บทที่ 1812 แขกที่มาอย่างกะทันหัน

บนพื้นห้องใหญ่ของตระกูลหยวน หนึ่งคืนก่อนการสอบ อู๋ซ่างหวงถึงกับจัดประชุมในลักษณะที่จริงจังอย่างยิ่ง

จากประสบการณ์สอบเพียงครั้งเดียวในชีวิตของเขา เขาเชื่อว่าทุก ๆ การสอบล้วนมีความสำคัญและเป็นเรื่องที่เคร่งเครียดมาก เขาจึงแบ่งปันประสบการณ์การเดินทางของจิตใจ ซึ่งเป็นหนึ่งในกระบวนการสร้างความเติบโตให้เด็ก ๆ ฟัง

"ตอนเข้าสอบ เรื่องความวิตกกังวลพวกนั้นคงไม่จำเป็นต้องพูดถึงแล้วล่ะนะ แต่สิ่งที่ทำให้คนเราสติแตกที่สุดก็คือหลังการสอบ จะมีคนถามเราว่าทำข้อสอบได้เป็นอย่างไรบ้าง? คำถามนี้นี่ล่ะ ที่อันตรายถึงชีวิต....."

ท่านฉู่โบกมือ “ไม่ถูกนะ ไม่ถูก เรื่องอันตรายถึงชีวิตอะไรกัน? ใครจะถามก็ถามไปสิ แต่ข้าคิดว่าการกลั้นฉี่ระหว่างสอบต่างหาก ที่เป็นส่วนที่ยากลำบากที่สุด แน่นอนว่ามันต้องมีความกดดันอยู่แล้ว ตอนนั้นมือของข้าถึงกับสั่นเลยเชียวล่ะ.…”

“พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ เจ้าอายุมากแล้ว คงจะลืมเรื่องการสอบของพวกเราในตอนนั้นไปหมด.....”

“ยังไม่ลืมเสียหน่อย มันยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำของข้า!”

ตอนที่พวกเขาโต้เถียงกัน กริ่งประตูก็ดังขึ้น หยวนชิงหลิงอยู่ใกล้กับประตู จึงเดินไปเปิดประตู

ทันทีที่เปิดประตูออก พลันมีมือข้างหนึ่งดึงเธอออกไปทันที ทำให้เธอตกใจสุดขีด

เมื่อหยู่เหวินเห้าเห็นดังนั้น คิดว่ามีอันตรายแน่แล้ว จึงทะยานตัวขึ้นแล้วพุ่งออกไปอย่างแรง เข้าใจว่าตัวเองคว้าจับมือของภรรยาที่อยู่ในช่วงวิกฤติเอาไว้ได้ แต่เมื่อมองเห็นคนที่มาได้แบบชัดเจนเต็มตา เขาก็ตกตะลึงจนตาค้าง “เสด็จย่าใหญ่ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

คนที่มาคือพระชายาชินเฟิงอัน ครั้นเห็นว่านางยังสวมเสื้อผ้าของเป่ยถังอยู่ ย่อมแสดงได้เห็นได้ชัดเจนว่านางกำลังรีบร้อนอย่างยิ่ง

“ข้าขอยืมตัวภรรยาเจ้าไปหารือสักสักสองสามคำ แล้วจะรีบกลับมา!” พูดจบ พระชายาชินเฟิงอันก็ดึงหยวนชิงหลิงเดินตรงไปที่ลิฟต์

หยู่เหวินเห้าบ่นพึมพำ มีเรื่องอะไรกันแน่ ถึงไม่สามารถพูดกันในบ้านได้?

แต่ในใจก็อดรู้สึกวิตกกังวลไม่ได้ วันมะรืนนี้พวกเขาก็จะกลับแล้วแท้ ๆ แต่เสด็จย่าใหญ่กลับไม่สามารถรอจนถึงวันนั้นได้ ถึงกับต้องมาหานางเดี๋ยวนี้ หรือว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นแล้ว?

“เป็นใครกัน?” อู๋ซ่างหวงไม่ทันเห็นพระชายาชินเฟิงอัน รีบร้อนลุกขึ้นไปดู แต่ประตูลิฟต์กลับปิดลงไปเสียแล้ว

“พี่สะใภ้ของท่าน” หยู่เหวินเห้าตอบ

“ท่านอาจารย์มาอย่างนั้นรึ?” เซียวเหยารีบวิ่งออกไป แต่กลับเห็นเพียงความว่างเปล่า “คนล่ะ?”