บทที 1303 ไท่ซ่างหวงได้ชัยชนะกลับมา

เหลิ่งจิ้งเหยียนมองไปทางหงเย่ “สวีอีมีประโยคหนึ่งที่พูดถูกแล้ว เขาเป็นคนทรยศคนชั่วร้ายใหญ่หลวงหรือไม่ ใครพูดก็นับไม่ได้ คนที่เคยถูกทำร้ายจึงจะมีอำนาจพูดได้ แน่นอน อ๋องสำเร็จราชการแทนพระองค์จะไม่สืบสาวราวลึกกับเรื่องภายในของเป่ยถัง เขาเกลียดคนประเภทหนึ่งที่สุด นั่นก็คือคนที่ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง อ๋องอานทำผิดในข้อห้ามอันใหญ่หลวงของเขา เขาจะไม่ช่วยอ๋องอาน”

ทุกคนได้ฟังการวิเคราะห์ของเหลิ่งจิ้งเหยียน ล้วนรู้สึกว่ามีเหตุผล อ๋องสำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นเชื้อพระวงศ์ของแคว้นต้าโจว จะต้องเกลียดคนที่ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องเพื่อตำแหน่งฮ่องเต้เป็นแน่

หงเย่มองดูเหลิ่งจิ้งเหยียน กล่าวอย่างราบเรียบ “ท่านกลับเข้าใจอ๋องสำเร็จราชการแทนพระองค์ของแคว้นต้าโจวเป็นอย่างดี”

เหลิ่งจิ้งเหยียนกลับเผยรอยยิ้มออกมาแล้ว มองดูเขาแล้วกล่าวด้วยความหมายอันลึกล้ำ “อืม สำหรับผู้คนมากมายข้าล้วนรู้จักดี”

หงเย่งงงัน จากนั้นก็เคลื่อนสายตาทันที

ทั้งสามสี่คนดื่มอีกครู่หนึ่ง คนที่มีครอบครัวก็ต่างคนต่างต้องการกลับบ้านไปมอบตัวแล้ว หงเย่รู้สึกหมดสนุก ความน่าสนใจเพิ่งจะมา พวกเขาก็ต้องการจะไปแล้ว จึงเริ่มรั้งไว้เอง

หยู่เหวินเห้าโบกมือ “ไม่ได้ ที่บ้านมีภรรยาตั้งครรภ์!”

สวีอีก็โบกมือ “ไม่ได้ ที่บ้านมีภรรยาตั้งครรภ์!”

กู้ซือโบกมือ “ไม่ได้ ที่บ้านมีเด็กอ่อน!”

คนที่แต่งานทั้งสามพูดจบก็ทยอยออกไปตามกัน

เหลิ่งจิ้งเหยียนยืนขึ้น หงเย่กล่าวด้วยความโกรธเคือง “หรือว่าที่บ้านท่านก็มีภรรยาตั้งครรภ์ด้วยงั้นหรือ?”

เหลิ่งจิ้งเหยียนกล่าว “ที่บ้านมีท่านพ่อที่เคร่งครัดท่านแม่ที่มีเมตตา ข้ามีข้อห้ามในการเข้าบ้าน ไม่สามารถกลับดึกเกินไปได้”

หงเย่หงุดหงิดใจ “แค่ข้าคนเดียวที่ไร้คู่!”

“หากว่าท่านไม่รังเกียจ ไม่เช่นนั้นก็ไปที่จวนของข้า ข้าค่อยดื่มกับท่านอีก” เหลิ่งจิ้งเหยียนกล่าวเชิญ

“อาจารย์ของท่านล่ะ?”

“ยังอยู่!”

“งั้นก็ได้ เขาเป็นเพื่อนร่วมสงครามของข้า!” หงเย่ยืนขึ้นทันที เดินออกไปพร้อมเขา

เมื่อออกไป ทั้งสองคนก็ถูกกั้นไว้ให้คิดบัญชี เหลิ่งจิ้งเหยียนทำได้เพียงทำเป็นไม่ได้ยิน เสี่ยวเอ้อทำได้เพียงขวางหงเย่ไว้

“ไม่ใช่หยู่เหวินเห้าเลี้ยงหรือ?” หงเย่ตะโกนไปทางเหลิ่งจิ้งเหยียนคำหนึ่ง

เหลิ่งจิ้งเหยียนยักไหล่ “เขาเป็นคนอับจน!”

หงเย่โกรธแทบบ้า งานเลี้ยงฉลองนี้จริงๆเป็น.......

ควักเงินด้วยความโกรธ ออกไปก็บ่นหยู่เหวินเห้าคนผู้นี้ไม่สามารถเอามาเป็นเพื่อนได้จริงๆ เหล้ามื้อหนึ่งก็เลี้ยงไม่ได้ มิน่าล่ะรีบจะจากไป

เหลิ่งจิ้งเหยียนหัวเราะเท่านั้นไม่ได้พูดจา มีบางเรื่อง คุ้นเคยก็ได้แล้ว

ผ่านไปหลายวัน กองทัพใหญ่มาถึงเมืองหลวง ฮ่องเต้หมิงหยวนนำรัชทายาทและเหล่าขุนนางมาต้อนรับหน้าประตูเมืองด้วยพระองค์เอง

สามผู้ยิ่งใหญ่ควบม้ามาถึงอย่างช้าๆ เสื้อคลุมทำสงครามที่ใส่ส่งเสียงดังในสายลม จอนผมย้อมไปด้วยสีขาว แรงสังหารของการกลับมาจากสนามสงครามยังไม่ลดลง ภายใต้ยามอาทิตย์ตกแสงสีแสดแดง เข้าเมืองอย่างช้าๆ

ฮ่องเต้หมิงหยวนนำเหล่าขุนนางคุกเข่าต้องรับไท่ซ่างหวง เสียงร้องของราษฎรด้านข้างดังสนั่นฟ้า ทั้งสามคนยังสามารถทำเป็นเคร่งขรึมได้ รักษาท่าทางที่สุขุมเย็นชา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับราษฎรที่ชื่นชมยินดี บนใบหน้าของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ยากลำบากของชีวิต สุดท้ายก็บีบเป็นรอยยิ้มแห่งความปีติยินดีออกมาได้

หยู่เหวินเห้าขึ้นหน้าไปประคองไท่ซ่างหวงลงจากม้า ในเมืองได้เตรียมขบวนเสด็จกองเกียรติยศไว้แล้ว ต้อนรับสามผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นไปโดยพร้อมเพรียงกัน ทีแรกต้องการจะมุ่งตรงไปที่พระราชวัง แต่เซียวเหยากงเสนอให้วนรอบเมืองรอบหนึ่ง

การตัดสินใจนี้เขาไม่ได้หารือเป็นการส่วนตัวกับไท่ซ่างหวงและโสวฝู่ฉู่ แต่ยืนอยู่หน้าขบวนเสด็จกองเกียรติยศโบกมือขึ้นแล้วตะโกนด้วยความตื่นเต้นยินดี ไท่ซ่างหวงกับโสวฝู่ฉู่อยากจะบีบคอเขาให้ตาย

ความเหนื่อยล้าจากตอนทำสงคราม ตลอดทางกลับเมืองหลวงลำบากตรากตรำ รู้สึกอ่อนเพลีย ตอนนี้แค่อยากอาบน้ำอุ่นๆ นอนอยู่บนเตียงอรหันต์ จุดบุหรี่ห่อหนึ่ง แล้วสูบถึงจะเป็นเรื่องถูกต้อง

เรื่องออกหน้าออกตาระดับนี้ ความจริงไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาชื่นชอบ แต่เขาก็พูดไปเช่นนี้แล้ว ราษฎรก็ให้ความอบอุ่นเป็นอย่างมาก เสียงร้องเรียกด้วยความปีติยินดีสูงดั่งลอกคลื่น ทำอะไรไม่ได้ ขบวนเสด็จกองเกียรติยศทำได้เพียงวนรอบเมืองหลวงรอบหนึ่ง