บทที่ 1608 พาเจ้าห้ากลับไป

จุดนี้หยางหรูไห่ก็ไม่เคยบอกนางมาก่อน สมาชิกในทีมของผู้เชี่ยวชาญคนนั้นก็ไม่เคยพูดถึง ข้อมูลที่ดูจากคอมพิวเตอร์เมื่อก่อนหน้านั้นก็เหมือนกับข้อมูลสมุดในมือนี้ แต่สมุดเล่มนี้มีมองเห็นร่องรอยการฉีก

ดูท่า...เอาไว้เจ้าห้าหายป่วยแล้ว นางคงต้องกลับไปสักครั้ง

ดีที่ยังไม่ได้ฉีดยามากกว่าเดิมอีกครั้ง

นางเก็บข้าวของ เอ่ย “สวีอี เจ้ากลับไปพักเถอะ ข้าทำงานที่เหลือนี่เสร็จก็จะกลับตำหนักแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาทรงพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ!” สวีอีช่วยนางเอาหนูขาวไปฝัง ในความคิดของเขา ไม่อาจเข้าใจว่าทำไมหนูขาวกับมนุษย์ต่างกันมากขนาดนี้แต่กลับนำมาทดลองยาได้

หมอที่นี่ต่างใช้มนุษย์มาทดลองยา

“อย่าเอาไป ข้าจะผ่าอีก!” หยวนชิงหลิงรีบห้ามเขา

“ผ่า? ยังต้องผ่าอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?” สวีอีหิ้วหนูขาว อีหลักอีเหลื่อ ตายแล้วก็ปล่อยไปเถอะ ยังต้องผ่าอีก

ชีวิตหนูขาวก็ไม่ค่อยดีแฮะ

“ถูกต้อง ต้องผ่า” นางคิดจะหยิบมีดผ่าตัดออกมาจากกล่องยาตามความเคยชิน แต่กลับนึกขึ้นได้ว่ากล่องยาอยู่ที่ตำหนักเสี้ยวเยว่ ดังนั้นจึงเอ่ยกับสวีอี “เจ้าไปตำหนักเสี้ยวเยว่เอากล่องยามาให้ข้าหน่อย แต่เจ้าห้ามยุ่งของในนั้นนะ เข้าใจหรือไม่?”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้!” ว่าแล้วสวีอีก็วิ่งกลับไปเอากล่องยาที่ตำหนักเสี้ยวเยว่

เมื่อหลับถึงตำหนักเสี้ยวเยว่ หยู่เหวินเห้าก็หลับแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะเป็นไข้ ฝันร้ายอีกแน่ะ หลับแล้วยังเอาแต่ขมวดคิ้วเข้ม ท่าทางดูไม่ค่อยสบาย มู่หรูกงกงยังเฝ้าอยู่ข้างใน มองอย่างเป็นห่วง บางครั้งก็ใช้ผ้าขนหนูร้อนเช็ดหน้าผากให้เขา

เขาเข้าไปเอากล่องยาอย่างเบาไม้เบามือ รีบเอากลับไปมอบให้หยวนชิงหลิง

ครั้นหยวนชิงหลิงเปิดกล่องยาออกมา ก็เห็นหลอดยาที่สวีอีวางไว้ข้างใน เมื่อนั้นก็ผงะ “ทำไมมีสองเข็มล่ะ? ข้าจำได้ว่ามีเข็มเดียวนี่ เจ้าฉีดให้เขาไปกี่เข็ม?”

“สองเข็มพ่ะย่ะค่ะ!”สวีอีรีบตอบ แล้วทำท่าชี้ๆ ตำแหน่งที่วางเข็มฉีดยาในกล่อง “มีอีกเข็มหนึ่งวางอยู่ตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทตรัสว่าฉีดอีกเข็มจะได้หายไวๆ”

ครั้นหยวนชิงหลิงได้ฟังแล้ว สมองก็แทบจะเป็นลมจับ เปลี่ยนสีหน้าพลัน “สวรรค์! เจ้าฉีดยาเข็มนี้ให้เขาได้อย่างไร?! สวรรค์ สวรรค์ ฮือ...”

นางหิ้วกล่องยาแล้วก็วิ่งพรวดออกไป ทำจนสวีอีตะลึงงัน รีบตามนาง แล้วเอ่ยถาม “มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?! เข็มนั้นทำไมหรือพ่ะย่ะค่ะ? เป็นยาพิษหรือ?!”

หัวใจหยวนชิงหลิงแทบจะหลุดออกมาแล้ว ไหนเลยยังจะสนใจเขา?

รีบๆ ร้อนๆ วิ่งกลับตำหนักตำหนักเสี้ยวเยว่ มู่หรูกงกงชู่ทีหนึ่ง กดเสียงลงต่ำ “ฝ่าบาทบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาเบาเสียงด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ลมหายใจหยวนชิงหลิงแทบหยุดชะงัก วางกล่องยาลง แล้วเดินเร็วไปอังหน้าผากเขา ไข้สูง ไข้ยังสูงอยู่

นางตบแก้มของหยู่เหวินเห้าเบาๆ เรียกด้วยความร้อนรน “เจ้าห้า เจ้าห้า ตื่นเร็ว!”

มู่หรูกงกงกำลังจะห้ามนาง สวีอีก็ตามมากดมือเขา “ฉีดยาเกินไป เข็มนั้นเป็นยาพิษ”

มู่หรูกงกงเบิ่งตาโต แทบจะเป็นลมจับ “ท่าน...นี่ท่าน...ใต้เท้าสวี เหตุใดท่านจึง...”

หยู่เหวินเห้าลืมตาขึ้นแล้ว อ่อนเพลียงัวเงียถาม “เจ้าหยวน กลับมาแล้วหรือ? หนูเป็นอย่างไรบ้าง?”

“หนู...ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรทั้งนั้น เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?” หยวนชิงหลิงอังหน้าผากเขา แววตาลนลานหนัก ยานั้นยังเป็นการทดลองขั้นแรก แถมหนูขาวก็ตายด้วย

“ยังเวียนหัวอยู่บ้าง ไข้ข้าไม่ลดหรือ?” หยู่เหวินเห้าหลับตาลง ท่าทางเหนื่อยมาก