บทที่ 1461 แต่ไรมาข้าก็ยุติธรรม

เช้าวันถัดมาก็ได้ยินสวีอีบอกว่าอ๋องเว่ยกลับมากลางดึก และบอกว่าจะพักที่จวนอ๋องฉู่

เจ้าห้าตะลึง “เหตุใดจึงพักที่จวนอ๋องฉู่?”

“ทรงตรัสว่าจะประทับที่นี่พ่ะย่ะค่ะ” สวีอีเอ่ย

“แล้วเขาล่ะ?” หยู่เหวินเห้าถาม

“บรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยังมิทรงตื่นบรรทม”

หยวนชิงหลิงไปอุ้มเสี่ยวกวาจื่อมาที่ห้องโถงเล็ก ได้ยินการสนทนาของสวีอีกับเจ้าห้า นางจึงเงยหน้าขึ้นถาม “เขามาเองกระมัง?”

“เสด็จมาเองพ่ะย่ะค่ะ ข้ารับใช้ก็ไม่พามาด้วยสักคน” สวีอีเดินเข้าไปหา ยื่นมือแตะแก้มเสี่ยวกวาจื่อเบาๆ เผยรอยยิ้มยิงฟันตามแบบฉบับการค้า “จวิ้นจู่น้อยราวกับหยาดน้ำค้างแน่ะพ่ะย่ะค่ะ ใสจริงๆ”

หยู่เหวินเห้าตีมือเขา “ดูแต่ตามืออย่าต้อง!” เขายังทำใจหยิกไม่ได้เลย ให้สวีอีมาแตะได้ตั้งแต่เมื่อไร?

สวีอีเบ้ปาก “ขี้เหนียว ถังกั่วเอ๋อของกระหม่อมยังให้พระองค์อุ้มเลยมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ถังกั่วเอ๋อเป็นลูกบุญธรรมข้า จะอุ้มไม่ได้หรือ?” หยู่เหวินเห้ากรอกตาขาวใส่เขา “ไป ฉุดอ๋องเว่ยตื่นแล้วเชิญไปห้องโถง จะได้เข้าวังไปถวายบังคมพร้อมกัน”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ครั้นแล้วสวีอีก็หันตัวไป

หยวนชิงหลิงเอ่ย “เจ้าก็ให้เขานอนอีกหน่อยเถอะ เมื่อคืนเพิ่งกลับมา คงเหนื่อย”

“ข้าจะเข้าวังพอดี เขามาถึงเมืองหลวงแล้วอย่างไรก็ต้องเข้าวังไปถวายบังคม ก็ไปเสียด้วยกันเลย เสด็จพ่อจะได้ไม่บ่นเขา หากเขาดื้อดึงขึ้นมา จะเถียงกับเสด็จพ่ออีก อีกอย่าง ข้าต้องถามสถานการณ์จวนเจียงเป่ยทางนั้นด้วย” หยู่เหวินเห้าก้มหน้าหอมเสี่ยวกวาจื่อ อิ่มเอมใจ ครั้นเงยหน้าเห็นใบหน้าของศรีภรรยาอยู่ตรงนั้นแล้วก็รีบหอมชดเชย ยิ้มแย้ม “ไม่แบ่งก่อนหลัง รักเหมือนกัน”

หยวนชิงหลิงหัวเราะพลางส่ายหน้า “ไปเถอะ!”

หยู่เหวินเห้าออกไปด้วยความร่าเริง ขณะที่กำลังจัดวางอาหารเช้า เขานั่งลงกินกับทังหยาง ไม่นานอ๋องเว่ยก็เข้ามาอย่างกระปรี้กระเปร่า

แม้เวลาพักจะไม่มาก แต่ก็สดชื่นได้ตลอดเวลา คนโสดก็ดีเช่นนี้แล

“น้องห้า เข้าวังหรือ? ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า” อ๋องเว่ยนั่งลงแล้วจึงพูด

“ก็จะให้ท่านไปด้วยกันนี่แหละ มีบ้านไยไม่กลับบ้านตัวเอง ต้องมาพักที่จวนอ๋องฉู่ให้ได้ด้วย?” หยู่เหวินเห้ายื่นน้ำเต้าหู้ให้เขาถ้วยหนึ่ง แล้วขยับอาหารเช้าไปไว้ตรงหน้าเขา เอ่ยถาม

“อย่างไรเจ้าก็รู้ ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้” อ๋องเว่ยแหงนหน้าดื่มน้ำเต้าหู้จนหมด แล้วยัดซาลาเปาเข้าปาก เอ่ยด้วยเสียงไม่ชัดเจน “จะได้ไม่ถูกคนใช้เป็นข้ออ้าง ข้าพักที่จวนอ๋องฉู่ นางไม่กล้าเข้ามา”

“เก่งแค่นี้เองหรือ? ไยท่านไม่ปฏิเสธเสียงกร้าวไปเล่า?” หยู่เหวินเห้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วยื่นน้ำเต้าหู้ให้เขาอีก

อ๋องเว่ยออกแรงกลืนลงไป แล้วดื่มน้ำเต้าหู้อีกอึก “ก็เหลือแค่ไม่ลงมือเท่านั้น”

หยู่เหวินเห้าผงะ “ไม่ถึงขนาดนั้นกระมัง?”

“จะไม่ถึงขนาดนั้นอย่างไร? พูดดีก็แล้วพูดแย่ก็พูดมาแล้ว ด่าก็ด่ามาแล้ว แต่ก็ไล่ไม่ไป น่ารำคาญจริง!” อ๋องเว่ยชันเท้าข้างหนึ่ง มือเหล็กจับเก้าอี้แล้วลาก ขยับเข้าใกล้หยู่เหวินเห้า กดเสียงลงเอ่ย “ไม่แพ้ฉู่หมิงชุ่ยในตอนนั้นเลย!”

หยู่เหวินเห้ามองเขาแวบหนึ่ง “อยู่ดีๆ ท่านพูดถึงคนผู้นี้ทำไม?”

“ให้เจ้าแขยงสักหน่อย กินข้าวไม่ลง!” อ๋องเว่ยหัวเราะพลางพูดด้วยความประสงค์ร้ายเต็มเปี่ยม