บทที่ 159 ไปเดินซื้อของ

บทที่ 159 ไปเดินซื้อของ

หยู่เหวินเห้าไม่ได้สังเกตเห็นนางใจลอย เพียงแค่พลิกตัวทับขึ้นไป พร้อมพูดขึ้นว่า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าสามารถควบคุมได้ นี่เป็นโชคชะตาระหว่างเรากับลูก”

ม่านถูกดึงลง สะบัดชายแขนเสื้อแล้วเทียนไขก็ดับ

“วันนี้พักผ่อนได้ไหม?”ได้ยินเพียงเสียงขอร้องของหยวนชิงหลิง

“อีกสองปีค่อยพัก”หยู่เหวินเห้าทาบริมฝีปากลงไป ไม่ปล่อยโอกาสให้นางได้เปิดปากพูด

กลิ่นกรุ่นคลุ้งไปทั่วห้อง

เช้าวันรุ่งขึ้น อ๋องซุนสองสามีภรรยามาเป็นแขกที่จวนอ๋อง

หยู่เหวินเห้าทำงานราชการเสร็จก็กลับมาแล้ว กำลังคุยอยู่กับอ๋องซุนที่เรือนด้านข้าง ส่วนหยวนชิงหลิงกับพระชายาอ๋องซุนเดินเล่นอยู่ในสวน

พระชายาอ๋องซุนมีท่าทีหนักอกหนักใจ

“พี่สะใภ้รองเป็นอะไรหรือ?”หยวนชิงหลิงถามขึ้น พร้อมยื่นมือตีหลังหนึ่งที อย่างรู้สึกปวดเมื่อย

“ไม่เป็นไร” พระชายาอ๋องซุนพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองดูนางและพูดขึ้นว่า “เอวของเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม? เห็นทุบนวดอยู่บ่อยครั้งทำไม?”

“ไม่เป็นไร”หยวนชิงหลิงชักมือกลับ ตอบนางกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนกัน

พระชายาอ๋องซุนหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “เอาเถอะ แบบนี้ใครไม่เคยผ่านมาบ้าง”

หยวนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างโศกเศร้าว่า “พี่สะใภ้รองคิดมากไปแล้ว ข้าแค่เหนื่อย”

“เข้าใจ”พระชายาอ๋องซุนพูด พร้อมชี้ไปที่เก้าอี้หินตรงหน้า และพูดว่า “นั่งสักครู่เถอะ ไม่อยากเดินแล้ว เดินไม่ไหวแล้ว”หยวนชิงหลิงเดินไปเป็นเพื่อน นาง

หลังจากนั่งลงแล้ว พระชายาอ๋องซุนก็ถามหยวนชิงหลิงว่า “ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ เจ้าไม่ให้เจ้าห้าสู่ขอฉู่หมิงหยาง”

ไม่เป็นธรรมเลยจริงๆ

“ใช่ ข้าไม่ให้เขาสู่ขอ”

พระชายาอ๋องซุนอึ้ง มองดูนางพร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร?”

หยวนชิงหลิงคิดถึงก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าพระชายาอ๋องซุน จัดการช่วยตามสนมให้กับอ๋องซุน จึงพูดขึ้นว่า “ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ใครจะอยากแบ่งสามีให้กับผู้หญิงคนอื่น?”

“ล้วนเป็นแบบนี้กันอยู่แล้ว”พระชายาอ๋องซุนพูดพึมพำ

“แต่ข้าไม่ยินยอม”

พระชายาอ๋องซุนมองดูนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่ยินยอมแล้วมีประโยชน์อะไร? เจ้าไม่ยินยอม ก็จะมีคนช่วยหาให้กับเขา ตนเองหาให้ด้วยตนเองไม่ดีกว่าหรือ”

หยวนชิงหลิงมองดูนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “ดังนั้น เจ้าจะตามสนมให้กับท่านพี่รองหรือ?”

พระชายาอ๋องซุนพยักหัวยอมรับ พร้อมพูดขึ้นว่า “กำลังมองหาดูอยู่”

นางถอนหายใจขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าอภิเษกเข้าจวนอ๋องซุนมาตั้งนานหลายปีขนาดนี้ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีลูกชาย หากเป็นคนอื่น คงมีสนมให้กอดซ้ายโอบขวาสามสี่คนแล้ว”

หยวนชิงหลิงจำได้ว่าพระชายาอ๋องซุนมีเพียงลูกสาว

“ท่านพี่รองต้องการหรือ?”หยวนชิงหลิงถามขึ้น

พระชายาอ๋องซุนส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “เปล่า”

นางมองดูหยวนชิงหลิง พร้อมพูดขึ้นว่า “ได้ยินมาว่า ตอนนี้ฮ่องเต้ดูว่าท่านอ๋องคนไหนมีลูกชายก่อนก็จะแต่งตั้งให้เป็นองค์ชายรัชทายาท ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรแน่ มีท่านอ๋องมากมายขนาดนี้ แต่ก็ไม่มีใครมีลูกชายสักคน”

หยวนชิงหลิงคิดถึงคำพูดของฮ่องเต้ สิ่งที่พระชายาอ๋องซุนพูด น่าจะมีความเป็นไปได้ตามที่ฮ่องเต้คิดจริงๆ

เพียงแต่ไม่แต่งตั้งคนโต ไม่แต่งตั้งคนที่สืบสายเลือดโดยตรง ไม่แต่งตั้งบุตรที่เกิดจากสนม แต่จะดูเพียงว่าสามารถคลอดลูกชายได้หรือไม่?

ฮ่องเต้คงไม่คิดว่าพวกท่านอ๋องต่างก็ไม่สามารถมีลูกชายได้มั้ง

งั้นฮ่องเต้ พูดกับนางพวกนั้น หมายความว่าอย่างไร?

ความคิดอ่านของผู้ชายยากที่จะคาดเดานัก

นางพูดกับพระชายาอ๋องซุนว่า “หากไม่มีใครบังคับให้เจ้าตามสนมให้กับอ๋องซุน เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องทำให้เขาไม่สบายใจ ผู้ชายเป็นของตนเอง เมื่อมีพระชายารองแล้ว เจ้าคิดว่าเป็นการให้ไปแค่ครึ่งเดียวแค่นั้นหรือ? ไม่ใช่หรอก เป็นการให้ไปทั้งหมดไม่เหลืออะไรแล้ว หากไม่ใช่เพียงของเราคนเดียว ไม่เอา”

พระชายาอ๋องซุนจ้องมองดูนางเนิ่นนาน ค่อยพูดอย่างเชื่องช้าว่า “พูดตามความจริง เมื่อก่อนข้าไม่ชอบเจ้าเลย”

“ข้าก็ไม่ชอบตัวข้าที่เป็นคนก่อน”หยวนชิงหลิงพูดขึ้นอย่างจริงใจ