บทที่ 1467 ต้องไขว่คว้าด้วยตัวเอง

การตอบกลับของอ๋องเว่ยในวันนั้นระบือไปทั่วถนนสายน้อยใหญ่ในเมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นแบบฉบับไหน สุดท้ายก็รู้สึกน่าเสียดายสุดแสน

คนในจวนอ๋องฉู่ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้เช่นกัน แม้แต่รัชทายาทกับพระชายาก็ยังวิพากษ์วิจารณ์กันยกหนึ่ง

“ข้าสงสัยว่าพี่สามจงใจปล่อยให้แม่นางโจวมาเมืองหลวง เขาอยากหาโอกาสประกาศให้คนทั่วหล้าได้รู้ เหมือนอย่างที่จิ้งเหอทำพิธีแต่งงานกับเทพนักรบในสมัยก่อน” เจ้าห้าเอ่ย

หยวนชิงหลิงสะท้อนใจเอ่ย “แต่ต้องพูดเลย ว่าจากครั้งนี้ เรื่องพวกเขาก็ถือว่ายุติ บางทีนี่อาจเป็นจุดจบที่เหมาะสมที่สุด”

หยู่เหวินเห้าเอ่ย “แต่ข้ากลับคิดว่าอนาคตมีแต่ความเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าใครก็ไม่อาจรู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่ยังไม่สิ้นลมหายใจ ทุกอย่างก็ยังไม่จบ”

หยวนชิงหลิงหัวเราะ “บางทีเจ้าอาจพูดถูก หรือข้าอาจพูดถูก แต่ชีวิตเป็นของพวกเขา มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่ตัดสินใจได้ ไม่ว่าพวกเขาจะตัดสินใจอย่างไร เราก็เคารพการตัดสินใจนั้นก็พอ!”

“นั่นสิ ใช่เหตุผลนี้แหละ!” หยู่เหวินเห้ามองภรรยา หน้าตาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและความรักลึกซึ้ง “อย่างเจ้าและข้าที่โชคดีเช่นนี้ มีน้อยนัก เราต้องทะนุถนอมซึ่งกันและกัน”

หยวนชิงหลิงย้อนนึกเรื่องในอดีต “เราก็ผ่านมามาก ดีที่เราต่างมีความเชื่อมั่นต่อกัน ถึงผ่านลมมรสุมเหล่านั้นมาได้”

หยู่เหวินเห้าหอมนาง หน้าตามีความยินดีที่ไม่จืดจาง “ตอนนี้วันขึ้นครองราชย์ก็กำหนดแล้ว เราต้องบอกกับทางนั้น ต้องให้พวกเขาเตรียมตัวสักหน่อย ทางที่ดีก็มาล่วงหน้า”

“เจ้าก็เอาแต่คิดเรื่องนี้สิน่า” หยวนชิงหลิงหัวเราะเขา

“จะลืมได้อย่างไร? ข้าเชื่อว่างานแต่งนี้นี่แหละที่เจ้าต้องการที่สุด ครอบครัวมิตรสหายล้วนอยู่ข้างกายเจ้า” หยู่เหวินเห้าลูบแผ่นหลังนางเบาๆ คำพูดที่กล่าวออกมาทำเอาตัวเองประทับใจจนตาแดง “นี่เป็นสิ่งที่ตอนนี้ข้าอยากให้เจ้าที่สุด ข้าไม่อยากหลงเหลือความเสียใจ”

หยวนชิงหลิงหัวเราะพลางเอ่ย “เป็นเจ้าหรือข้าที่ต้องการงานแต่งที่สุดกันแน่? ที่จริงข้า...”

หยู่เหวินเห้าชูนิ้วที่ริมฝีปากนาง “ไม่ เจ้าต้องการงานแต่งนี้”

หยวนชิงหลิงปัดมือเขาออก ดวงตามีความเจ้าเล่ห์ “แต่ข้าว่า เจ้า...”

หยู่เหวินเห้ากดปากนางทันที ยัดคำพูดหยอกเย้าของนางกลับคืนไป

บดขยี้ดูดดื่มพักหนึ่งแล้วถึงปล่อยริมฝีปากที่แดงเล็กน้อยของนาง แววตาหวานหยาดเยิ้ม เอ่ยรำพัน “เจ้ากับข้าต่างต้องการการแต่งงานนี้เพื่อพิสูจน์ความสุขของพวกเรา ความสุขต้องการเครื่องพิสูจน์”

มุมปากหยวนชิงหลิงอมยิ้ม ใบหน้าอมสุข “ได้ เอาตามเจ้า พ่อพลังบวกห้า!”

หยู่เหวินเห้ายิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว แววตาเต็มไปด้วยความยิ้มย่อง “ข้าคิดว่าในวัยที่เหมาะสมก็ควรปล่อยให้เป็นอิสระ ต้องมีวันที่เราเข้าใจสัจธรรมแห่งชีวิตสักวัน ถึงตอนนั้นค่อยถ่อมตนก็ยังไม่สาย”

หยวนชิงหลิงไม่สบอารมณ์มองเขาแวบหนึ่ง “ได้ ตอนนี้เจ้าพูดอะไรก็ถูกหมด เจ้าใกล้จะเป็นใหญ่แล้วนี่!”

หยู่เหวินเห้าจรดมือ “มิกล้า มิกล้า ยังต้องให้ภรรยาในบ้านเป็นใหญ่!”

หยวนชิงหลิงมองท่าทางซุกซนของเขา หัวเราะแต่กลับเอ่ย “เจ้าต้องทำตัวให้ดูสุขุม จะแสดงความดีใจออกมาไม่ได้”

“นี่จะดูอินโนเซนท์ไปหน่อยกระมัง? แล้วยังต้องเสแสร้งแสดงออกว่าไม่อยากขึ้นบัลลังก์งั้นหรือ?”

ตอนนี้เจ้าห้าพูดศัพท์สมัยใหม่ได้เป็นฉอดๆ

หยวนชิงหลิงเอ่ย “เจ้าลืมแล้วหรือ? ทุกคนคิดว่าเสด็จพ่อประชวรหนัก แต่เจ้ามายิ้มแย้มในเวลานี้ แล้วทุกคนจะคิดอย่างไร?”

หยู่เหวินเห้าอ่อเสียงหนึ่ง “นั่นสิ ข้าเกือบลืมไปเลย”

การเข้าถึงอารมณ์ยังขาดไปอีกหน่อย การแสดงของเขายังมีช่องโหว่ให้พัฒนาอีกมาก