บทที่ 1429 ดูแลอย่างมืออาชีพ

เพลิดเพลินอยู่สักพัก เมื่อหันกลับมา ก็เห็นดอกท้อบานสะพรั่งเต็มไปหมด ภายในป่าดอกท้อเหมือนมีเงาคนเดินไปมา

ได้ยินเสียงเพลงบทกลอนดังขึ้นว่า “อารามดอกท้อในเถาฮวาหวู่ นางฟ้าดอกท้อใต้อารามดอกท้อ นางฟ้าดอกท้อปลูกดอกท้อ แล้วก็เด็ดดอกท้อขายซื้อเหล้า

หายเมาแล้วก็นั่งอยู่ตรงหน้าดอกไม้ เมื่อเมาก็หลับใต้ดอกไม้ ครึ่งตื่นครึ่งเมาวันแล้ววันเล่า ดอกไม้ร่วงดอกไม้บานทุกๆปี แทนที่จะวิ่งเพื่อความรุ่งโรจน์มั่งคั่ง ขอตรากตรำอยู่อย่างมีความสุขกับมวลหมู่ดอกไม้และเหล้า.....”

วิวทิวทัศน์งดงามขนาดนี้ บรรยากาศเงียบสงบขนาดนี้ แล้วก็ได้ฟังบทกลอนนี้ของอ๋องชินเฟิงอัน ฮ่องเต้หมิงหยวนซึ้งใจมาก

“แทนที่จะวิ่งเพื่อความรุ่งโรจน์มั่งคั่ง ขอตรากตรำอยู่อย่างมีความสุขกับมวลหมู่ดอกไม้และเหล้า.....” เขาพูดพึมพำ งดงามอย่างมาก

เขาถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์ชายรัชทายาทตั้งแต่เด็ก ติดตามร่ำเรียนกับราชครูตั้งแต่เด็ก ต่อมาเมื่อมีส่วนร่วมในงานราชการ ก็อยู่อย่างระมัดระวัง เหมือนกำลังเหยียบอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ในชีวิตของเขา มีเพียงการเป็นฮ่องเต้ถึงจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องสำหรับเขา อย่างอื่น ไม่กล้าชอบง่ายๆ เพราะเมื่อชอบแล้วก็จะหลงใหล

หากไม่เคยออกมา ชั่วชีวิตนี้ก็คงเป็นไปแค่นี้แหละ แต่ออกมาแล้ว ก็รู้สึกว่าที่ผ่านมาหลายปีมีชีวิตอย่างไรกัน?

“ฮ่องเต้” ใบหน้าอ๋องชินเฟิงอันค่อยๆปรากฏกิ่งดอกท้อ อ่อนโยนสง่างาม แตกต่างจากที่ผ่านมาอย่างมาก ที่ผ่านมามักรู้สึกว่าเขาเคร่งขรึมเย็นชา เผด็จการ แต่วันนี้ เหมือนคนเกียจคร้านอยู่ในหุบเขา ใบหน้าสงบเหมือนผ่านเรื่องราวมามากมายในชีวิต

“เสด็จลุง” ฮ่องเต้หมิงหยวนค่อนข้างเคารพนับถือเขา และก็ค่อนข้างหวาดกลัว จึงรีบเดินไปทัก

ฮู่เฟยจูงมือองค์ชายสิบมาถวายความเคารพ

“ทำไมจู่ๆฮ่องเต้ถึงมาที่หมู่ตึกเหมย?” อ๋องชินเฟิงอันถามขึ้น

“เดินทางผ่าน เห็นว่าไม่ได้เจอเสด็จลุงมานานแล้ว จึงมาถวายพระพร” ฮ่องเต้หมิงหยวนยิ้มพร้อมพูดขึ้น

“เข้าไปนั่งก่อน” อ๋องชินเฟิงอันเชื้อเชิญ เมื่อพูดเสร็จ พระชายาอันก็กวักมือเรียกอยู่ป่าท้อใต้ระเบียง ยิ้มแย้มพร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าต้มชาไว้แล้ว รีบมาดื่มชากัน”

“ดีมากเลย เดินทางมาอย่างกระหาย ได้ดื่มชาสักแก้วก็พอแล้ว” ฮ่องเต้หมิงหยวนยิ้มจับมือฮู่เฟยเดินเข้าไปพร้อมกัน

กู้ซือเดินมาจากด้านหลัง เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ในใจคิดสงสัย เขาเพิ่งเข้าไปสักพักเอง อ๋องชินเฟิงอันสองสามีภรรยากลับมาจากไหน? ทำไมถึงต้มชาเสร็จแล้ว?

ทางด้านหลัง คนแก่ชุดดำคนหนึ่งหัวเราะด้วยเสียงเบา กู้ซือฟังได้ยินไม่ค่อยชัด แต่ได้ยินเหมือนพูดว่าการแสดงเริ่มขึ้นแล้ว การแสดง? ที่นี่มีละครเพลงด้วยหรือ?

กู้ซือเดินเข้าไปด้วย กลิ่นชาภายในห้องโถงหอมกรุ่น กลบกลิ่นเครื่องหอม ทำให้จิตใจเบิกบานผ่อนคลาย

มู่หรูกงกงปัดดูฝุ่นบนเก้าอี้ นี่เป็นการกระทำที่เคยชิน แต่ฮ่องเต้หมิงหยวนเห็นแล้ว กลับรู้สึกว่าการกระทำนี้ดูบอบบางเกินไป ที่ผ่านมาอะไรก็เป็นไปตามกฎ ตอนนี้กฎกลายเป็นพันธนาการ

และเขาก็ไม่ชอบแล้ว

“ฮ่องเต้ ดื่มชา” อ๋องชินเฟิงอันรินชาให้เขาด้วยตนเอง ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊กลม แล้วก็ดื่มชาขึ้นมา

“นี่เป็นชาหยุนอู้ของแคว้นต้าซิง ใช้น้ำแร่ที่ไหลมาจากเขาด้านหลัง น้ำแร่หวานสดชื่น ขจัดรสฝาดของชา รสชาติสดชื่นอร่อย”

ฮ่องเต้หมิงหยวนกับฮู่เฟยดื่มเข้าไป แล้วก็รู้สึกหอมหวาน ถึงขั้นหวานไปถึงใจ