บทที่ 1313 ส่งแม่นมกลับวัง

ผ่านไปสองวัน สำนักนางชีหมิงเยว่ถูกรื้อถอน หยวนชิงหลิงส่งคนเข้าไปช่วย ตัวนางเองก็ไปที่จวนของจิ้งเหอรอให้พวกเด็กๆมาถึง

มีทารกทั้งหมดสิบสามคน เด็กผู้ชายสามคน เด็กผู้หญิงสิบคน โตที่สุดอายุหนึ่งขวบครึ่ง เล็กที่สุด ก็เพิ่งจะสองเดือนเท่านั้น

เด็กชายทั้งสามคนล้วนมีจุดบกพร่องบางอย่าง ผู้หนึ่งปากแหว่ง ผู้หนึ่งมีปานขนาดใหญ่บนใบหน้า เกือบจะปกปิดใบหน้าอีกครึ่งหนึ่ง แต่ใบหน้าอีกด้านหนึ่ง กลับหน้าตาดีเป็นพิเศษ เด็กผู้ชายคนที่สามตาบอด เด็กตาบอดคนนี้เป็นเด็กที่อายุหนึ่งขวบครึ่ง และคนที่โตที่สุดในบรรดาเด็กเหล่านี้

แม่ชีที่มาส่งตามมาบอกกับทุกคนว่า “เด็กผู้หญิงเหล่านี้ล้วนถูกนำมาทิ้งไว้ ครอบครัวยากจน ให้กำเนิดลูกสาวหลายคนเลี้ยงไม่ไหว จึงแอบเอามาวางไว้หน้าประตูสำนักชี โดยปกติแล้วล้วนตัดใจทิ้งเด็กผู้ชายไม่ลง ต่อให้ลำบากก็ยังเลี้ยงไว้ แต่ทั้งสามคนนี้มีจุดบกพร่อง แต่ก็ตัดใจทำให้ตายไม่ลง ก็เอามาทิ้งไว้หน้าประตูสำนักชี เวรกรรมน่ะ ดีที่มีจวิ้นจู่รับเลี้ยงพวกเขาไว้ มิเช่นนั้น อาตมาก็ไม่รู้ว่าจะจัดให้พวกเขาอยู่ที่ไหนถึงจะดี!”

นางกล่าวพลาง ก็แสดงการขอบคุณจวิ้นจู่จิ้งเหออีกครั้ง

จิ้งเหออุ้มเด็กปากแหว่งผู้นั้นไว้ รีบทำความเคารพตอบ “ไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณ ข้าชอบพวกเขา!”

แม่ชีกล่าว “อาตมารู้ว่าจวิ้นจู่จะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี แต่ก็จำเป็นต้องกำชับให้มากขึ้นสักคำ ในเมื่อได้ผูกวาสนาที่ดีงามนี้ไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็ยังต้องของให้จวิ้นจู่อย่าละทิ้งไม่สนใจพวกเขา”

“ข้าจะไม่ทิ้งพวกเขา!” จิ้งเหอตบหลังเด็กที่ปากแหว่งเบาๆ กล่าวอย่างแผ่วเบา

แม่ชีพนมมือทั้งสองข้าง กล่าวขอบคุณอีกครั้ง

ทุกคนยุ่งอยู่กับงานด้วยกันหมด หยวนชิงหลิงตรวจร่างกายให้เด็กๆทีละคน ดูว่ามีโรคภัยไข้เจ็บหรือไม่ พวกเด็กผู้หญิงล้วนไม่เป็นอะไร แค่ผอมแห้งเล็กน้อย อย่างไรเสียก็อยู่ในสำนักชี ไม่มีอะไรดีๆกิน ทารกก็เล็ก กินอย่างอื่นไม่ได้ ก็ต้องป้อนพวกข้าวต้ม อีกทั้งเหล่าแม่ชีก็กินเจ ก็เป็นธรรมดาที่เด็กๆจะไม่ได้กินแม้แต่ข้าวต้มที่มีเนื้อ

เด็กตาบอดผู้นั้น หยวนชิงหลิงไม่สามารถตรวจสอบสาเหตุออกมาได้ชั่วคราว แต่ดูจากการสังเกตเช่นนี้ ส่วนของดวงตาไม่มีวี่แววจะเปลี่ยนเป็นเกิดโรคได้ นางถามแม่ชี “เด็กคนนี้มาที่สำนักชีตอนที่โตแค่ไหน? มองไม่เห็นตั้งแต่เวลาใด?”

แม่ชีกล่าว “ตอบพระชายารัชทายาท ขณะที่เขามาที่สำนักชีเพิ่งจะเก้าเดือน ตอนนั้นยังแนบจดหมายมาด้วยหนึ่งฉบับ บอกว่าในเดิมทีเขามองเห็น แต่ป่วยรอบหนึ่ง ก็มองไม่เห็นตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเพคะ ขณะที่เด็กคนนี้มา เสื้อผ้าก็สง่างาม ยังจะห่อด้วยผ้าแพรต่วนอีก ดูท่าแล้วเป็นลูกของครอบครัวที่ร่ำรวยมีชาติตระกูลเพคะ”

“ลูกของครอบครัวที่ร่ำรวยมีชาติตระกูล? ทำไมต้องโยนทิ้ง?” หรงเยว่กล่าวด้วยความโมโห

แม่ชีทอดถอนใจ “ท่านไม่รู้ ครอบครัวคนรวยนี้กลับถือเรื่องร่างกายที่มีจุดบกพร่องเป็นที่สุด เกรงว่าผู้อื่นจะหัวเราะเยาะ หรือชี้ด่าว่าไม่มีเมตตาธรรมจึงได้ให้กำเนิดบุตรที่มีจุดบกพร่อง ตัดใจทำให้ตายไม่ลงคอ จึงทิ้งไว้แล้วเพคะ”

หรงเยว่กล่าวด้วยความเดือดดาล “หากให้ข้ารู้ว่าพ่อแม่ของเขาเป็นผู้ใด ข้าจะต้องไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่”

หยวนชิงหลิงโบกมือต่อหรงเยว่ ตอนนี้เด็กหนึ่งขวบครึ่งแล้ว ฟังคำพูดของผู้ใหญ่เข้าใจ ไม่ควรพูดต่อหน้าพวกเขามากนัก

นางตรวจให้เด็กอีกครู่หนึ่ง พบว่านอกจากตาจะมองไม่เห็นแล้ว ก็ไม่มีโรคอย่างอื่น เป็นไปได้มากว่าเพราะเส้นประสาทอักเสบจึงทำให้เกิดการมองไม่เห็น นี่อันที่จริงสามารถรักษาได้ แน่นอน ตอนนี้ได้พลาดเวลารักษาที่ดีที่สุดไปแล้ว ใช้ยาก่อน ถึงเวลาเชิญท่านย่ามาฝังเข็ม ดูว่าจะมีความเป็นไปได้ในการฟื้นฟูการมองเห็นหรือไม่

ยุ่งอยู่กับงานเป็นครึ่งวัน ก็นับว่าได้จัดการที่อยู่ให้พวกเด็กๆทั้งหมดได้แล้ว เด็กๆทุกคนล้วนมีแม่นมโดยเฉพาะ แม่นมรับผิดชอบเลี้ยงดูป้อนอาหารทั้งยังรับผิดชอบดูแลเด็กๆด้วย จวิ้นจู่จิ้งเหอจัดการได้อย่างละเอียดลออเป็นที่สุด

ในจวนนี้ หอด้านข้างเพียงพอ หลังจากที่แม่นมพาเด็กๆกลับไป พี่สะใภ้น้องสะใภ้ก็นั่งลงหารือเรื่องชื่อและนามสกุลของเด็กๆ

ในสำนักชีได้ตั้งชื่อให้เด็กๆแล้ว แต่ชื่อที่คนออกบวชตั้งให้ ล้วนเป็นการเรียกขานทางธรรม อนาคตพวกเขาต้องออกสู่โลกก็ต้องมีชื่อสามัญชน

สุดท้ายก็หารือกำหนดชื่อได้แล้ว นามสกุลชุยตามจิ้งเหอ หยวนชิงหลิงเอาบทกวีประโยคหนึ่งมาตั้งชื่อให้เด็กๆ เย่โหย่วม่านฉ่าว(ในป่ามีต้นหญ้าเถาวัลย์ ) หลิงลู่ปั๋วซี(มีหยดน้ำค้างเป็นประกาย) โย่วเหม่ยอีเหริน(มีหญิงคนหนึ่ง) ชิงหยางหว่านซี(โฉมหน้างดงาม) ตัดโย่วเหม่ยอีเหริน(มีหญิงคนหนึ่ง)ทิ้ง ซีสองตัว ก็เป็นสิบคำพอดี จากชุยเย่ถึงชุยหว่าน ชื่อของเด็กผู้หญิงก็มีแล้ว

สำหรับเด็กผู้ชาย ใช้คำว่าฟู่(กลับคืน)จัดเรียง เด็กปากแหว่งชื่อชุยฟู่เจิ่น เด็กที่มีปานชื่อชุยฟู่หรง เด็กชายตาบอดเรียกว่าชุยฟู่เซิง