บทที่ 1419 การโต้แย้งของงานแต่งงาน

ในมือของเหล่าหงว่างเปล่าในทันที เห็นว่าลูกสาวถูกแย่งตัวกลับไป จึงกล่าวด้วยความไม่พอใจ“ไม่เคยเห็นคนขี้เหนียวเช่นนี้มาก่อน”

“เจ้ามีปัญญา ก็ไปเกิดเองสิ!” หยู่เหวินเห้ากล่าวด้วยความโมโห

“ข้าไม่ต้องเกิด นางก็คือลูกสาวบุญธรรมของข้า ท่านดูให้ถี่ถ้วน หน้าตาของนางเหมือนท่านหรือข้า?” เหล่าหงเอ่ยถาม

นี่คือความเจ็บปวดในใจของหยู่เหวินเห้า

เสี่ยวกวาจื่อดูเหมือนยายหยวน แต่โครงหน้าของเหล่าหงก็คล้ายกับยายหยวน นี่ก็ทำให้เสี่ยวกวาจื่อดูแล้วคล้ายกับหงเย่นิดหน่อยแค่นั้น

แม้ว่าจะเป็นเพียงนิดหน่อย แต่จิตใจของหยู่เหวินเห้าก็ยังไม่พอใจมาก ลูกสาวของเขา ทำไมถึงต้องคล้ายเขาเหล่าหงเล็กน้อยด้วย?

ยังดีที่ ดวงตาของกวากวาเหมือนเขา เมื่อเทียบกันแล้ว กวากวาก็ยังเหมือนเขามากกว่าหน่อย

“ไปๆ ๆ ๆ ไม่ต้องมาอีก!” เขาไล่คนออกไปนอกบ้าน

หงเย่ลุกขึ้นยืนถามแม่นมสี่ “ควรจะกินนมแล้วสินะ? รีบอุ้มไปกินนม ทำให้ลูกสาวบุญธรรมของข้าหิวจะไม่ดีแน่!”

การแสดงนี้ก็ไม่ได้แสดงเป็นครั้งแรกแล้ว แม่นมสี่ก็ดูจนคุ้นชินแล้ว หัวเราะและกล่าว“ใช่ควรกินนมแล้วเจ้าคะ องค์ชาย เอาจวิ้นจู่ให้ข้าเถอะเจ้าคะ!”

แม้ว่าหยู่เหวินเห้าจะอยากอุ้มให้มากอีกหน่อย แต่ก็ทำใจให้ลูกหิวไม่ได้ เอาลูกส่งไว้ในมือของแม่นมสี่ “ได้ รีบไปเถอะ!”

หลังจากที่แม่นมสี่อุ้มเด็กไปแล้ว เขาก็หันกลับมาจ้องหงเย่อย่างฉับพลัน “เจ้าไม่มีธุระเรื่องสำคัญอื่นต้องทำรึไง?”

“มาดูลูกสาวบุญธรรมของข้าก็คือธุระสำคัญ!” หงเย่กล่าว

หยู่เหวินเห้าปวดหัวขึ้นมาทันที “ไม่ได้ ข้าจะต้องจัดการงานอื่นให้เจ้าไปทำอีก ตอนนี้เจ้าว่างเกินไปแล้ว”

ก่อนหน้านี้เคยลองจัดการให้เขา แต่ว่า วันเว้นวันไม่ไปบ้าง หลังจากนั้นมาก็ไม่ทำโดยตรงแล้ว เขาบอกว่า อิสรเสรีไม่โดนผูกมัดจนชินแล้ว ขี้เกียจเป็นขุนนาง

หยู่เหวินเห้าคิดว่าต้องไปหาเหลิ่งจิ้งเหยียนเพื่อหารือ ดูว่ามีงานอะไรที่เหมาะให้เขาไปทำ

“รัชทายาท......” ฮุ่ยเทียนยังไม่ตายใจวิ่งไล่ตามเข้ามา มองไปทางเขาด้วยความขุ่นเคือง

หยู่เหวินเห้านวดขมับ “ฮุ่ยเทียน เจ้าก็รอไปอีกหนึ่งเดือนไม่ได้หรือ?”

“ที่สำคัญคือการเลื่อนวันแต่งงานไม่เป็นมงคลพ่ะย่ะค่ะ!”

“เจ้าคือร้อนใจจะเข้าหอ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้!” หยู่เหวินเห้าตะคอกออกมาเสียงหนึ่ง

ฮุ่ยเทียนตะลึงงันแล้ว “ท่าน......ท่านพูดอย่างนี้ได้เช่นไรล่ะพ่ะย่ะค่ะ? ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”

“ใช่หรือไม่เจ้ารู้อยู่แก่ใจ แสร้งเป็นยึดมั่นในคุณธรรมอะไร? เป็นผู้ชายด้วยกัน!” หยู่เหวินเห้าหมุนตัวเข้าตำหนักเซี่ยวเยว่ ก่อนปิดประตู ตะโกนใส่เขาทั้งคู่เสียงหนึ่ง “รีบไปซะ ฮุ่ยเทียน เจ้ายึดมั่นในคุณธรรมเช่นนี้ก็ไปเกลี้ยกล่อมฮูหยินเหยาเอง ก็บอกว่าเลื่อนช้าออกไปไม่เป็นมงคล”

ฮุ่ยเทียนผิดหวังเป็นอย่างมาก ก็เพราะไม่อยากคัดค้านคำขอของเธอ จึงได้มาหาเขา

แต่หงเย่กลับดีใจเป็นที่สุด อย่างไรเสีย วันนี้เขาได้อุ้มลูกสาวแล้ว จึงหันหลังเดินจากไปอย่างมีความสุข

ความหงุดหงิดใจของหยู่เหวินเห้าที่อยู่ในเป่ยถัง หยวนชิงหลิงก็ไม่ได้รับรู้

นางออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกเป็นเพื่อนสามผู้ยิ่งใหญ่ทุกวัน ข้ามจังหวัดข้ามมณฑล วิ่งเที่ยวไปจุดทัศนียภาพและสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงทั้งหมดรอบหนึ่ง

หลังจากนั้นก็คิดถึงเจ้าห้าและลูกๆอย่างมากจริงๆ จึงได้หยุดการเดินทางลงชั่วคราว กลับไปที่บ้านก่อนผู้เฒ่าทั้งสามที่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเปิดประสบการณ์ ทัศนวิสัยล้วนไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อนเช่นนั้นแล้ว สำหรับเรื่องอะไรก็ล้วนมีความอยากรู้อยากเห็น

ออกไปเที่ยวครึ่งเดือนแล้วกลับมา แม่ของหยวนชิงหลิงใช้ความชำนาญที่มีทั้งหมดในตัวออกมาต้อนรับเป็นธรรมดา ทำอาหารรสเลิศให้พวกเขา แล้วหาเหล้ามาอีกขวดหนึ่ง ให้นายท่านสองสามคนดื่มแก้วเล็กๆสักแก้ว!

ระหว่างมื้ออาหาร ไท่ซ่างหวงถามศาสตราจารย์หยวนว่า “ถูกแล้วเจ้าห้าลูกเขยผู้นี้ เจ้าพอใจหรือไม่?”