บทที่ 1508 เป็นไปไม่ได้ที่จะให้อภัยได้อย่างง่ายดาย

ดวงตาท่านชายสี่ ค่อยๆกลายเป็นสีแดง เกลียวคลื่นเลือดนั้น ค่อยๆแผ่ออกไป

เขาส่ายหัวเบาๆ พร้อมพูดขึ้นว่า “ต่อให้ข้าลงโทษด้วยวิธีฆ่าหั่นศพเขาเป็นหมื่นชิ้น แต่ยังไงเขาก็มีชีวิตมาแล้วสามสิบหกปี ไม่ยุติธรรม”

พระชายาก็รู้สึกไม่ยุติธรรม หากตอนนี้ไปฆ่าเขาเพื่อแก้แค้น แต่ความแค้นของเหลิ่งเฟิ่งชิงกับตระกูลเทียนซ่วน ถือว่าได้ชดใช้แล้วหรือ?

แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย เหลิ่งเฟิ่งชิงเป็นประมุขของตระกูลเทียนซ่วน สืบทอดพลังพิเศษของตระกูลเทียนซ่วน ถึงแม้นางจะใช้แรงสุดท้ายทั้งหมดที่มี เพื่อคลอดเหลิ่งซี่ เอาความแค้นเคืองฝังเข้าไปในจิตใต้สำนึกของเหลิ่งซี่ แล้วนางก็พอแค่นี้หรือ?

“เจ้าใจเย็นๆ ตามหาศพของแม่เจ้ากลับมาก่อน ข้าจะลองคุยกับฮองเฮา บางที ก่อนที่แม่ของเจ้าตาย อาจจะทิ้งอะไรไว้”

ท่านชายสี่ไม่พูดอะไร แค่รู้สึกถึงเลือดพลุ่งพล่านในหัวใจ ระงับยังไงก็ไม่ได้

พระชายาตบไหล่ของเขา ให้เขานั่งสมาธิสงบจิตใจ จากนั้นก็ออกไปหาหยวนชิงหลิงกับหยู่เหวินเห้า

ทั้งสามคนคุยกันอยู่ในห้องด้านข้าง พระชายามีความคิดอย่างเกินคาด พร้อมทั้งถามความเห็นของหยวนชิงหลิง

หยวนชิงหลิงฟังแล้ว ก็พูดขึ้นอย่างค่อนข้างตกใจว่า “กลับไปยังเมื่อสามสิบหกปีก่อนผ่านทะเลสาบจิ้ง? แต่พระชายาน่าจะรู้ว่า หากเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ที่ผ่านมา จะทำให้เกิดทฤษฎีผีเสื้อขยับปีก ส่งผลกระทบกว้างไกล โดยเฉพาะ เขาเป็นถึงเจ้าเมืองของเมืองเฟิงตู หากฆ่าเขาตายเมื่อสามสิบหกปีก่อน จะทำให้เรื่องราวชะตากรรมชีวิตของผู้อื่นมากมายเปลี่ยนแปลงไปด้วย อีกอย่าง หากสามารถกลับไปเมื่อสามสิบหกปีก่อนได้ ท่านชายสี่ต้องหวังที่จะช่วยชีวิตเหลิ่งเฟิ่งชิงกับตระกูลเทียนซ่วนไว้ แต่ท่านก็รู้ เรื่องบางอย่าง ไม่สามารถที่จะย้อนกลับมาได้จริงๆ”

“เจ้าพูดถูก แต่ตระกูลเทียนซ่วนมีความสามารถในการเปลี่ยนชะตาฟ้าลิขิต จะต้องมีวิธีแก้แค้นได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ ข้าเชื่อว่าเหลิ่งเฟิ่งชิงจะต้องมีวิธี”

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นว่า “แต่สิ่งที่ข้าล่วงรู้คือ หลังจากที่นางคลอดลูกบนยอดเขาหมาป่าหิมะแล้วก็ตายแล้ว”

“เจ้ามั่นใจว่าหลังจากที่นางคลอดเหลิ่งซี่แล้ว ก็ตายเลยหรือ?”

หยวนชิงหลิงพยายามหวนคิด ภาพตอนที่คลอดลูกบนยอดเขาหมาป่าหิมะนั้นลึกซึ้งมาก นางจำได้ทุกรายละเอียด และภาพสุดท้ายในความทรงจำ หมาป่าหิมะมาตามกลิ่นคาวเลือด ท่านชายสี่ส่งเสียงร้องไห้ขึ้นมา

ส่วนเหลิ่งเฟิ่งชิงตายแล้วจริงหรือไม่ นางไม่รู้ แต่ไม่มีความจำหลังจากนั้น นั่นก็หมายความว่า ความทรงจำที่เหลิ่งเฟิ่งชิงฝังไว้ในจิตใต้สำนึกของท่านชายสี่มีเพียงเท่านี้ งั้นก็น่าจะตายแล้ว

แต่นี่ก็เป็นเพียงสิ่งที่นางคาดเดา

“พระชายา ท่านรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลเทียนซ่วนมากน้อยแค่ไหน? หรือเกี่ยวกับพลังของพวกเขาได้มาจากไหน? มีพลังมากขนาดไหน?” หยวนชิงหลิงถามขึ้น

“ตระกูลเทียนซ่วนอยู่ที่เมืองเฟิงตู เป็นตระกูลที่ลึกลับมาตลอด ต่อมาก็ถูกฆ่าล้างตระกูล ดังนั้นข้าจึงรู้น้อยมาก....” พระชายาครุ่นคิดดู แล้วก็คิดขึ้นมาได้ในทันใด พร้อมพูดขึ้นว่า “ไม่ใช่ บางทีอาจจะมีคนคนหนึ่งรู้”

หยู่เหวินเห้าถามขึ้นว่า “ใครรู้?”

พระชายาลุกขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “องครักษ์เงาดำ ตอนที่เขายังเป็นหนุ่ม มักชอบไปเที่ยวเล่นกับพวกร่างทรง ค่อนข้างเข้าใจพวกอำนาจมืด ต่อให้เขาไม่รู้ เขาก็ต้องมีวิธีสืบรู้ได้ ข้าจะกลับจวนอ๋องซู่ตอนนี้เลย พวกเจ้ากลับวังไปก่อน รอฟังข่าวจากข้า”

หยู่เหวินเห้าพูดขึ้นว่า “ทางด้านท่านชายสี่ ต้องหาใครมาอยู่เป็นเพื่อนไหม?”

“ไม่ว่าใครจะมาอยู่เป็นเพื่อน ก็สู้หมาป่าหิมะอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้ พวกเจ้ากลับไปเถอะ ให้เขาค่อยๆสงบจิตใจเอง” พระชายาพูดขึ้น

หยู่เหวินเห้าเองก็มีงานราชการรัดตัว อยู่นานไม่ได้ และท่านชายสี่ก็ค่อนข้างไว้ใจหมาป่าหิมะอย่างมาก มีหมาป่าหิมะอยู่เป็นเพื่อน เขาน่าจะไม่เป็นไร

พระชายากลับไปอย่างรีบร้อน พวกเขาไปดูท่านชายสี่แวบหนึ่ง เขากำลังหลับตาทำสมาธิ หมาป่าหิมะอยู่เป็นเพื่อนข้างกาย ดูแล้วก็น่าจะไม่เป็นไร ดังนั้น ทั้งสองก็กลับวังไปอย่างไม่ได้ทักทาย

รู้เรื่องชาติกำเนิดของท่านชายสี่แล้ว ภายในใจเหมือนมีก้อนหินก้อนใหญ่ทับอยู่