บทที่ 1485 ไหว้ฟ้าดิน

ทุกคนประคองหยวนชิงหลิงลุกขึ้นยืน ลากชุดหงส์ที่มีหางยาวเดินวนอยู่หนึ่งรอบ ชายาเฟิงอันเดินเข้ามาพอดี มองนางอยู่ครู่ใหญ่ ชมเปาะว่า “สวยงามจริงๆ”

ทุกคนต่างย่อตัวคำนับ ชายาเฟิงอัน

ในมือของชายาเฟิงอันถือกล่องผ้าเอาไว้ใบหนึ่ง ยื่นให้กับนาง “งานแต่งงานของพวกเจ้า ข้าก็ไม่มีของขวัญอะไรจะให้กับพวกเจ้า ต่างหูนี้ หวังว่าเจ้าจะชอบ”

หยวนชิงหลิงรีบกล่าวขอบคุณทันที รับกล่องผ้ามาเปิดออกดู ตอนนี้ในกล่องผ้านั้นมีต่างหูคู่หนึ่งวางอยู่ ทุกคนต่างก็ขยับตัวเข้ามามุงดู ตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง นี่ นี่ช่างสวยงามเกินไปแล้ว

นี่เป็นต่างหูเพชรสีชมพูทรงหยดน้ำคู่หนึ่ง เพชรรูปหยดน้ำเม็ดใหญ่มาก พบเห็นได้ยากมากเช่นกัน ตัวเรือนสีเงินที่ล้อมรอบยังประดับไปด้วยเศษเพชร เศษเพชรถูกเจียระไนเป็นรูปดอกท้อ และเพชรสีชมพูเม็ดนี้ เดิมทีเป็นรูปหยดน้ำ แต่เป็นเพราะว่าถูกรายล้อมไปด้วยเศษเพชรที่เป็นรูปทรงดอกท้อ กลับดูคล้ายดอกท้อมาก มีลำแสงตกต้องลงมา เพชรเม็ดหลักเกิดประกายแสงระยิบระยับ เศษเพชรที่ล้อมอยู่ข้างๆก็เปล่งประกายเช่นเดียวกัน นี่เดิมทีเป็นต่างหูที่ไร้การเคลื่อนไหว แต่กลับทำให้คนที่มองรู้สึกถึงการมีชีวิตชีวาขึ้นมา ราวกับว่ามันกำลังหมุนวนอยู่ตลอดเวลา หมุนวนจนเกิดเป็นดอกท้อมากกว่าหนึ่งดอกออกมาให้เห็น

และที่สำคัญที่สุดคือต่างหูเพชรสีชมพูทรงหยดน้ำคู่นี้เข้ากันได้ดีกับการแต่งหน้าของหยวนชิงหลิงในวันนี้มาก ถ้าหากได้สวมใส่ คงจะเป็นการเพิ่มสีสันขึ้นมาไม่น้อย

แต่หลังจากที่หยวนชิงหลิงมองดูแวบหนึ่งแล้ว ก็รีบส่งคืนให้กับชายาเฟิงอัน “ข้ารับไว้ไม่ได้ นี่มันล้ำค่าเกินไป”

ชายาเฟิงอันหยิบต่างหูขึ้นมา โยนกล่องผ้าทิ้งไป พูดเสียงดุว่า “นั่งลง ข้าจะช่วยใส่ให้”

“นี่มัน ไม่ได้ มันล้ำค่าเกินไป พระชายา ท่านเองก็ ……”เดิมทีนางอยากจะพูดว่าพระชายาเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ยังต้องอาศัยในการทำอย่างนั้นอย่างนี้ในการใช้ชีวิต เพชรสีชมพูนี้มีราคาค่างวดสูงไม่ธรรมดา ถ้าหากเป็นยุคปัจจุบัน หากต้องการซื้อเพชรน้ำงาม และมีความบริสุทธิ์สูงเช่นนี้ เป็นเพชรสีชมพูที่ไร้ตำหนิ เกรงว่าคงต้องใช้เงินหลักสิบล้านจนกระทั่งถึงหลักร้อยล้านแล้วกระมัง นางไม่ค่อยสันทัดเรื่องอัญมณีนัก แต่ก็เคยได้ยินมาบ้าง

ชายาเฟิงอันกดไหล่ของนางเอาไว้ ให้นางนั่งลง จากนั้นก็สวมใส่ต่างหูให้ด้วยมือตนเอง

ทุกคนต่างตะลึงนิ่งอึ้ง กลั้นลมหายใจเอาไว้ แม้แต่หรงเยว่ผู้มั่งคั่งที่เคยพบเห็นอัญมณีต่างๆจนคุ้นเคย ก็ยังต้องเอามือปิดปากเผยให้เห็นสีหน้าตื่นตะลึง

ต่างหูเพชรสีชมพูรูปดอกท้อทรงหยดน้ำราวกับเกิดขึ้นเองจากติ่งหูของนาง ราวกับเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เข้าคู่กันได้ดีกับการแต่งหน้าราวกับฟ้าประทานอย่างไร้ที่ติ หยวนชิงหลิงราวกับเป็นดอกท้อดอกหนึ่งที่ผุดพ้นขึ้นมาจากกลุ่มหมอกเมฆที่ห้อมล้อมอยู่รอบภูเขา งดงามจนทำให้ตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง ไม่พูดไม่ได้เลยว่า เพชรสีชมพูสร้างคุณงามความดีได้มากทีเดียว

หยวนชิงหลิงมองตัวเองในกระจกอย่างนิ่งอึ้ง ค่อยๆสะบัดศีรษะเบาๆ ต่างหูแตะถูกคางของนาง มีความรู้สึกเย็นเยียบ สาดแสงเปล่งประกาย ราวกับมองเห็นดอกท้อนับหมื่นดอกกำลังเบ่งบานอยู่ ค่อยๆหายไป แล้วก็เบ่งบาน ค่อยๆหายไป แล้วก็เบ่งบานอีกครั้ง

หลังจากที่หรงเยว่หายจากอาการตื่นตะลึง ก็รีบถามว่า “พระชายา ต่างหูคู่นี้ของท่านซื้อมาจากที่ใด กี่ตำลึง ท่าน ที่แท้ก็ร่ำรวยมากเลยหรือนี่ ”

พระชายาเฟิงอันพูดเสียงเรียบๆว่า “ข้าอยู่ที่นี่นั้นยากจน แต่ในบางสถานที่ เงินทองไม่นับว่ามีค่าอะไร อยากจะซื้ออัญมณี นั่นไม่ใช่เรื่องที่ทำกันได้ง่ายๆหรอกหรือ ตอนที่ข้าซื้อต่างหูคู่นี้รู้สึกว่าไม่เลว ซื้อกลับมาแล้วก็ไม่ชอบ จึงได้มอบให้กับฮองเฮา ฮองเฮาไม่รังเกียจก็พอ ”

หยวนชิงหลิงแทบจะร้องไห้แล้ว “ข้าจะรังเกียจได้อย่างไร ข้าชื่นชอบของขวัญชิ้นนี้ที่สุด สวรรค์ นี่ช่างงดงามจริงๆ พระชายา ท่านคงจะเอ็นดูข้าจนทำให้ข้าเหลิงแน่ๆ”

สายตาของชายาเฟิงอันมีแววอ่อนโยนอย่างที่พบเห็นได้น้อยมาก “ชื่นชอบก็ดี เอ็นดูจนเหลิงแล้วอย่างไร รอวันหน้ามีโอกาสแล้ว ข้าสามารถซื้อให้เจ้าได้เสมอ”

โอกาสนี้ของนาง ก็คือกลับไป หยู่เหวินเห้าขึ้นครองราชย์ ภารกิจครั้งนี้ของพวกเขาน่าจะถือว่าสำเร็จลุล่วงแล้ว ลงทุนกับของในยุคปัจจุบันหน่อย ไม่นับว่าเป็นอะไร

หลุดพ้นแล้ว

เพราะฉะนั้น งานแต่งงานครั้งนี้คนที่ดีใจที่สุดเป็นสองสามีภรรยาหยู่เหวินเห้ากับหยวนชิงหลิงหรือ

ไม่ ไม่ใช่