บทที่ 1366 น่ากลัวว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงจริง ๆ

นางเองก็นอนไม่หลับแล้ว จึงไปที่ตำหนักฉางเหมินเพื่อดูอาการองค์หญิงน้อยกับหวงกุ้ยเฟย ฤทธิ์ยาสลบของหวงกุ้ยเฟยหมดไปแล้ว แม้ว่าจะให้ยาแก้ปวดด้วย แต่ก็ดูเหมือนว่านางจะยังมีอาการปวดอยู่อย่างเห็นได้ชัด

หยวนชิงหลิงฉีดยาแก้อักเสบให้เข็มหนึ่ง ทางเด็กน้อยก็ยังต้องรับออกซิเจนอยู่ ไม่สามารถดูดนมได้ จึงต้องใช้สำลีก้อนค่อย ๆ บีบให้ทีละน้อย ๆ แต่ไม่อาจไม่ยอมรับว่า เด็กคนนี้มีแรงฮึดสู้เพื่อให้ตัวเองอยู่รอดสูงมาก แม้จะคลอดก่อนกำหนดชนิดที่ว่าเร็วเกินไปมาก แต่พลังการเอาชีวิตรอดกลับแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ หลังจากสูดออกซิเจนเข้าไปแล้ว สถานการณ์ก็ดีขึ้น ยังถึงกับร้องไห้ได้ครั้งสองครั้งแล้วด้วย

ฮู่เฟยกับจิ้งกุ้ยเฟย รวมถึงหลู่เฟยล้วนเฝ้าอยู่ที่นี่กันหมด ฮ่องเต้หมิงหยวนเฝ้าอยู่ด้านนอกตำหนัก เขาเข้าไปแล้ว แต่ทนไม่ได้ที่เห็นนางเจ็บปวดขนาดนี้ บวกกับเวลาที่เขาอยู่ที่นั่น นางมักจะดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่ตลอด จึงตัดสินใจเดินออกมาเฝ้าอาการอยู่ด้านนอกแทน

ฮองเฮากับตี๋กุ้ยเฟยต่างก็มาด้วย มีทั้งฮองเฮา ฮ่องเต้ และบรรดานางสนมมาเฝ้าอาการนางขนาดนี้ ความมุ่งมั่นในใจของหวงกุ้ยเฟยจึงหนักแน่นมั่นคงขึ้นมาก ค่อย ๆ อดทนต่อความเจ็บปวดทีละน้อย สำคัญที่สุดคือเด็กน้อยยังพยายามจะมีชีวิตต่อ นางที่เป็นแม่ก็ต้องพยายามมีชีวิตต่อให้ได้ด้วยเช่นกัน

ฮู่เฟยเห็นว่าอาการเจ็บปวดของหวงกุ้ยเฟยค่อย ๆ ลดลงแล้ว ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันหลังกลับเดินออกจากตำหนักไปอย่างเงียบ ๆ แล้วไปนั่งลงข้าง ๆ ฮ่องเต้หมิงหยวน

หลังจากที่จ้องมองอยู่นาน นางก็จับมือเขาเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "ฝ่าบาท อย่าโทษตัวเองอีกเลยเพคะ เรื่องต่าง ๆ ในวังหลังนั้นไม่ได้ซับซ้อน และมิตรภาพระหว่างพี่สาวน้องสาวก็ยังมีอยู่เสมอนะเพคะ"

“ข้ามักทำได้ไม่ดีพอเสมอ!” ฮ่องเต้หมิงหยวนมองดูมือของฮู่เฟย นับตั้งแต่ที่นางสูญเสียลูกในท้องของตัวเองไป นี่ถือเป็นครั้งแรกที่นางเป็นฝ่ายยอมจับมือเขาก่อน

“ ไม่มีใครทำทุกอย่างได้ดีไปตลอดหรอกเพคะ แต่หม่อมฉันรู้ว่า ฝ่าบาทพยายามอย่างหนักมาโดยตลอด” นัยน์ตาของฮู่เฟยเป็นประกายด้วยน้ำตาที่ไหลคลอ

ฮ่องเต้หมิงหยวนไม่เอ่ยคำใด พลิกมือเป็นฝ่ายจับมือนางแทน "เกี่ยวกับฉินเฟย ... "

นัยน์ตาของฮู่เฟยเกิดประกายเย็นเยียบวาบผ่าน “ประหารนาง!”

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองนางนิ่ง ๆ จึงค่อยพยักหน้ารับอย่างช้า ๆ

สามสี่วันต่อมา สถานการณ์ของหวงกุ้ยเฟยและองค์หญิงน้อยเริ่มมีความคืบหน้า หวงกุ้ยเฟยสามารถลงพื้นได้แล้ว ด้ายที่เย็บบาดแผลไม่จำเป็นต้องตัดออก มันจะถูกดูดซึมเข้าไปในร่างกายเอง ดังนั้นอาการปวดในระยะหลังจึงมีไม่มากนัก

ส่วนองค์หญิงน้อย ก็ทำให้คนรู้สึกเอ็นดูมากเช่นกัน เด็กอายุยังไม่ครบแปดเดือน หลังจากสูดออกซิเจนเข้าไปสองสามวัน การทำงานของหัวใจและปอดก็ค่อย ๆ เติบโตเต็มที่ ตอนที่แม่นมอุ้มขึ้นมา ก็รู้จักตามกลิ่นที่คุ้นเคยเพื่อไปหาน้ำนมกินเองได้แล้ว

หวงกุ้ยเฟยล่วงเข้าสู่วัยกลางคน ก็ได้ลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ย่อมรักใคร่อย่างสุดซึ้ง ทั้งดูเหมือนว่านางจะมองสิ่งต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่งมากขึ้น นางพูดกับหยวนชิงหลิงว่า "มีลูกคนนี้ในวันข้างหน้า ชีวิตข้าคนนี้ก็ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว "

หยวนชิงหลิงถามเบา ๆ ว่า "ท่านยังโกรธเสด็จพ่ออยู่หรือไม่เพคะ?"

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงส่ายหน้า “ตอนนี้ข้าไม่คิดอะไรพวกนั้นแล้ว นับตั้งแต่วันแรกที่ข้าคลอดลูก นั่นก็นับว่าเป็นชีวิตใหม่ เรื่องที่ผ่านไปแล้ว ข้าสามารถลืมมันได้โดยไม่ต้องพูดถึงอีก ข้าเดินร่วมทางกับเขามานานขนาดนี้ ก็รู้อยู่ว่าเขาทำตัวกับคนอื่นอย่างไร”

หยวนชิงหลิงเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาก พูดว่า "เพคะ!"

“ลำบากเจ้าแล้ว!” หวงกุ้ยเฟยจับมือนาง หวนนึกถึงอุปสรรคที่ได้พบมา น้ำตาก็ไหลนองออกมาจากสองดวงตา “หากไม่มีเจ้า น่ากลัวว่าเด็กคนนี้ คงไม่อาจมาอยู่เคียงข้างข้าได้เช่นนี้แน่ "

“ พวกเราไม่พูดถึงเรื่องนี้กันดีกว่านะเพคะ ท่านเองก็ช่วยข้ามานับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน ” หยวนชิงหลิงพูด

ทั้งสองต่างส่งยิ้มให้กันทั้งน้ำตา

ตอนที่หยวนชิงหลิงจะออกจากวัง ก็ไปที่ห้องทรงพระอักษรเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้หมิงหยวน

ได้เห็นเส้นเกศาที่เริ่มหงอกขาวของฮ่องเต้หมิงหยวน ในใจก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา เมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในภายหลังของเป่ยถัง ก็รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณที่ได้รับมาไม่น้อย นางพูดว่า "เสด็จพ่อ ท่านโปรดรักษาพระวรกายด้วยนะเพคะ!"

ฮ่องเต้หมิงหยวนจ้องมองนางนิ่ง ๆ "พระชายารัชทายาท มีหลายคนที่บอกว่าข้าลำเอียง ปฏิบัติต่อเจ้าและเจ้าห้าอย่างไม่ยุติธรรมเจ้ามีความรู้สึกขุ่นเคืองใจต่อข้าบ้างหรือไม่?"

หยวนชิงหลิงส่ายหน้า “ไม่หรอกเพคะ เสด็จพ่อดีต่อข้าและเจ้าห้ามาก ข้าเองก็นับถือว่าท่านเป็นดั่งพ่อแท้ ๆ ของข้าเช่นกัน”

ฮ่องเต้หมิงหยวนมองนาง "เป็นความจริงจากใจเจ้าเลยหรือ?"