่ตลอดมาเธอไม่เคยละทิ้งการเสาะหาเส้นทางกลับบ้าน เป็นเธอที่ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้กลับกลายเป็นไปได้ สำหรับมนุษย์แล้ว นี่เป็นความมหัศจรรย์”

หยวนชิงหลิงน้ำตานองหน้า สุดท้ายก็ทำใจไม่ได้ “กลับบ้านสองคำนี้ ฉันคิดทั้งวันทั้งคืน จะไม่ละทิ้งเป็นธรรมดา”

“ยอดเยี่ยม!” พี่ชายของหยวนชิงหลิงเอื้อมมือไปกอดน้องสาวเล็กน้อย และไปกอดท่านย่าหยวนครู่หนึ่ง จึงได้โบกมืออำลากับทุกคน หมุนตัวออกไปกับฟางหวูด้วยความอาลัยอาวรณ์

ท่านย่าหยวนอดไม่ได้ที่จะปาดน้ำตา แน่นอนว่านางอยู่ที่นี่นั้นดีเป็นอย่างมาก แต่ว่า นางก็คิดถึงญาติสนิทมิตรสหายในโลกใบนั้น นางเฝ้าหวังว่าจะสามารถปลดล็อกทะเลสาบจิ้งได้จริงๆ เช่นนั้น นางก็สามารถกลับเยี่ยมเยียนได้แล้ว

หยวนชิงหลิงก็หลั่งน้ำตาแล้ว หยู่เหวินเห้ากอดนางไว้ในอ้อมแขน เอ่ยเบาๆว่า “อย่าเสียใจไปเลย อย่างที่เขาพูด อีกไม่นานพวกเราก็จะได้ไปมาหาสู่กันและกันได้”

หยวนชิงหลิงตอบรับอย่างกลัดกลุ้มคำหนึ่ง

วันนี้หยู่เหวินเห้าไม่ได้กลับไปทำธุระ อยู่เป็นเพื่อนหยวนชิงหลิงในจวน เกรงว่านางจะคิดมาก

แนวความคิดมิติเวลานี้สำหรับเขาแล้ว มีความรู้รางๆแล้ว เขาคิดถึงปัญหาอย่างหนึ่งมาโดยตลอด แม้ว่าจะอยู่ข้างกายของหยวนชิงหลิง ก็ยังคงใจลอย

หยวนชิงหลิงถามเขาว่า “สองวันมานี้ท่านเป็นอะไรไปหรือ? มักจะเหม่อลอยอยู่คนเดียวเสมอ”

หยู่เหวินเห้าเท้าคางมองดูนาง “ช่างมหัศจรรย์มากจริงๆ คนยังสามารถกลับไปอดีตได้อีกด้วย”

“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่านี่เป็นแค่ทฤษฎีเท่านั้น แม้กระทั่ง ทฤษฎีก็เป็นไม่ได้ด้วยซ้ำ” หยวนชิงหลิงทอดถอนใจ

จริงๆแล้วมนุษย์นั้นตัวเล็กเกินไป ในจักรวาลมีพลังงานอะไรกันแน่ ในจักรวาลนี้จะมีสิ่งที่มนุษย์ไม่มีทางจะจินตนาการได้มากน้อยเพียงใดกันแน่ เกรงว่าแม้แต่หนึ่งในร้อยล้านก็ล้วนไม่รู้

หยู่เหวินเห้าพูดเหมือนกำลังครุ่นคิด “หากว่าข้าสามารถกลับไปอดีตได้เหมือนกัน น่าจะดีเพียงใดกันนะ!”

“หืม?” หยวนชิงหลิงตะลึงงัน นี่กลับเป็นสิ่งแปลกใหม่ ทำไมเขาถึงได้อยากย้อนเวลากลับไป? อดถามไม่ได้ว่า “เจ้าอยากกลับไปช่วงเวลาใด?”

ดวงตาของหยู่เหวินเห้าเป็นประกายเล็กน้อย เหมือนกับว่ามีความละอายใจเล็กน้อย

“หืม?” หยวนชิงหลิงทำเสียงสูงขึ้น เพ่งมองเขา

หยู่เหวินเห้ากอดนางไว้ก่อน “ข้าพูด แต่ห้ามโกรธ”

หยวนชิงหลิงไม่เต็มใจยอมรับการใช้คุณธรรมมาบังคับเช่นนี้ บอกแล้วว่าไม่โกรธ ประเดี๋ยวพูดคำที่ทำให้นางโกรธออกมา เช่นนั้นนางก็ต้องกุมจิตสำนึกเอาไว้แล้วบอกว่าไม่โกรธ “เจ้าพูดก่อน พูดแล้วข้าค่อยยืนยันว่าจะโกรธหรือไม่”

ดูท่าทางของเขา เหมือนท่าทางต้องการจะทำความผิดเช่นนั้น

หยู่เหวินเห้าจับมือของนางไว้ แววตาละห้อยลงมา “เอาเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นความจริงไม่ได้ ข้าอยากกลับไปตอนที่ข้าเพิ่งจะรู้จักฉู่หมิงชุ่ยครั้งแรก”

ชื่อที่ไม่ได้ปรากฏขึ้นมาเป็นเวลานาน ทำไมเมื่อได้ยิน กลับมีความรู้สึกชนิดที่เลือนรางเสมอ

หยวนชิงหลิงหัวเราะอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง “จากนั้นล่ะ?”