บทที่ 1755 ข้าเป็นพ่อสื่อให้เจ้าได้นะ

“คิดถึง คิดถึงบ้าน แต่ก็อยากเล่นอยู่ที่นี่เช่นกัน” ครั้นเขาพูดถึงที่นี่ ก็ดีใจโบกไม้โบกมือทันที “ที่นี่สนุกมาก น้องเก้าพาข้าออกไปข้างนอก มีภูเขาสันเขาใหญ่ๆ มีดอกไม้ ต้นไม้ ปลากับคนเยอะๆ อะไรก็เยอะแยะไปหมด”

หยู่เหวินเห้าหัวเราะ ในใจรู้สึกเศร้าเล็กน้อย เมื่อก่อนมักขังให้เขาอยู่แต่ในวังจริง น้อยนักที่จะพาเขาออกไปเที่ยว แล้วยังไม่วางใจให้คนอื่นพาเขาไปอีก

“เช่นนั้นหากอยู่ที่นี่มีความสุข ก็อยู่นานอีกระยะหนึ่ง” หยู่เหวินเห้าอมยิ้มเอ่ย

“อือ อยู่ที่นี่มีความสุข แต่ก็คิดถึงพวกท่านอยู่บ้าง โชคดีที่พวกท่านมาแล้ว” เจ้าแปดคล้องแขนเขาด้วยความดีใจ “ไป เราเข้าไปกันเถอะ น้องเก้าบอกว่าพวกท่านจะมาพรุ่งนี้ ในจวนก็เลยเตรียมของอร่อยเยอะแยะเลย”

เขาหันกลับมากวักหยวนชิงหลิง “พี่สะใภ้ ท่านก็รีบตามมาสิ มีของอร่อยด้วยนะ”

หรงเยว่หัวเราะด่า “เจ้ามันคนไม่มีหัวใจ สนใจแต่พี่สะใภ้ห้าเจ้าหรือ? ไม่ต้องสนใจว่าพี่สะใภ้หกเจ้าจะหิวหรือไม่แล้วใช่ไหม?”

เจ้าแปดราวกับเพิ่งเห็นหรงเยว่ เบิ่งตาโต “พี่สะใภ้หกก็มาด้วยหรือ? พี่หกก็มาด้วย? โอ้ว! ดีจริงๆ เลย!”

“จะน้อยใจอะไร?” หยวนชิงหลิงตีบ่าของหรงเยว่ทีหนึ่ง ยิ้มหน้าบานเป็นดอกไม้ “เขาก็แค่ชอบข้ามากกว่าเจ้าเท่านั้น”

“เฮ้อ เสียใจ!” หรงเยว่จงใจเอ่ยเช่นนี้

เจ้าแปดตื่นตระหนกขึ้นมาจริงๆ เพราะเขาก็ชอบพี่สะใภ้หกเช่นกัน นางมักให้ภาพวาดกับแบบคัดอักษรกับเขา

เขาอึกๆ อักๆ เอ่ย “ชะ...เช่นนั้นก็กินด้วยกัน มีตั้งเยอะ”

“ล้อเล่นกับเจ้าหรอกน่า ข้าไม่น้อยใจหรอก” หรงเยว่เอ่ยอย่างดีใจ

เมื่อนั้นเจ้าแปดจึงโล่งอก ทุกคนหัวเราะเข้าไปข้างใน

หยวนชิงหลิงเอ่ยกับหมันเอ๋อ “เขาอยู่ที่นี่มีความสุขมาก ร่าเริงกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว แล้วยังพูดเก่ง เป็นความดีความงามของเจ้าเก้าเชียว”

หมันเอ๋อหัวเราะเอ่ย “นั่นนะสิ พวกเขาพี่น้องว่างก็ออกไปเที่ยว บอกว่าต้องดูโลกภายนอกให้มาก”

หยวนชิงหลิงคิดแล้วก็ตัดสินใจเอ่ย “เช่นนั้นก็ให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ เอาไว้น้องเก้ากลับมารับรายงานที่เมืองหลวงแล้วค่อยพาเขากลับมา ถ้ากลับมาแล้วเขายังอยากกลับหนานเจียง ก็ค่อยพาเขากลับมาเถอะ”

แม้จะอาลัยอาวรณ์ แต่เจ้าแปดอยู่ที่นี่มีความสุขมาก มีความสุขถึงจะสำคัญที่สุด