บทที่ 1797 ใจดี

หนิงหงเจาเพิ่งยกแก้วชาขึ้นมา กำลังจะดื่ม ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านนอกห้องพิเศษ

เขาวางแก้วลง ถามบ่าวใช้ที่อยู่ด้านนอกประตูว่า “มู่โถว เกิดอะไรขึ้น?”

มู่โถวตอบกลับว่า “คุณชาย มีเด็กมาขายผลไม้แห้งคนหนึ่ง ข้าบอกว่าท่านได้สั่งในโรงน้ำชาแล้ว แต่เขาก็ยังบอกว่าเขาขายไม่เหมือนกับของในโรงน้ำชา จะให้ท่านลองชิม อยากให้ท่านช่วยซื้อ”

หนิงหงเจาอมยิ้ม พร้อมพูดขึ้นว่า “ให้เข้ามา”

มู่โถวได้ยินเช่นนี้ เปิดประตูห้องพิเศษ

เด็กตัวผอม เสื้อผ้าสกปรก ถือตะกร้าไม้ใบเล็กๆ เดินเข้ามาอย่างกะโผลกกะเผลก

“คุณชายผู้เป็นมงคล ข้าน้อยขายผลไม้แห้งอยู่ที่ถนนหนานเป่ย ผลไม้แห้งของข้าน้อยอร่อยที่สุดในเมืองเจียงเป่ย ท่านอยากลองชิมไหม?”

หนิงหงเจาเหลือบมองผลไม้แห้งในตะกร้าไม้เล็กๆ ของเขา สภาพแย่กว่าที่ขายในโรงน้ำชานี้เสียอีก ยังปะปนกับก้อนหินมากมายอีกด้วย

เขาถามขึ้นว่า “ผลไม้แห้งของเจ้าขายยังไง?”

เด็กน้อยตอบว่า “หนึ่งกำมือหกสิบเหวิน”

“เจ้าเด็กนี่ ในโรงน้ำชานี้ครึ่งโลก็แค่สามสิบเหวิน นี่เจ้าเอาเปรียบคุณชายของข้าเกินไปไหม” มู่โถวตามหลังเขาเข้ามา ได้ยินเขาบอกราคา ก็อดไม่ได้ที่จะพูดเถียงขึ้นว่า “ผลไม้แห้งของเจ้านี้ทำมาจากเงินหรือ?”

ได้ยินมู่โถวพูดขึ้นมาอย่างรังเกียจ เด็กน้อยกำมือหนึ่งกำในตะกร้าอย่างไม่ยอมแพ้ อยากยื่นให้กับหนิงหงเจา พร้อมพูดขึ้นว่า “คุณชาย ท่านลองชิมดู อร่อยมากจริงๆ ข้าน้อยขอร้อง ท่านช่วยซื้อด้วยเถอะ”

บนมือของเขายังเปื้อนไปด้วยฝุ่น ในเล็บก็ยังมีดินติดไว้ด้วย