บทที่ 1677 ความคิดของพวกเด็ก

แม้ว่าพวกเขากับคนห้องหนึ่งจะไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน แต่ว่าในโรงเรียนตู้เหวินจื้อมีชื่อเรื่องขี้ขลาด แมลงสาบตัวหนึ่งก็สามารถตกใจจนเขากระโดดขึ้นมาได้ครึ่งวัน

คนที่ขี้ขลาดขนาดนี้กล้ากระโดดตึก? ตีให้ตายก็ไม่เชื่อ

“ไม่ใช่สิ ฉันรู้สึกว่าอาจจะเกิดเรื่อง ฉันไปบอกผู้คุมหอพักด้วยดีกว่า” หลี่เจี้ยนฮุยนึกถึงสีหน้าท่าทางของตู้เหวินจื้อ เหมือนกับเป็นความสงบนิ่งหลังจากที่คลุ้มคลั่งมาแล้วเช่นนั้น น่ากลัวเล็กน้อย

“ตึกชั้นบนสุดล็อกไว้แล้ว แม้ว่าเขาต้องการจะกระโดดตึกก็ขึ้นไปไม่ได้หรอก” หลี่จื่อเยว่หยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ “ไม่สนใจนาย อยากจะไปก็ไปเถอะ”

หลี่เจี้ยนฮุยเห็นทุกคนล้วนมีท่าทางไม่เชื่อถือ ร้อนใจเล็กน้อยแล้ว

หยู่เหวินหวงวางหนังสือลง ลุกขึ้นยืน “นายไปบอกผู้คุมหอพัก ฉันจะขึ้นไปดู”

หลี่เจี้ยนฮุยกรอกตาขาวใส่เขาแวบหนึ่ง เหนือความคาดหมายเล็กน้อย

ตั้งแต่ครั้งนั้นมา พวกเขาก็ไม่ได้คุยกันอีกสักประโยคเดียว

“รีบไปสิ!” หยู่เหวินหวงพูดจบ เขาก็ผลักเหยี่ยโซ่ว ที่อยู่หน้าประตูออกไป

ทุกคนเห็นว่าหยู่เหวินหวงเริ่มเป็นห่วงเพื่อนนักเรียนอย่างคิดไม่ถึง นั้นกลับเป็นสิ่งที่เห็นได้ยาก ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจใครมาก่อน

ดังนั้น ทุกคนจึงวางสิ่งของลงทั้งหมด ตามเขาขึ้นไปดู

หลี่เจี้ยนฮุยดึงหลี่จื่อเยว่ไว้ “นายไปบอกผู้คุมหอพัก ฉันจะตามขึ้นไปดู”

หอพักด้านข้างเห็นพวกเขาเดินไปทางด้านนอกด้วยความรีบร้อน คิดว่าต้องการจะไปต่อยตีกัน เด็กผู้ชายในเวลานี้เลือดลมจิตใจเพียงพอ ชอบดูความคึกคัก จึงรีบตามขึ้นไปทันที

ตลอดทางที่วิ่งเข้าไป นักเรียนทั้งชั้นของหอพักก็วิ่งตามไปที่ชั้นบนสุดของตึกแล้ว

หยู่เหวินหวงเห็นว่าที่กั้นประตูชั้นบนสุดของตึกถูกทำลาย จิตใจก็ตึกตักเสียงหนึ่ง รีบวิ่งเข้าไปในพริบตา

บนดาดฟ้าดำมืดทั้งผืน เห็นเพียงแค่เงาคนเลือนรางเงาหนึ่งนั่งอยู่บนแท่นหินที่ราวเหล็กกั้นเท่านั้น ขาสองข้างห้อยลงไป เสียงร้องไห้ฮือๆๆๆพร้อมกับเสียงลมดังมา