บทที่ 1779 เขาต่างหากที่เป็นสุนัขตามก้น

ขบวนคาราวานเริ่มเดินทางกลับ

ต้องกลับไปที่เมืองเจียงเป่ยก่อน พาอ๋องเว่ยที่ได้รับบาดเจ็บกับจิ้งเหอที่อยู่เป็นเพื่อนอ๋องเว่ยไปด้วย

หยู่เหวินเห้าคาดเดาในระหว่างทาง ไม่รู้ว่าพวกเขาพัฒนาไปถึงไหนแล้ว? ชาตินี้เจ้าสามยังจะมีดวงดอกท้อไหม?

ครั้นถึงเมืองเจียงเป่ย เนื่องจากสวีอีกลับมาบอกข่าวการเดินทางก่อน พวกเขาจึงเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว อ๋องเว่ยแทบอยากกลับเสียประเดี๋ยวนี้

อาการบาดเจ็บเขาดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่ยังเดินเหินไม่ค่อยสะดวก

หยู่เหวินเห้าเห็นเขาอย่างนั้นก็ปวดใจนัก เจ้าสามต้องไปเวียนประตูผีเพราะเขา

ดังนั้นเจ้าห้าจึงไม่ยอมให้คนอื่นช่วย ยกของขึ้นรถม้าให้เขาด้วยตนเอง

หลายปีนี้ปักหลักอยู่ที่เมืองเจียงเป่ย แม้ไม่มีของดีอะไร แต่หากพบอะไรที่คิดว่าจิ้งเหอชอบ เขาก็จะซื้อไว้ เพียงแต่หลายปีนี้ไม่กล้าส่งไปเท่านั้น

ตอนนี้พอดีเลย ขนไปให้หมด แค่ต้องใช้รถม้าขนส่งเท่านั้น

ถึงอย่างไรก็ไปสถานที่สุดท้ายแล้ว ดังนั้นหยู่เหวินเห้าจึงค่อยๆ เดินทางกับพวกเขาก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนควบม้ากลับ

ขณะพักระหว่างทาง หยวนชิงหลิงแบ่งความสนใจสังเกตอ๋องเว่ยกับจิ้งเหอ ระหว่างพวกเขาไม่มีประกายไฟอะไร เหมือนกับญาติสองคนที่สายใยไม่ขาดจากกันเท่านั้น ห่วงใยกันสักหน่อย แต่ไม่ค่อยได้สบตากัน

เจ้าห้าก็สังเกตเช่นกัน เขาเอ่ยกับหยวนชิงหลิง “ยังหวานแหววไม่เท่าหนึ่งส่วนของเราเลย”

“จะเปรียบเช่นนี้ก็ไม่ได้ อย่างเราเนี่ย หลักๆ เป็นเพราะมีคนหนึ่งหน้าด้าน” หยวนชิงหลิงหยอกล้อ

“ข้ารู้แล้ว!” หยู่เหวินเห้ามองนางแวบหนึ่ง “หากไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าด้านจะตามข้าให้ได้ ยอมเป็นสุนัขตามก้น เราก็คงไม่ได้หวานแหววกันเยี่ยงนี้ ที่รักษาความรักผัวเมียได้ดีเช่นนี้ ต้องขอบคุณสุนัขตามก้นตัวนี้จริงๆ เจ้าว่าจริงไหม?”

หยวนชิงหลิงหัวเราะเอ่ย “จริง! เจ้าพูดถูก!”

หยู่เหวินเห้าพยักหน้าอย่างจริงจัง กอดนางอย่างเทพชั่วร้ายมหาโหด “คนที่เป็นสุนัขตามก้นคนนั้น น่าจะดีใจมีความสุขมาก ใช่ไหม?”