บทที่ 1386 ที่นั่นใช่ไหม

แม้นมีรอยยิ้มในจวนอ๋องฉู่ แต่รอยยิ้มกลับฝืนมาก ทุกคนรู้จักหยวนชิงหลิงดี เหตุใดพาโสวฝู่ไปรักษาต้องนางไปเองด้วย? การอธิบายของนางไร้เหตุผลมาก อาจารย์ของนางไม่พบผู้อื่น เช่นนั้นนางพาไปแล้วจะกลับมาก็ได้ ไม่จำเป็นต้องรอที่นั่นตลอด เรื่องที่ทำให้นางทิ้งลูกอายุไม่ครบเดือนไปได้แบบกะทันหันต้องไม่ธรรมดาแน่

แต่นางยิ้มตลอดเวลา ทุกคนจึงได้แต่ยิ้มเป็นเพื่อน บรรดาสะใภ้สนทนาอยู่ด้านใน สุดท้ายจู่ๆ พระชายาซุนที่เป็นคนหยาบก็ร้องไห้ขึ้นมา เมื่อน้ำตาตกก็เบือนหน้าไปเช็ด สะอื้นเอ่ย “เจ้าต้องกลับมาเร็วๆ นะ ข้าไม่ชินกับการที่เจ้าไม่อยู่นานๆ”

เมื่อคำพูดนี้ออกมา อารมณ์ตึงเครียดของทุกคนก็ถูกทำให้แตกออก ทันใดนั้นอารมณ์เศร้าหมองที่ต้องจากกันก็มีอยู่ทั่ว

หยวนชิงหลิงปวดใจมาก ปากนางขยับนิดหน่อย แทบรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไม่อยู่ น้ำตาอยากไหลพราก นางพยายามอดกลั้น แล้วเอ่ยราวกับสัญญา “ข้าต้องกลับมาให้ไวที่สุดแน่ กลับมาแน่!”

“ข้าจะรอเจ้า!” ฮูหยินเหยามองนาง เอ่ยเสียงค่อย

“พวกเราก็จะรอเจ้า!” เหล่าสะใภ้พากันเอ่ย

หยวนชิงหลิงมองพวกนาง น้ำตาคลอ

หลังจากนั้นนางก็กล่าวคำทิ้งท้าย กล่าวกับพระชายาซุนว่า “ต่อไปก็อย่าบ่นพี่รองเลย เรียบง่ายก็ดี มีปากเสียงก็ดี อย่างไรเขาก็อยู่กับท่าน ท่านถึงได้อุ่นใจ”

กล่าวกับฮูหยินเหยา “งานสมรสท่านข้าอาจไม่ทันร่วม แต่เชื่อฮุ่ยเทียนเถอะ เขาต้องปกป้องท่าน ทะนุถนอมท่านแน่”

กล่าวกับหยวนหย่งอี้ “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากออกไปตลอด รอน้องเจ็ดมีเวลาแล้วก็ไปเถอะ อย่ารอเลย เรื่องที่อยากทำก็พยายามวางแผนไปทำ อย่าได้เสียช่วงหนุ่มสาวไปเปล่าๆ!”

กล่าวกับอะซี่ “เจ้ารังแกสวีอีให้หนักไปเลย เขาผู้นี้ หากไม่รังแก เขาก็จะไม่มีความมั่นใจ แต่รังแกเขาแล้วก็ต้องรู้จักปลอบเขาด้วยนะ”

กล่าวกับจิ้งเหอจวิ้นจู่ “อย่าเอาทุกสิ่งทุกอย่างไว้อยู่ที่ตัวลูก เรียนรู้หน่อย ใช้ชีวิตให้เป็นประโยชน์ ทำชีวิตตัวเองให้มีรสชาติ ไปพูดคุยกับพวกนางบ่อยๆ พูดคุย อย่าเก็บตัว อย่าให้อารมณ์ด้านลบของตัวเองชักนำตัวเอง”

กล่าวกับหยวนชิงผิง “เจ้ากับกู้ซือก็อยู่กันดีๆ ดูแลท่านย่า อย่าให้ตัวเองเหนื่อยจนเกินไป เรื่องในจวนพวกนั้นให้คนอื่นแบ่งเบาได้ก็ให้คนอื่นแบ่งเบาบ้าง”

กล่าวกับเสี้ยวหงเฉิน “อย่ายุบสำนักเหมยแดงง่ายๆ สำนักเหมยแดงเป็นบ้านของพวกนาง ยุบแล้ว ก็ไม่มีบ้านแล้ว”

กล่าวกับหรงเยว่ “ข้ารู้ว่าเจ้ามีเงินทองมาก แต่เงินทองเป็นภูเขาเลากาก็ไม่พอให้เจ้าถลุงแบบนี้ หากอดไม่ได้จริงๆ ก็ทำเรื่องที่มีความหมายมากหน่อย”

หรงเยว่ตาแดง “หากเจ้ากลับมา ข้าจะให้ห้าล้านตำลึง นี่ถือว่ามีความหมายหรือไม่?”

หยวนชิงหลิงหัวเราะจนตาแดง “ได้ ไว้ข้าจะกลับมารับนะ”

พระชายาซุนบ่อน้ำตาตื้น รับกับการกำชับก่อนจากไปเช่นนี้ไม่ได้ มักรู้สึกเหมือนเป็นการสั่งเสีย เช็ดน้ำตา “อย่าพูดอีกเลย ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เจ้ารีบกลับมาก็พอ”

หยวนชิงหลิงพยักหน้าอย่างจริงจัง!

อำลาญาติมิตรในเป่ยถังที่คบหาหลายปีของนาง ยังมีอีกมาก แต่นางไม่อาจอำลาได้ทีละคน ทว่านางจะพยายามกลับมาให้ได้