บทที่ 1323 การสนทนาระหว่างพ่อลูก

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองเขา หากเป็นเมื่อก่อนเขาพูดเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ บางทีเขาอาจตำหนิทันที แต่บัดนี้เขากลับไม่ทำเช่นนั้น เพียงแต่เค้นสมองคิดตามเรื่องที่เขาเอ่ย ในสมองเคยมีความทรงจำนี้หรือไม่

ไม่

“เจ้าพูดต่อ ตอนนั้นข้าไม่สนใจเจ้าหรือ? เป็นเพราะข้ายุ่งราชกิจอยู่หรือ?” ฮ่องเต้หมิงหยวนเอ่ย

ดวงตาหยู่เหวินเห้าเจือความขมขื่นเล็กน้อย เอ่ย “หากตอนนั้นเสด็จพ่อแค่ไม่สนพระทัยหม่อมฉัน หม่อมฉันคงไม่จดจำเรื่องนี้แล้ว พอหม่อมฉันบอกเสด็จพ่อว่าปวดท้อง ทรงเปลี่ยนสีพระพักตร์ทันที ตรัสว่าหม่อมฉันเสแสร้ง ต้องการความรักจากพระองค์ รับสั่งให้คนถอดกางเกงหม่อมฉัน มัดติดกับต้นไม้ที่เอนอยู่นอกตำหนักบูรพาโบยทันที นั่นเป็นครั้งแรกที่หม่อมฉันถูกโบย หกขวบพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้หมิงหยวนตะลึง “มีเรื่องเช่นนี้?”

หยู่เหวินเห้ามองเขา “เรื่องนี้เสด็จย่าตรัสว่าโทษท่านไม่ได้ เพราะวันก่อนหน้านั้นเสด็จพี่ใหญ่ก็ใช้ลูกไม้นี้เช่นกัน ไม่ไปห้องทรงอักษรพูดปดกับเสด็จพ่อ เสด็จพ่อทรงอนุญาตให้เขาไม่ต้องทรงอักษร แล้วยังประทับอยู่เป็นเพื่อนเขาอีกชั่วยามเศษ สุดท้ายทรงจับได้ว่าเขาเสแสร้ง คิดไม่ถึงว่าวันถัดมาหม่อมฉันจะบอกว่าปวดท้องอีก จึงทรงคิดว่าหม่อมฉันแกล้งทำ เกรงว่าครั้งนี้แล้ว ต่อไปเหล่าพระนัดดาจะใช้ลูกไม้นี้ขอความรักจากพระองค์ ฉะนั้นจึงโบย นี่เป็นคำกล่าวเดิมของเสด็จย่า ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่คำเดียวพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้หมิงหยวนยังมีความทรงจำอยู่เล็กน้อย ตอนนั้นหยู่เหวินจุนไม่รักการเรียนที่สุด ชอบฝึกยุทธ์อย่างเดียว ชอบหาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาอ้างไม่ไปห้องทรงอักษรทุกวัน แต่เจ้านั่นก็ไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์อะไรจริงๆ พอเล่นสนุกก็ลืมตัวเผยพิรุธออกมา มักถูกเขาจับได้เสมอ

สุดท้ายพอเจ้าห้าก็เลียนแบบแสร้งทำเป็นปวดท้องด้วย ตอนนั้นเขาคิดอย่างไรก็ลืมไปเสียแล้ว รู้เพียงเรื่องแบบนี้ไม่อาจปล่อยไว้ได้จึงโบยเขา ทำให้โอรสคนอื่นๆ กลัว จะได้หยุดการกระทำเช่นนี้

“เพียงแต่...” เขาขมวดคิ้วมองหยู่เหวินเห้า เนื่องจากความทรงจำค่อยๆ เด่นชัดขึ้นมา “ตอนนั้นที่โบยเจ้า เจ้าก็ยอมรับผิดแล้วนี่ เจ้าบอกว่าเจ้าแกล้งปวดท้อง”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะ “หากหม่อมฉันไม่ยอมรับผิด ก็ยังต้องถูกโบยอีก หม่อมฉันไม่เขลาขนาดนั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ โบยก็โบยแล้ว ความผิด ก็ยอมรับไปสิ ยอมรับผิดแล้วก็คงไม่ถึงกับถูกโบยอีก!”

ฮ่องเต้หมิงหยวนปวดใจพลัน มิน่าล่ะ ถึงรู้สึกว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจึงแวบความร้ายเล็กน้อย สมัยเด็กก็เช่นนี้ ทำให้รู้สึกว่าเป็นเด็กเป็นเล็กความคิดก็เริ่มหยั่งลึกแล้ว

ฮ่องเต้หมิงหยวนเผยความปวดใจแวบหนึ่ง หยู่เหวินเห้าก็เห็นเช่นกัน เขาเอ่ย “เสด็จพ่อ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันไม่เก็บมาใส่ใจ เชื่อว่าเสด็จพี่รองกับเสด็จพี่สามก็เช่นกัน”

“พวกเขา?” ฮ่องเต้หมิงหยวนตะลึงอีก “พวกเขาก็ตำหนิกล่าวโทษข้าหรือ? ข้า...”

หยู่เหวินเห้ารู้ตัวว่าพลั้งปาก หัวเราะ “ถึงอย่างไรก็ผ่านไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนก็มีครอบครัวสร้างฐานะแล้ว ผู้ใดจะใส่ใจอีกพ่ะย่ะค่ะ? อีกทั้งตอนนั้นเสด็จพ่อก็ทรงงานราชกิจให้ไท่ซ่างหวง เหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืน ละเลยพวกเราก็มีได้”

ฮ่องเต้หมิงหยวนพลันหมองใจ ฝืนหัวเราะทีหนึ่ง “ข้าเป็นฮ่องเต้ที่ดีไม่ได้ เป็นลูกที่ดีไม่ได้ และเป็นพ่อที่ดีไม่ได้เช่นกัน ชีวิตนี้ข้าช่างล้มเหลวจริงๆ!”

เรื่องนี้ที่หยู่เหวินเห้ากล่าวทำให้กล่องความทรงจำของฮ่องเต้หมิงหยวนถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว เขานึกถึงเรื่องราวมากมาย เขาในตอนนั้น แม้จะยุ่ง แต่หากจะเจียดเวลาอยู่เป็นเพื่อนลูกก็ยังทำได้ แต่ตอนนั้นเขาร้อนใจอยากให้เสด็จพ่อยอมรับ จิตใจมุ่งแต่เรื่องงาน รัชทายาททุกคนก็คงทำผิดเช่นนี้ คิดว่าบ่าของตนหาบแผ่นดินอยู่ มีเรื่องใหญ่ต้องทำ ไหนเลยจะสนใจครอบครัว? ไหนเลยจะสนใจลูก?