บทที่ 1772 เราเรียกมันว่ารักแรกแย้ม

คำพูดเหล่านี้ของกุลธิดาทำเอาหยวนชิงหลิงตกใจจริงๆ

ดูท่านังหนูนี่ต้องมีเรื่องสับสนแน่ นางจึงแกล้งเอ่ยอย่างโมโห “ลูกรัก ทำไมคืนนี้เจ้าถึงถามเรื่องพวกนี้? เจ้าคงมิใช่พบว่าเสด็จพ่อเจ้ามีใครข้างนอกหรอกนะ? เช่นนั้นเจ้าต้องบอกข้า จะปิดบังข้าไม่ได้!”

“เปล่าเพคะ! ไม่มีเพคะ หม่อมฉันแค่ถามไปอย่างนั้นเอง” เจ๋อหลานปัดมือหัวเราะเอ่ย

“ถามไปอย่างนั้น? ทำข้าตกใจจริงๆ นึกว่าเสด็จพ่อเจ้ามีอะไรข้างนอกเสียอีก”

“หากเสด็จพ่อมีอะไรข้างนอก ก็ต้องปิดเสด็จแม่ไม่ได้อยู่แล้วเพคะ” เจ๋อหลานดึงนาง “เสด็จแม่รีบบรรทมเถอะเพคะ”

หยวนชิงหลิงนอนลง ยื่นมือกอดนาง นิ่งงันพักหนึ่งแล้วก็ขมวดคิ้วเอ่ย “แต่ก่อนที่เสด็จพ่อเจ้าจะออกจากเมืองหลวง แปลกอยู่บ้างจริงๆ มีฎีกาตกรางวัลหลายอย่างให้กับหญิงนางหนึ่ง”

“จริงหรือเพคะ?!” เจ๋อหลานตกใจหนัก “หญิงที่ไหนเพคะ?”

“เจ้าไม่รู้จัก เป็นบุตรีขุนนางคนหนึ่ง เป็นหญิงมีความสามารถ ชื่อเสียงก็โด่งดัง” หยวนชิงหลิงเอ่ย

เจ๋อหลานก็ขมวดคิ้วด้วย “หรือเพราะขุนนางคนนั้นทำงานให้ราชสำนัก เสด็จพ่อจึงมีพระมหากรุณาธิคุณกับครอบครัวเขา ถึงได้ประทานรางวัล?”

“นั่นก็ไม่รู้แล้ว” หยวนชิงหลิงมองนาง เอ่ยถามอย่างกังวลเล็กน้อย “เจ๋อหลาน เจ้าว่าเสด็จพ่อเจ้าจะเปลี่ยนใจไหม?”

“ไม่แน่เพคะ เสด็จแม่อย่าทรงคิดฟุ้งซ่าน” เจ๋อหลายเอ่ยเป็นประกัน

ทว่าหยวนชิงหลิงยังคงขมวดคิ้ว “แต่...เห็นชัดว่าเจ้ารู้มาบางเรื่อง ไม่บอกข้า มิเช่นนั้นเจ้าก็ไม่ถามเช่นนี้หรอก เสด็จพ่อเจ้าทรยศข้าจริงๆ ใช่ไหม? เขาบอกว่าจะไม่มีนางสนม ชาตินี้จะมีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น”