บทที่ 1414 ประตูล่ะ

บนดาดฟ้า สามผู้ยิ่งใหญ่โต้ลมตัวสั่นสะท้าน ตอนที่ออกมาลืมนึกว่าต้องใส่เสื้อผ้ามากหน่อย ลมนี่ช่างหนาวยิ่งนัก

ในมือของเซียวเหยากงจับลูกบิดประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและศึกษาเล็กน้อย กล่าวว่า“ประตูนี่ยังไงกันนะ? ทำไมถึงผลักไม่ออกล่ะ? พอดึง ลูกบิดก็หลุดแล้ว”

ไท่ซ่างหวงถาม“ต้องใช้กุญแจใช่หรือไม่?”

“ไม่เห็นรูกุญแจนี่ อีกทั้ง ขณะที่พวกเรากลับมา พระชายารัชทายาทก็ไม่ได้ใช้กุญแจ ก็เข้าไปโดยตรงแล้ว”

โสวฝู่พยายามนึกย้อนกลับไปเล็กน้อย “ขณะที่กลับมาแล้วเข้าบ้าน ได้ยินเสียงติ๊ดๆเสียงหนึ่ง ประตูก็เปิดแล้ว ไม่เห็นนางถือกุญแจไปเปิดประตูจริงๆ ทว่า คล้ายกับนิ้วมือของนางจะกวาดที่กล่องเล็กๆด้านข้างลูกบิดประตูนั่นเล็กน้อย เพียงแต่พูดตามหลักการ นิ้วมือไม่ใช่กุญแจ กวาดนิดหน่อยก็ไม่น่าจะเปิดประตูได้ ที่สำคัญคือเสียงติ๊ดนั่น แต่คำถามก็มาแล้ว เสียงติ๊ดนั่น เป็นเสียงของพระชายารัชทายาทติ๊ดเองหรือว่าด้านในประตูมีอะไรติ๊ดอยู่แล้ว?”

ทั้งสามคนแอบจ้องมองหน้ากัน แววตาค่อยๆมองไปทางลูกบิดในมือของเซียวเหยากง เกิดแผนการขึ้นทันที

“ไป!” ไท่ซ่างหวงยกมือขึ้น พาทั้งสองคนลงไปอีกทันที จำเป็นต้องเข้าบ้านเดี๋ยวนี้

เพียงแต่ชั่วครู่หนึ่งหลังจากนั้น ทั้งสามก็รีบเข้าไปในลิฟต์อีกครั้งด้วยความลนลาน เพียงแต่คราวนี้ ไม่เพียงแค่ดึงลูกบิดเท่านั้น แต่ยังหามประตูบานหนึ่งด้วย แม่งเอ้ย ใครจะคิดว่าพังประตูออกบานหนึ่งแล้ว ด้านในมันยังจะมีประตูไม้อีกบานล่ะ ขณะที่ออกไปก็ไม่ได้สังเกตเห็นนี่

หากแต่ว่าพอพวกเขาเดินไปจากที่จอดรถได้ไม่นาน ยามรักษาความปลอดภัยตรวจดูกล้องวงจรปิด เห็นรถของหยวนชิงโจวถูกหักรื้อเป็นแปดชิ้น ก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ดึงสติกลับมาได้ก็รีบโทรศัพท์หาหยวนชิงโจวทันที

หยวนชิงโจวลงมาเห็นว่ารถที่รักของตัวเองถูกแยกชิ้นส่วนอย่างไร้ความปรานี ยืนอึ้งไปตรงนั้น ยามรักษาความปลอดภัยยังถามเขาอีกว่าไปผิดใจกับใครมา

หยวนชิงโจวบอกให้ยามรักษาความปลอดภัยตรวจสอบกล้องวงจรปิด ไปในห้องนิติเพื่อค้นหาตรวจสอบดู พบว่าตำแหน่งของรถไม่ได้ยื่นออกไปด้านหน้า จึงตรวจสอบคนที่เข้าออกลานจอดรถภายในหนึ่งชั่วโมง ล้วนเป็นรถของเจ้าของบ้านในหมู่บ้าน ขณะที่เข้าลิฟต์ก็ไม่เห็นว่าจะพกเครื่องมือมาด้วย

“ตรวจดูลิฟต์สักหน่อย เป็นเจ้าของบ้านกลับมาเอาอุปกรณ์ลงไปรื้อถอดรึเปล่า ถูกแล้ว คุณหมอหยวน ผมแนะนำให้คุณโทรแจ้งตำรวจก่อน!” หัวหน้ายามรักษาความปลอดภัยกล่าว

หยวนชิงโจวหยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังต้องการโทรศัพท์หาตำรวจ แต่กลับเห็นตอนที่กล้องวงจรปิดฉายซ้ำ สามผู้ยิ่งใหญ่เข้าลิฟต์อย่างลับๆล่อๆ ไม่นาน ก็ขึ้นไปด้วยลิฟต์อีก เพียงแต่หลังจากที่ถึงชั้นและออกจากลิฟต์แล้ว ไม่นานก็กลับมาที่ลิฟต์อีก

แต่ว่า ครั้งนี้ลิฟต์ขึ้นตรงไปชั้นบนสุด

จากนั้นไม่นานอีก พวกเขาก็เข้าลิฟต์อีกครั้ง หลังจากนั้นสักพักหนึ่ง พวกเขาก็กลับไปแล้ว ครั้งนี้คิดไม่ถึงว่าจะกำลังแบก........

“ไม่ต้องรีบร้อนแจ้งตำรวจก่อน เรื่องนี้......” ดวงตาของเขาถลนออกมา อกสั่นขวัญแขวนเป็นอย่างมาก อธิบายกับยามรักษาความปลอดภัยไม่รู้เรื่องชั่วขณะ นึกถึงรถที่ถูกรื้อจนเป็นแบบนั้น ก็ราวกับว่าไม่ใช่อุปกรณ์อะไรทำ กลับเหมือนใช้มืองัดลงมา เป็นการกระทำของพวกเขาไม่ผิดจริงๆ “ผมกลับไปรอบหนึ่ง เรื่องนี้แล้วไปครับ ไม่เอาความ!”

พูดจบ เขาก็เดินไปอย่างรีบร้อนแล้ว

ยามรักษาความปลอดภัยเหลือบมองหน้ากัน ไม่เอาความ? รถก็เป็นขนาดนั้นแล้ว ไม่เอาความจะได้หรือ? แบบนี้ประกันชดใช้ได้หรือ?

หยวนชิงโจวโทรศัพท์หาหยวนชิงหลิง ให้นางไปที่ดาดฟ้าทันที รีบ รวดเร็ว รอช้าไม่ได้สักนาที.......

หยวนชิงหลิงเพิ่งจะได้นอน ได้ยินน้ำเสียงที่ร้อนรนของพี่ชาย รีบคลุมเสื้อแล้วลุกขึ้น ออกไปอย่างรวดเร็วทันที เพียงแค่เพิ่งจะเปิดประตู ก็เห็นประตูตรงข้าม........ประตูเหล็กกันขโมยล่ะ? แย่แล้ว!

กำลังจะกดลิฟต์ ก็เห็นสามผู้ยิ่งใหญ่ออกมาจากในลิฟต์

“พวกท่านไปที่ไหนมา?” หยวนชิงหลิงถามด้วยความรีบร้อน

ไท่ซ่างหวงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “นอนไม่หลับ ออกไปเดินเล่น เมื่อครู่กินจนอิ่มเกินไป ย่อยอาหารน่ะ เจ้าลุกขึ้นมาทำไม? เจ้าไม่นอนสักหน่อยหรือ?”

“ข้าก็นอนไม่หลับ” หยวนชิงหลิงเหลือบมองดูพวกเขา จากนั้นก็ค่อยๆถอยออกไป ให้พวกเขาเห็นประตูใหญ่

ไท่ซ่างหวงก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว เห็นว่าประตูหายไป ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เอ๋? ประตูล่ะ? ไปไหนแล้ว?”

หยวนชิงหลิงมองดูเขา “พวกท่านไม่รู้?”