บทที่ 1340 นับผลงานเจ้าอย่างละเอียด

ฮ่องเต้หมิงหยวนยังอยู่ในตำหนักของฉินเฟย หลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็นั่งพูดคุยเรื่องที่แล้วมา เมื่อเอ่ยถึงเรื่องเหล่านั้นก็ยังรู้สึกหมองใจ แต่อย่างไรก็ทำให้ความทุกข์ของฮ่องเต้หมิงหยวนคลี่คลายลงได้

“เจ้า...เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงบุก...” เสียงตกใจสอดสีดังมาจากด้านนอก แต่จากนั้นก็เงียบกริบ

ฮ่องเต้หมิงหยวนตกใจเล็กน้อย เงยหน้าสั่งกับมู่หรูกงกงที่ยืนอยู่นอกผ้าม่าน “ไปดูสิ เกิดอะไรขึ้น”

“พ่ะย่ะค่ะ!” เมื่อมู่หรูกงกงหันตัวก็พบเงาดำหนึ่งกดมา เขาลงมือควบคุมอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ แต่เงาดำนั้นใช้สันมือลงที่ต้นคอเขาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแล่นมาทันที สมองพร่าเบลออ่อนยวบลงไป แทบมองไม่ชัดว่าผู้ที่มาเป็นใครกันแน่

ผ้าม่านถูกเปิดออก แล้วทิ้งตัวลงอีก เงาสูงใหญ่ถูกม่านลูกปัดปกคลุม เข้าตำหนักไป

ใบหน้าฮ่องเต้หมิงหยวนเปลี่ยนจากเดือดดาลเป็นตะลึงงัน เอ่ยปากขึ้น “ท่านลุง?”

เดิมทีฉินเฟยก็ตกใจมาก แต่เมื่อเห็นคนที่มาชัดเจนแล้วก็กล่าวอย่างไม่พอใจ “อ๋องชินบุกรุกเข้าวังหลังได้อย่างไร? นี่เป็นตำหนักของข้า หวังว่าอ๋องชินจะให้เกียรติด้วย”

นัยน์ตาเย็นชาของอ๋องชินเฟิงอัน ทอดที่ใบหน้าของฉินเฟย ฉินเฟยตื่นตระหนกทันที “ท่าน...”

“ออกไป!” น้ำเสียงไร้อารมณ์ของอ๋องชินเฟิงอัน ดังขึ้นหนักในตำหนัก ราวกับมีเสียงสะท้อน น่าเกรงขามมาก

ฉินเฟยมองฮ่องเต้หมิงหยวน ฮ่องเต้หมิงหยวนโบกมือ “เจ้าออกไป!”

ฉินเฟยเห็นอ๋องชินเฟิงอันมาอย่างไม่เป็นมิตร ไม่กล้าอยู่ต่อ รีบย่อคำนับออกไป

ในตำหนักจึงมีแต่การประชันหน้าของบุรุษสองนาม อ๋องชินเฟิงอันสูงถึงเมตรเก้าสิบ จัดอยู่ในกลุ่มรูปร่างสูงตระหง่านดั่งแม่ทัพสวรรค์ ข่มฮ่องเต้หมิงหยวนที่เป็นราชาทรงสง่าได้หมด เขาถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว “ท่านลุง ท่านเสด็จมาครั้งนี้มีเรื่องอันใดหรือ?”

เขามองมู่หรูกงกงที่ล้มอยู่กับพื้นนอกผ้าม่าน เกิดลางสังหรณ์ร้ายขึ้นพลัน เขาสังหารมู่หรูไปแล้ว?

อ๋องชินเฟิงอันล้วงราชโองการผ้าแพรเหลืองออกมาจากแขนเสื้อกว้าง ยื่นให้เขา “เจ้าดูเอง!”

ฮ่องเต้หมิงหยวนลังเลอึดใจหนึ่ง รับราชโองการมา แต่เมื่อเห็นสิ่งที่เขียนอยู่ในนั้นแล้ว เขาก็ตกตะลึง หลุดปากกล่าว “นี่...นี่เป็นของปลอมกระมัง?”

“ลายพระหัตถ์ฮ่องเต้เซี่ยน ประทับตรา ฮ่องเต้คิดว่าปลอมหรือจริงกันเล่า?” อ๋องชินเฟิงอันกางชุดนั่งลง มองฮ่องเต้หมิงหยวนด้วยสีหน้านิ่งงัน

ฮ่องเต้หมิงหยวนรู้สึกเพียงเหลวไหล “ข้าไม่เคยเห็นราชโองการฉบับนี้มาก่อน!”

อ๋องชินเฟิงอันเอ่ย “นั่นเพราะข้าไม่เคยเอาออกมา!”

ฮ่องเต้หมิงหยวนยิ้มเย็น “ข้าไม่นับ!”

“เสด็จพ่อเจ้านับ ขุนนางทั้งหลายนับ ทั้งเป่ยถังนับ”

ฮ่องเต้หมิงหยวนจ้องเขา ในใจว้าวุ่นจนแทบพังทลาย เหลวไหลสิ้นดี ผ่านมาหลายปีแล้วกลับเอาราชโองการของฮ่องเต้เซี่ยนออกมา จะชิงบัลลังก์เขาหรือ? นี่เป็นไปไม่ได้แน่ ครั้นรัชสมัยฮ่องเต้ฮุยจงก็ไม่ได้แต่งตั้งให้เขาเป็นรัชทายาท หากราชโองการนี้เป็นจริง เช่นนั้นแม้แต่ฮ่องเต้ฮุยจงก็ไม่อาจนั่งบัลลังก์มังกร

ด้วยความว้าวุ่นใจ ฮ่องเต้หมิงหยวนจึงตะโกน “เด็กๆ เด็กๆ จับตัวเจ้ากบฏนี่ซะ!”