บทที่ 1684 กลับบ้าน

ผู้ชายในหอพักต่างพัฒนาขึ้นค่อนข้างเยอะ วิชาคณิตศาสตร์ของหลี่เจี้ยนฮุยสูงถึงเจ็ดสิบหกคะแนน เป็นคะแนนที่ไม่เคยทำได้ตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย

ถึงแม้คะแนนยังคงแย่ แต่ก็เพิ่งผ่านไปเดือนเดียว

เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องต่างก็รู้ว่าหยู่เหวินหวงช่วยติว จึงต่างพากันมาหาหยู่เหวินหวง ถามว่าสามารถติวให้พวกเขาด้วยได้ไหม

ติวให้ทั้งห้องนั้นเป็นไปไม่ได้แน่ หยู่เหวินหวงจึงพูดได้เพียงว่าหากไม่เข้าใจตรงไหน มาถามเขาได้ เขาจะพยายามอธิบายให้ฟัง

หลังจากผู้อำนวยการรู้เรื่องนี้ ก็เป็นกังวลอย่างมาก ถึงแม้การสอบสองครั้งนี้หยู่เหวินหวงล้วนได้คะแนนเต็ม แต่หากเอาเวลาทั้งหมดไปติวให้กับคนอื่น อาจทำให้คะแนนของเขาลดน้อยลง

ดังนั้น เขาจึงนัดประชุมครูประจำวิชาต่างๆเป็นการส่วนตัว ให้ทุกคนแบ่งเวลาส่วนตัวช่วยติวให้นักเรียนพัฒนาขึ้น และกำหนดแผนฉบับหนึ่งให้กับครูประจำชั้นทุกห้อง ครึ่งชั่วโมงตอนพักเที่ยงกับตอนค่ำ นักเรียนที่ยินยอมอยู่ในห้องเรียน จะมีครูประจำแต่ละวิชาพลัดเวรกันสอน

ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งโรงเรียนมาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยมีการใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ รวมทั้งหมดหกห้อง นักเรียนเยอะขนาดนี้ ต่อให้พลัดเวรกัน ก็ต้องเหนื่อยอย่างมาก

อีกอย่างก็ไม่สามารถจ้างบุคคลภายนอกมาติวสอนในโรงเรียน นี่ถือเป็นการผิดกฎ

แต่ครูทุกคนก็อยากลองดู บางทีปีนี้จะไม่ตกเป็นอันดับหนึ่งนับจากท้ายล่ะ? ต่อให้เป็นอันดับสองนับจากท้ายก็ได้ คาดหวังไม่มาก

อยู่ปลายท้ายมานานหลายปี เดินออกไปบอกว่าตนเองเป็นครูโรงเรียนมัธยมเซิ่งเย่ ก็รู้สึกอับอาย

ดังนั้น ทางด้านคุณครูต่างตกลงทันที กำหนดตารางสอน แล้วแจ้งให้นักเรียนทราบ

แต่ละห้องต่างเน้นย้ำให้ยินยอม ต้องเป็นการยินยอม หากอยากกลับไปนอน อยากไปทำกิจกรรม ก็สามารถทำได้

ถึงแม้จะกำหนดมีแผนเช่นนี้ แต่ผู้อำนวยการก็เป็นกังวล เพราะการเรียนอย่างกดดันเข้มข้นขนาดนี้ สำหรับเด็กไม่ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี

นักเรียนมัธยมปีที่หก เดิมก็เป็นเส้นที่ตึงเส้นหนึ่ง

ไม่นาน สิ่งที่ผู้อำนวยการเป็นกังวลนั้นกลายเป็นสิ่งที่คิดมากไป เพราะนอกจากห้องหกแล้ว นักเรียนห้องอื่นๆต่างก็ยอมใช้ช่วงเวลานี้เพื่อเรียน ส่วนนักเรียนห้องหก เดิมก็ไม่มีเส้นตึงนั้นอยู่แล้ว