บทที่ 1458 ต้องเป็นเพราะเจ้ายุยงแน่

หยวนชิงหลิงเห็นว่าสีหน้าของพระชายาอานดูไม่เลว เห็นได้ว่าชีวิตที่จวนเจียงเป่ยก็คงจะดีมากทีเดียว อารมณ์ก็คงจะผ่อนคลายลงมากแล้ว จึงถามถึงสถานการณ์ของอ๋องอานเสียหน่อย

ไม่ใช่ว่านางเป็นห่วงเป็นใย แต่เพราะนางเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจในตัวอ๋องอาน เลยอยากรู้ว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ หรือเปล่า

พระชายาอานตอบว่า “ชีวิตที่เจียงเป่ยนั้นทั้งว่างทั้งสบายมากเลยล่ะ ตัวเขาก็ไม่มีงานอะไรให้ทำ บางครั้งก็จะไปพบพี่สาม เพื่อหารือกันเกี่ยวกับวิธีการพลิกฟื้นพื้นที่รกร้างเพื่อทำการเพาะปลูก”

“นั่นเป็นเรื่องที่ดีมากเลย!” หยวนชิงหลิงพูด

“ ที่จริงก็เป็นเรื่องดีทีเดียว ดีกว่าอยู่ว่าง ๆ เบื่อ ๆ ตลอดทั้งวัน แต่ตอนนี้เขาชอบอยู่จวนกว่าแต่ก่อนมาก บางทีอาจเป็นเพราะความดีความชอบของอานจือ” พระชายาอานพูดพลาง ก็หันไปมองอานจือด้วยสายตาอ่อนโยน

อานจือหน้าตาน่ารักมาก มีแววที่จะงดงามมากด้วย มีขนตางอนยาวอันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลหยู่เหวินที่สืบทอดต่อกันมา ตอนที่แม่หนูน้อยหลับตานอนหลับ นางดูสงบสุขอย่างมาก

อานจือดูนุ่มนวลและสงบมากจริง ๆ ต่างจากเสี่ยวกวาจื่อตรงที่ เสี่ยวกวาจื่อนั้นฉากหน้าดูเหมือนจะสงบ ดูนุ่มนวล แต่เมื่อไหร่ที่นางลืมตาตื่น นางมักจะทำให้คนรอบข้างเกิดความรู้สึกอย่างหนึ่งที่คล้ายถูกบางอย่างที่แหลมคมทิ่มแทง ราวกับว่าใต้ใบหน้าเล็ก ๆ อันนุ่มนวลสงบนิ่งนั้น มันเก็บซ่อนกองไฟอันร้อนแรง กับความเจ้าเล่ห์แสนกลเอาไว้ตลอดเวลา

ดังนั้น ความนุ่มนวลที่ว่านี้ จึงดูเหมือนเป็นการเสแสร้งเสียมากกว่า แน่นอนว่า นี่คือสิ่งที่หยวนชิงหลิงคิด เจ้าห้าไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้ของนางชนิดค้านหัวชนฝา ในความคิดของเขา ลูกสาวของเขาเป็นเด็กที่น่ารักว่าง่ายที่สุดในใต้หล้าแห่งนี้แล้ว ไม่ร้องไห้ไม่งอแง ถึงขั้นที่ว่าสงบนิ่งเสียยิ่งกว่าแฝดสองด้วยซ้ำ

“จริงสิ” จู่ ๆ พระชายาอานก็เหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ พูดขึ้นว่า “พี่สามอยู่ที่นั่น บางทีเขาอาจจะลงหลักปักฐานแล้วล่ะ”

“อะไรนะ?” หยวนชิงหลิงตกตะลึง หันไปมองพระชายาอาน “เขาจะแต่งงานรึ?”

พระชายาอานอุ้มอานจือ แล้วแกว่งตัวนางไปมาเบา ๆ พูดขึ้นว่า "ข้าได้ยินท่านอ๋องบอกมาว่า ลูกสาวของเจ้าเมืองโจวแห่งเจียงเป่ยตกหลุมรักเขา เอาแต่ไล่ตามเขาทั้งวัน พวกเขาเคยใช้เวลาด้วยกันสองวันบนภูเขา ชายหนุ่มกับหญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงาน ไปอยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสอง เจ้าเมืองโจวก็มองเขาเหมือนกับเป็นลูกเขยเลยด้วย ส่วนที่ว่านิสัยส่วนตัวของพี่สามเป็นอย่างไร ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้ชัดเจนนัก เขาก็ต้องกลับมาเมืองหลวงด้วย แต่เพราะติดขัดบางเรื่อง ทำให้เกิดความล่าช้าไปบ้าง คาดว่าอีกไม่กี่วันก็คงจะมาถึง ได้ยินท่านอ๋องบอกว่าคุณหนูโจวก็จะกลับมาพร้อมกับเขาด้วย”

“ไม่จริงน่ะ? เขาจะพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย? บ้าไปแล้วรึ?” ปฏิกิริยาแรกของหยวนชิงหลิง คือความโกรธเกรี้ยว

“ ไม่ใช่ว่าเขาจะพามา แต่เป็นฝ่ายคุณหนูโจวคนนั้นที่ยืนกรานว่าจะตามมาด้วย เรื่องรายละเอียด ข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เรื่องของพี่สาม ข้าก็ไม่สะดวกที่จะถาม หรือต่อให้ถามเขาก็คงไม่ตอบอยู่ดี "

หยวนชิงหลิงพูดว่า “ต่อให้จะตามกลับมาพร้อมเขาด้วย เขาก็ไม่ควรอนุญาตสิ หรือทำเมินไปเลยก็ได้ ข้าไม่คิดว่าเขาจะไม่รู้ขอบเขต ว่าสิ่งไหนควรไม่ควรขนาดนั้นหรอกกระมัง?”

แม้ว่าตอนนี้เขากับจิ้งเหอจะถือว่าแยกกันอยู่ด้วยดีไปแล้ว แต่จิ้งเหอที่เคยแต่งให้กับเขาในอดีต คนนั้น มันยังเห็นได้ว่าจิ้งเหอยังไม่อาจปล่อยวางไปจากเขาได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าเขาจะกลับเมืองหลวงมาแล้วได้พบจิ้งเหอหรือไม่ ก็ไม่ควรพาผู้หญิงอื่นมาด้วย ตัวเองจะแต่งงานที่นั่นก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครเข้าไปถามไถ่แทรกแซงอะไรอยู่แล้ว แต่การพากลับมาด้วยนี่มันไม่เหมาะเลยจริง ๆ อย่างน้อย ภายในสองสามปีนี้ นางก็คิดว่ามันไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

พระชายาอานถอนหายใจเฮือก "เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้แล้วล่ะ เขาอยู่ที่นั่นคนเดียวก็ลำบากไม่น้อย หาได้ยากที่จะมีใครสักคนที่ห่วงร้อนห่วงหนาวมาอยู่ข้างกาย จะรู้สึกหวั่นไหวก็ไม่แปลกหรอก เพราะถึงอย่างไร จิ้งเหอก็ไม่ใส่ใจเขาอีกต่อไปแล้ว จะให้เขาโดดเดี่ยวเดียวดายไปตลอดชีวิตก็คงจะไม่ได้ "

“เขาโดดเดี่ยวเดียวดาย?” ในใจหยวนชิงหลิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มองพระชายาอานแล้วถามว่า “เจ้าเองก็เห็นชอบด้วยหรือ?”

พระชายาอานเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าข้าต้องไม่เห็นชอบอยู่แล้ว การพานางกลับมาจะทำให้จิ้งเหอต้องเจ็บปวดมากแน่ ๆ แต่เรื่องนี้พวกเราจะถามเองได้อย่างไรล่ะ? ข้าขอให้ท่านอ๋องไปคุยเจ้าเมืองโจว คนนั้นแล้ว ท่านอ๋องก็บอกว่าเขาไม่สน พูดว่าถ้าพี่สามปล่อยวางเรื่องของจิ้งเหอลงได้จริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ดี”

“ นี่เป็นความคิดของผู้ชาย ความรู้สึกของผู้หญิง เขารู้อย่างนั้นหรือ?” หยวนชิงหลิงพูดอย่างโกรธเคือง

เมื่อพระชายาอานเห็นว่านางโกรธ ก็บ่นพึมพำขึ้นว่า "มันติดอยู่ที่ เรื่องของพี่สาม พวกเราสามีภรรยาก็ไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้มากนัก เขาเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน"

หยวนชิงหลิงถามว่า "เขาจะพานางกลับมาจริง ๆ น่ะรึ?"