บทที่ 1336 ข้าจะอยู่ที่นี่

เข้าประตูมาก็เห็นแม่นมดูแลตำหนักน้ำตาตกอยู่ที่หน้าระเบียงตำหนักฉางเหมิน หยวนชิงหลิงเร่งเท้าเดินเข้าไป ถามด้วยหน้าขาว “ท่านหญิงล่ะ?”

แม่นมดูแลตำหนักสะอื้นเอ่ย “พักอยู่ด้านในเพคะ พระชายารัชทายาทท่านรีบเข้าไปเถอะเพคะ”

หยวนชิงหลิงสูดหายใจเข้าลึก ความเหน็ดเหนื่อยไปมาตลอดหลายวันนี้ทำให้นางรู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อยอย่างที่ฮู่เฟยว่าอย่างนั้น

เมื่อย่างเข้าตำหนักก็ได้กลิ่นราผุพังทะลักเข้ามา เครื่องเรือนที่นี่ไม่มาก แต่ก็ขึ้นรางอกขนนานแล้ว บรรดาบ่าวไพร่เช็ดถูอยู่นาน แต่ก็ยังลบแต้มจุดที่สั่งสมมานานเหล่านั้นไม่ได้

แสงอึมครึม หยวนชิงหลิงเข้าตำหนัก ที่นี่ยังมีกลิ่นราเหมือนเดิม หวงกุ้ยเฟยนั่งอยู่หน้าเตียงที่เพิ่งปูเสร็จ จัดเสื้อผ้าตัวน้อยด้วยตนเอง เสื้อผ้าเหล่านี้เป็นของที่นางทำให้เด็กที่อยู่ในท้อง บัดนี้ย้ายมาย่อมต้องจัดเก็บให้ดี

พอเห็นหยวนชิงหลิงมา นางก็ยิ้ม “มาแล้วหรือ?”

น้ำเสียงเบาเรียบ ราวกับปกติ

“ย้ายออกไปเถอะเพคะ ประทับอยู่ที่นี่ไม่ได้!” หยวนชิงหลิงไอยกหนึ่ง กลิ่นฉุนจมูกมาก อากาศอย่างกับชื้นแฉะ

“ที่นี่ไม่เลว!” นางเอียงศีรษะมอง ยิ้ม ริ้วรอยที่หางตายกขึ้น ไม่ดูมีอายุ ทั้งยังให้รู้สึกสง่างามนิ่งสุขุม “จัดเก็บหน่อยก็เรียบร้อย เจ้านั่นแหละที่ไม่ควรมา!”

หยวนชิงหลิงแทบจะร้องไห้ “เป็นเพราะหม่อมฉัน จะให้หม่อมฉันเห็นท่านแม่ลำบากพระองค์เองได้อย่างไรเพคะ?”

หวงกุ้ยเฟยตบๆ ขอบเตียง เอ่ยเสียงนุ่ม “นั่งลงพูด อย่าตื่นไป”

หยวนชิงหลิงนั่งลง สูดลมหายใจ รู้สึกกลิ่นราแทรกเข้าจมูกอีก รู้สึกแย่นัก “ประทับอยู่ที่นี่ไม่ได้เพคะ ผุพังแล้ว โครงสร้างตำหนักก็ไม่รู้จะทลายลงมาเมื่อไร!”

“ดีสิ ดี!” หวงกุ้ยเฟยหัวเราะ ตบมือนาง “เช่นนั้นข้าก็ถือว่าได้อยู่ร่วมเป็นตายกับตำหนักนี้จริงๆ”

ขณะที่นางตบมือหยวนชิงหลิง ก็หันหน้าตรงกับนาง รอยนิ้วมือที่อยู่ใบหน้าด้านขวาจึงไม่ถูกปกปิดอีก

หยวนชิงหลิงเจ็บในใจ ดวงตาแดงก่ำ มองใบหน้านาง เอ่ยถามเสียงแหบ “เจ็บไหมเพคะ?”

“เจ็บ!” หวงกุ้ยเฟยก้มหน้า นิ้วมือวาดผ่านเสื้อผ้าตัวน้อยเบาๆ เอ่ยเสียงค่อย “เคยเจ็บ ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว”

“หม่อมฉันจะไปเข้าเฝ้า!” หยวนชิงหลิงแค้นจนไม่อยากเรียก ‘เสด็จพ่อ’ อีก นางจะให้หวงกุ้ยเฟยรับความอยุติธรรมเพราะนางไม่ได้

“อย่า!” หวงกุ้ยเฟยยื่นมือดึงข้อมือนางไว้ ดวงตาลึก “แบบนี้ก็ดี ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบ เรื่องในวังหลังใครอยากจัดการก็จัดการไป ข้าเหนื่อยแล้ว”

“ท่านแม่” หยวนชิงหลิงสะอื้น คำพูดเหล่านี้ฟังแล้วทำให้หัวใจแตกสลาย “หากไม่อยากเสด็จกลับ เช่นนั้นก็ไปจวนอ๋องฉู่ ประทับอยู่กับหม่อมฉันกับเจ้าห้า พวกเราจะดูแลท่านเอง”

หวงกุ้ยเฟยยิ้ม “เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน แต่ไม่ต้องรีบ ไว้ข้าคลอดแล้วค่อยว่ากัน เด็กคนนี้ต้องเกิดในวัง”

หยวนชิงหลิงรู้ว่านางบอกปัด นางไม่ไปจวนอ๋องฉู่ เด็กคลอดที่จวนอ๋องฉู่ดีกว่าคลอดในที่ซอมซ่อเช่นนี้มาก

“อย่าทำแบบนี้ แม้แต่ข้าก็ไม่เสียใจแล้ว เจ้ายังจะเสียใจอะไรอีก? จริงสิ ฮู่เฟยเป็นอย่างไรบ้าง?”

หยวนชิงหลิงถอนหายใจ “เด็กตายแล้วเพคะ แต่ทรงเป็นห่วงท่านแม่มาก”

ใบหน้าหวงกุ้ยเฟยเผยอารมณ์เศร้า มิใช่เพราะตัวเอง แต่เพราะเด็กในครรภ์ของฮู่เฟย “ถึงจะเตรียมใจไว้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ก็ยังรู้สึกเสียใจนัก ที่จริงข้าผิดต่อฮู่เฟย หากข้าหวังดีต่อนางจริง ก็ควรให้คนไปตามเจ้าแต่ตอนนั้นแล้ว แต่ในใจข้าก็คำนึงถึงความสำคัญของบุคคลเช่นกัน ฮู่เฟยเชื่อถือข้ามาก แต่ข้ากลับทำให้นางผิดหวัง”