บทที่ 1315 หัวเมืองห้าเมือง

หยวนชิงหลิงกล่าวอย่างกระอึกกระอัก “ข้าแค่รู้สึกว่า แต่งตั้งพระราชทานตอนนี้เร็วเกินไปเพคะ”

ไท่ซ่างหวงกล่าว “แต่งตั้งพระราชทานตอนนี้ ดูแล้วเร็วไปหน่อย แต่ข้าไม่ได้กลัวเพียงแค่การต่อสู้แย่งชิงกันของพวกเขาในอนาคต แต่ภายภาคหน้าของเด็กทั้งห้านี้จะต้องมีอนาคตอันยิ่งใหญ่ เอาหัวเมืองทั้งห้าแบ่งให้กับพวกเขา เป็นเพราะเป่ยโม่ได้ลงนามพันธสัญญาสงบศึกกับเป่ยถัง คาดว่าอีกไม่ถึงยี่สิบปี เป่ยโม่ก็จะฉีกทำลาย และหัวเมืองทั้งห้าก็อยู่ติดกับเขตชายแดนเป่ยถังของเรา เป็นแนวป้องกันที่ดีที่สุดของพวกเรา หลังจากนี้ยี่สิบปี พวกเด็กๆก็ล้วนเติบโตหมดแล้ว ด้วยความสามารถของพวกเขา จะสามารถทำให้หัวเมืองทั้งห้านี้กลายเป็นของเป่ยถังได้ จะกลับกลายเป็นฉากกำบังของพวกเราในการต่อต้านเป่ยโม่ที่ดีที่สุด นี่เป็นการวางแผนเพื่อเป่ยถังเป็นเวลายี่ปีของข้า ราษฎรของหัวเมืองทั้งห้า ตั้งแต่ตอนนี้ก็จะต้องรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร”

โสวฝู่ฉู่เสริมอยู่ด้านข้าง “ดังนั้น ก่อนที่จะกรีธาทัพใหญ่กลับราชสำนัก จึงมีคำสั่งให้แม่ทัพใหญ่ฮู่ ให้เขาจัดการให้เรียบร้อย ราษฎรส่วนหนึ่งของจวนเจียงเป่ยเมืองซิ่วโจวอพยพไปยังหัวเมืองเหล่านี้ แต่งงานกับคนในท้องถิ่น กระทั่งส่งเสริมให้คนในประเทศอพยพไปอยู่ทางนั้นอย่างต่อเนื่อง ขยายจำนวนประชากรเป่ยถังของเรา ทำให้รากของเป่ยถังหยั่งลึกลงไปในหัวเมืองทั้งห้าแห่งเหล่านี้ ยึดมั่นแนบแน่นไม่ปล่อยวาง”

หยวนชิงหลิงฟังจนรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะคิดจนยาวไกลได้ถึงเพียงนี้ อีกยี่สิบปีให้หลังใต้หล้าจะเป็นอย่างไร ไม่มีผู้ใดรู้ แต่มีเพียงการกำหนดแผนการออกมาเท่านั้น จึงจะรู้ว่าหนทางข้างหน้าควรจะเดินอย่างไร จึงจะสามารถควบคุมตัวแปรในระดับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดได้

ในเมื่อพวกเขาตัดสินใจแล้ว ก็ไม่เหมาะสมที่หยวนชิงหลิงจะพูดอะไรอีก อย่างไรเสีย แม้ว่าจะแต่งตั้งพระราชทานแล้ว ตอนนี้พวกเด็กๆก็ไม่สามารถไปได้ ยังต้องส่งคนไปดูแลอยู่

หลังจากหยวนชิงหลิงออกจากวัง ก็บอกเรื่องนี้แก่เจ้าห้า

คิดไม่ถึงว่าเจ้าห้าจะรู้ล่วงหน้าแล้ว บอกว่าวันเฉลิมฉลองวันนั้น ไท่ซ่างหวงก็ถามความเห็นของเขาแล้ว เขาคิดว่าได้

หยวนชิงหลิงกล่าว “ท่านรู้ล่วงหน้าแล้วกลับไม่บอกข้า”

“ลืมไปแล้ว” เจ้าห้ายิ้มอย่างเก้ๆกังๆ

“เรื่องนี้ก็สามารถลืมได้? การแต่งตั้งเป็นเรื่องใหญ่เชียวนะ?”

เจ้าห้าเผยใบหน้าอันหล่อเหลาทันที “ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรนัก ข้ารับปากก็เพราะในอนาคตภาษีทุกชนิดที่ดินพระราชทานของทั้งห้าหัวเมืองนี้ล้วนต้องแบ่งให้พวกเขา มีเงินจึงตอบตกลงไปแล้ว”

หยวนชิงหลิงถูกมุมมองการกระทำที่ตั้งอกตั้งใจเสาะหาเงินของเขาทำจนหมดคำจะเอ่ยอย่างลึกซึ้ง

“เพียงแต่ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย?” หยวนชิงหลิงยังคงกังวลกับจุดนี้ อย่างไรเสียง นี่ก็เป็นการตัดสินใจของไท่ซ่างหวง ได้ยินเขาพูดว่าทำไมเขาจึงให้เขาเห็นด้วยคำนี้ ก็สามารถยืนยันได้ว่าเขาไม่ได้หารือกับเสด็จพ่อมาก่อน

“ทางเสด็จพ่อไม่น่าจะคัดค้าน......” เจ้าห้าชะงักไปครู่หนึ่ง แต่กลับขมวดคิ้ว “หากเสด็จพ่อมีความตั้งใจอย่างอื่น เช่นนั้นคาดว่าก็คงจะแบ่งหัวเมืองเมืองหนึ่งให้น้องสิบ หากเป็นเช่นนี้จริง หลายฝูน้อยของพวกเราก็ไม่เอาแล้ว ลูกสาวไม่ต้องแต่งตั้งไปสถานที่ที่ไกลเพียงนี้” อย่างไรเสีย ท่านพ่อของนางก็มีราชบัลลังก์ต้องสืบทอด

หยวนชิงหลิงกล่าว “เรื่องนี้พวกเราอย่าเผยแพร่ไปก่อน ไท่ซ่างหวงคงจะต้องสื่อสารกับเสด็จพ่อให้เรียบร้อย”

อย่างไรเสีย พวกเขาพูดอะไรก็ล้วนไม่เหมาะสม คนที่ได้รับ แม้ว่าจะนอบน้อมถ่อมตนก็ล้วนทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการจู่โจม

การคาดเดาของเจ้าห้า ยังคงค่อนข้างเชื่อถือได้

เรื่องนี้ไท่ซ่างหวงยังไม่ได้พูด แต่ฮ่องเต้หมิงหยวนกับพูดกับฮู่เฟยก่อนแล้ว

อันที่จริงเขาก็ไตร่ตรองอยู่นาน ฮู่เฟยเป็นผู้หญิงที่เขารักมากเป็นพิเศษ และเขาชอบเจ้าสิบมาก อยากจะทำดีกับเขาหน่อย ตำแหน่งรัชทายาทก็เป็นไปไม่ได้ เขาไม่ได้ถึงขั้นไร้เหตุผลเช่นนี้ ทำได้เพียงการแต่งตั้งเท่านั้น เพียงแต่ อายุน้อยเช่นนี้ก็แต่งตั้งแล้ว ก็เลี่ยงที่จะถูกขุนนางเก่าแก่เหล่านั้นว่ากล่าวไม่ได้ แต่หัวเมืองที่เป่ยโม่ยอมตัดแบ่งให้ไม่กี่เมืองนั้น ตอนนี้ยังคงเต็มไปด้วยปัญหาที่ค่อนข้างร้ายแรง ประจวบเหมาะกับการมอบให้เจ้าสิบ ให้แม่ทัพใหญ่ฮู่คอยตั้งมั่นรักษาการอยู่ทางนั้น คิดว่าก็คงไม่มีใครติฉินนินทาได้

ก่อนที่จะบอกฮู่เฟย เขาเอ่ยต่อมู่หรูกงกงเล็กน้อย มู่หรูกงกงกล่าวอย่างระมัดระวังว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้พระองค์ต้องสอบถามความเห็นด้วยจากไท่ซ่างหวงก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ไม่จำเป็น ไท่ซ่างหวงจะไม่ก้าวก่าย” ฮ่องเต้หมิงหยวนรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นในเรื่องนี้ พระราชทานแต่งตั้งออกไป ก็ยังคงเป็นดินแดนของเป่ยถัง ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ สำหรับการจัดการพระราชทานแต่งตั้งดินแดน ไท่ซ่างหวงก็ไม่เคยก้าวก่ายมาก่อน หากเรื่องเล็กๆ แค่นี้ก็ต้องถาม ก็แสดงออกมาว่าเขาตัดสินใจไม่เด็ดขาด

มู่หรูกงกงบังอาจโน้มน้าวอีกคำ “เมื่อก่อนไท่ซ่างหวงอาจจะไม่ได้ก้าวก่ายเรื่องการเมือง แต่ครั้งนี้เขาออกรบด้วยตนเอง หัวเมืองไม่กี่เมืองนี้ล้วนเป็นเขาที่ต่อสู้กลับมาได้ ข้าน้อยคิดว่า ฝ่าบาทควรถามไท่ซ่างหวงก่อนพ่ะย่ะค่ะ!”